Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |            zawołał Wisz wstając. - Kto raz spał pod dachem naszym,
  2   1,  2  |           ma się go co obawiać, bo kto za zyskiem goni, temu czary
  3   1,  2  |          tym wiele zrobić potrafi, kto umie.~Gdy to mówił, a męski
  4   1,  2  |      przymrze, nie dośpi... a rad, kto wyjdzie ze skórą całą. Co
  5   1,  2  |            Niemiec się skrzywił.~- Kto wam tu co zrobi? - mruczał -
  6   1,  2  |         siostry nic nie wiedziały. Kto chciał wiedzieć przyszłość,
  7   1,  2  |        którym bogowie mowę odjęły, kto wie, co w sobie noszą? Przecie
  8   1,  3  |            nią iść musi niewola. A kto z wojny skorzysta? Nie my,
  9   1,  3  |            że nam dzieci poginą; a kto padł w wojnie, temu i mogiły
 10   1,  3  |           a do stołba kneziowego - kto wie? powlókłbym się jeszcze...
 11   1,  3  |            słyszę... Jeżeli jedzie kto, to chyba kneziowscy słudzy,
 12   1,  3  |      śmiejąc się smerda - znamy... Kto wie, na co wypatrujecie
 13   1,  3  |            jak się spodobasz panu, kto wie, co będzie z ciebie.~
 14   1,  3  |      narzekając już na losy swoje.~Kto by się wsłuchał był w głosy,
 15   1,  3  |          nie zapominaj.~Czasem tam kto z bliżniakami przyjdzie,
 16   1,  3  |           o sobie nie pomyślimy. A kto z nas wie, co się w tym
 17   1,  4  |           i może wnijść~po skarby, kto chce, a brać, ile mu się
 18   1,  4  |           pokładli się w cieniu, a kto co miał, spożywał. Sambor
 19   1,  5  |          gościnie u kmiecia Wisza, kto wie, w jakich naradach?
 20   1,  5  |           dobytku, piwa i miodu... Kto go wie, może nawet kruszcu,
 21   1,  5  |         łaskawie przyjmują, a mało kto wyjdzie cały... Po trochu
 22   1,  6  |           złowrogie rzężenie. Mało kto powstał z tego pobojowiska,
 23   1,  6  |         mądrzy wy jesteście, ha? A kto by z was tak się tego owadu
 24   1,  6  |      Obejrzał się naprzód, czy ich kto z czeladzi nie podsłuchuje.~-
 25   1,  7  |       popędził.~Znać, że i tu mało kto w gościnie bywał, bo czeladź
 26   1,  7  |           się kneź i palił - tam - kto wie? I posłuchu może mieć
 27   1,  7  |       wprzódy musimy, kogo woleć i kto z nami stanie: Godziłoby
 28   1,  7  |       gnębi nas coraz okrutniej.~- Kto?~- Chwostek - rzekł, obelżywego
 29   1,  8  |          widzieć dokoła, gdyby się kto przybliżał. Wewnątrz para
 30   1,  8  |           aby sobie w świat szedł. Kto wie, a może mu oczy odrosną?
 31   1,  8  |           i na wiec ich zwołuje.~- Kto doniósł?~- Smerda z tym
 32   1,  8  |            na Rybaki i Bondarze... Kto oszczep dźwignie, niech
 33   1,  8  |          bójki. Parobcy i synowie, kto żył, rwali się do broni
 34   1,  9  |           obawiała, aby z niej się kto ucieczką nie ratował.~Dowodzący
 35   1,  9  |            dłonie... Któż policzy, kto wyśpiewa, coś ty zostawił
 36   1,  10 |           dostać się było można, a kto na nie chciał iść, musiał
 37   1,  10 |         zdawał się grozić każdemu, kto by się śmiał zbliżyć wrogo.
 38   1,  10 |         gotowi.~- Nie ma już tego, kto nas tu zwołał - odezwał
 39   1,  10 |         doje, a wściekłymi uczyni, kto będzie wówczas dowodził,
 40   1,  10 |            Boimir - ano... będzie! Kto przeczy? Inaczej by się
 41   1,  10 |          To czary... dąb święty... kto wie, jaki duch z niego patrzy...
 42   1,  10 |       każdy ze swymi, i podano, co kto przyniósł z sobą do jedzenia
 43   1,  11 |     językiem obraca. Albo ja wiem, kto i co? Choćbym usta zamknąć
 44   1,  11 |            strasznie - szeptała.~- Kto?~- Nie wiem! ktoś! ładny
 45   1,  11 |        dużo namorzył ludzi... ano! kto wie, żbik cię może poprawi...
 46   1,  11 |             gdzieś bywał... Jużci, kto może u knezia pod stołem
 47   1,  11 |      siedział...~- A strzałę w oko kto ci posłał?~Znoska przypomnienie
 48   2,  12 |            śmiertlnej pieśni, lecz kto się w nurt twój miota, ten
 49   2,  12 |         wynosić obcemu nie dawano. Kto ogień wynosił z chaty, brał
 50   2,  12 |           krzyku!~Kupało!~- Którą? kto?... - zakrzyczał Sambor.
 51   2,  12 |           Jeszcze spór trwał o to, kto winien, że dziewki nie obroniono,
 52   2,  13 |         koniu i skoczył z niego. - Kto go ranił?~Tu znowu zabrakło
 53   2,  13 |        dobrze i stanęła z pokorą.~-Kto go ranił? - zapytał gość.
 54   2,  13 |       zapytał Myszko - co mu jest, kto go ranił? gdzie?~- Wstyd
 55   2,  13 |          na ręku, myślała długo.~- Kto to może wiedzieć - rzekła -
 56   2,  13 |        płachty położyłam... a może kto ranę przeklina, może urok
 57   2,  13 |         trzymają, rzecz łatwa, ale kto wie, ilu z nim potajemnie?...
 58   2,  14 |            pożywali z kobiałek, co kto miał z sobą, w milczeniu
 59   2,  14 |          miłościwy panie - rzekł - kto chce wróżby, musi ją cierpieć,
 60   2,  14 |          kneziowi siąść do czółna, kto stał, przyległ do ziemi
 61   2,  14 |       otulony płaszczem i mruczał. Kto by był zbliżył się doń,
 62   2,  14 |           i czarownice panują. Nie kto inny, tylko ci guślarze
 63   2,  14 |          Grad nam ludzi pokrwawił. Kto wie, co z końmi na drugim
 64   2,  15 |          się kupią, narady czynią, kto wie, czy nasi pośpieją?~
 65   2,  15 |       siedzi, na długo by stało. A kto tu na tym grodzie naszą
 66   2,  15 |          usiadł jakby strwożony.~- Kto tu? - zapytał.~- Ja tu jestem -
 67   2,  16 |            tylko mógł mieć odwagę, kto z nim myślał wojować. Popłoch
 68   2,  16 |        Tłukli się więc i dobijali, kto lepiej odzianego dostanie
 69   2,  17 |           macie, trzeba, by wam go kto przyniósł!~- Precz z nim!
 70   2,  18 |        dzieś widział i poznawał.~- Kto wy kolwiek jesteście - rzekł -
 71   2,  18 |           Tak było i tak będzie, a kto nasze wolności naruszy...~
 72   2,  18 |        odezwał się Piastun - wiem, kto wy jesteście, schrońcie
 73   2,  18 |          bogów. Idźcie w pokoju... Kto wie, gdzie się spotkamy...~
 74   2,  19 |         się poczyna. Nie wiem, czy kto z moich przybędzie do mnie,
 75   2,  20 |         Mirsz szopę wielką. Do tej kto wszedł, wydziwić się nie
 76   2,  20 |            sama jesteś lubczykiem; kto by ciebie nie miłował, choćby
 77   2,  20 |            długo, prawie do dnia - kto może wiedzieć, co radzili -
 78   2,  21 |          plasnął z przestrachem.~- Kto was tu wysłał w tę godzinę? -
 79   2,  21 | zakrzyczała pani - o! dzieci moje! kto wie, co się stanie z nami,
 80   2,  21 |         dziada i burzę przesiedzą, kto wie, co nas od tej czerni
 81   2,  21 |         ziemię.~- Ludzie, na wały! kto żyw! - zakrzyknął - most
 82   2,  21 |        stołb!~Niosą węzły i opony, kto co pochwycił... - Na wieżę
 83   2,  21 |          ze skrwawionymi twarzami.~Kto żyw wspina się na drabinę,
 84   2,  21 |            się przybliżyć do niej. Kto przystąpi, ginie. Kamienie
 85   2,  21 |        spokojnie patrzeli za nimi.~Kto by na wieżę naówczas był
 86   2,  21 |         uciekano na wieżę, mało co kto porwał z sobą, chleba i
 87   2,  21 |            po drabinie i gdyby się kto do stołba przybliżył, puszczać
 88   2,  21 |            wszyscy prawie tak, jak kto siedział i leżał, nie poruszywszy
 89   3,  22 |          ja, że tam ładu nie ma... Kto wie? Przyszedłby może ze
 90   3,  22 |        zdusił, jeśli nie ja i moi? Kto szyi i zdrowia nastawiał?
 91   3,  22 |         Myszko głosem stłumionym - kto ludzi zbierze więcej, sam
 92   3,  22 |            u nas swoboda panuje, a kto chce, szarpie. Dla onej
 93   3,  22 |          do kupy osobno.~- Na koń, kto żyw, niech każdy swoich
 94   3,  22 |          nazajutrz wszyscy, z czym kto ma, tu nad Gopło, a stąd
 95   3,  22 |   chwytając je z paszy i od wozów, kto co napadł, rozsyłano gońców
 96   3,  22 |         aby je wymóc, gdyby mu się kto sprzeciwił.~Ledwie ówczesny
 97   3,  22 |            zwała się tarcz, gdy ją kto skórą jedną lub dwiema obciągał.
 98   3,  23 |         ludu poszło w pęta, a mało kto zawczasu zbiec mógł ratując
 99   3,  23 |        leżeli dysząc bezsilni... a kto by ich napadł wówczas, tylko
100   3,  23 |         się znać najeźdźcy, aby im kto śmiał czoło stawić, i odpoczywali
101   3,  23 |         pomściła zniszczenie. Mało kto stąd wyniósł życie. Własne
102   3,  23 |       śledząc, czy między nimi się kto z dowódców i znaczniejszych
103   3,  23 |    wybawcom, zabrawszy z trzód, co kto poznał za swoje, do zagród
104   3,  24 |      poszła za swoim, za zdunem... Kto wie, jaki ją tam los czeka
105   3,  24 |            smutek udany nie bardzo kto wierzył, choć oczy miała
106   3,  24 |          miód bez ustanku krążyły. Kto przypadł, ten sam sobie
107   3,  24 |        muczący i wpadł do chaty.~- Kto żyw, na konie! - zawołał. -
108   3,  24 |          za Pomorców wzięła. Niech kto jedzie, podpatrzy. Tumany
109   3,  24 |         też konie prowadzili i jak kto stał, jakiego kto dopadł,
110   3,  24 |            i jak kto stał, jakiego kto dopadł, uciekali. Niewiasty
111   3,  24 |           W wirze tym i popłochu - kto gdzie mógł, szukał kryjówki
112   3,  24 |          nich jeszcze.~Gdzie i jak kto mógł, krył się, tulił, pełzał,
113   3,  24 |          naglić począł, aby mówił, kto na gród prowadził, kto knował.
114   3,  24 |             kto na gród prowadził, kto knował. Grożono śmiercią.~
115   3,  25 |         nie chcieli - niech wezmą, kto z brzegu, bez głowy się
116   3,  25 |     przelękła. Lękała się, aby jej kto nie schwycił tu, a widzieć
117   3,  25 |          może podpatrywał, może mu kto podszeptywał, przemienił
118   3,  26 |         Nie - odparł młodszy - ale kto ubogi być umiał pokorny
119   3,  26 |            i bogów, aby ten, a nie kto inny, został wybrany.~-
120   3,  26 |      Pozbierają się kupy zbrojne i kto silniejszy się poczuje,
121   3,  26 |        swej poleciał. Rzucili się, kto żył, do koni, lecz nim je
122   3,  26 |       czynienia - odparł Piastun - kto żyw i silem na koń niech
123   3,  26 | pilniejszego nad nią. Na koń więc, kto może. Starszyzna ludzi niech
124   3,  27 |          górny i przypatrywał się, kto przybywał.~Stało tam dwóch
125   3,  27 |             zabierając łupy, nimby kto ognia podrzucił.~Ranek wstał
126   3,  28 |        cicho. Z tej strony mało go kto znał oprócz własnych ludzi.~
127   3,  28 |            już wojewodów i ziemie.~Kto by go był ujrzał naówczas
128   3,  29 |           wszyscy bez mała, ledwie kto życie wyprosił.~Ręce nam
129   3,  30 |          każdy z sukni i oręża, co kto najlepszego miał. Z dzidami
130   3,  30 |           aż do ostatniego, dalej, kto chciał i mógł się docisnąć,
131   3,  30 |         poza chramem, gdzie rzadko kto dopływał - i tu ludzie czółna
132   3,  30 |       zaczynał - oglądała się, czy kto nie nadejdzie i którędy
133   3,  30 |     sitowia, podglądał i słuchał - kto się zbliżał.~Dokoła jakoś
134   3,  Dop|           rączym pędem w zawody, a kto by w tym wyścigu pierwszy
135   3,  Dop|           próżno by tylko usiłował kto z tej tkaniny potarganej