Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  | majestatycznie żeglował... W borze coś zaszeleściło i umilkło...
  2   1,  1  |     skrzydlate dzieci powietrza... coś szczebiocąc do siebie, do
  3   1,  1  |        mówiąc słowa. Poruszyło się coś żywo za gałęźmi i wnet spod
  4   1,  1  |       szałasu się krzątał, mrucząc coś sam do siebie. Byłali to
  5   1,  1  |          choć tuż, tuż za gęstwiną coś szeleściało dziwnie... -
  6   1,  1  |             Jechali. Na wzgórzu... coś bielało nie opodal. Pod
  7   1,  1  |           Chłopak milczał, starszy coś mruczał jeszcze, ku górze
  8   1,  1  | podlatywała coraz bliżej... wołała coś, jakby na gwałt zbierając
  9   1,  2  |             dobywał z sakiew coraz coś nowego, ukradkiem ku drzwiom
 10   1,  2  |         wtem oczy starego padły na coś leżącego wśród innych ozdób
 11   1,  2  |        ledwie u księdzów i żupanów coś podobnego widzieć było można,
 12   1,  2  |     trzęśli głową. Jeden, to drugi coś ustępował, jeden narzucał,
 13   1,  2  |     koniach zostawił. Szepnął więc coś staremu Wiszowi, który głową
 14   1,  2  |       niespokojne, w lesie kukułka coś liczyła po jednemu, a na
 15   1,  3  |   najmniejszego szelestu nawykłe - coś z dala uderzyło. Zatrzymał
 16   1,  3  |            dłonią i żywo, długo mu coś szeptać zaczął. Z twarzy
 17   1,  3  |    skierowane ku niemu - które doń coś mówiło, coś, co oni tylko
 18   1,  3  |              które doń coś mówiło, coś, co oni tylko dwaj rozumieli.~
 19   1,  4  |          stanąwszy ręce wyciągnął, coś mruczał i ziele jakieś nań
 20   1,  4  |             Hengo brwi ściągnąwszy coś rachować się zdawał, gdy
 21   1,  5  |         gdy tak stał, jak gdyby na coś oczekując, ujrzał schludnie
 22   1,  6  |      szmerze ozwał się kneź, mówił coś śmiejąc się~i szydząc...
 23   1,  6  |    przechadzać po podsieniu, nucił coś wesołego. Bystre jego oko
 24   1,  6  |       zabawili wesoło... Gorąco im coś było, poszli się kąpać do
 25   1,  6  |            i stanąć przy nich...~- Coś widział, powiedz staremu
 26   1,  6  |      reszty ich wymorduję...~Jakby coś sobie przypomniał, ręką
 27   1,  6  |        będą miały co jeść...~Nucić coś począł i zdrzemnął się jeszcze.~-
 28   1,  6  |          obnażonymi, płacząc, sami coś mówiąc do siebie, pogrążeni
 29   1,  6  |       pokrzywy i łozy, ruszyło się coś, podniosło... wstał jakby
 30   1,  6  |      złożyły.~Podsłuchał je drugi, coś do nich przyczynił, zmienił
 31   1,  7  |            ocierając, bo czuła, że coś w tym groźnego być musiało,
 32   1,  7  |      rozsądzać o tym, ale poczynać coś trzeba gromadą, a dzieci
 33   1,  7  |        stanąwszy z dala - jakby na coś oczekiwać się zdawała Doman
 34   1,  7  |            oswoiły się z mrokiem i coś rozeznać mogli. Na ognisku
 35   1,  7  |         nie niewolniki.~Zawarczało coś na łożu tak, że trudno rozeznać
 36   1,  8  |        około roli nie opodal dworu coś miał do czynienia.~Gdy nazajutrz
 37   1,  8  |            się nareszcie:~- Ja wam coś powiem o prastarych czasach...
 38   1,  8  |            stronę rzeki i wietrzyć coś począł niespokojny. Zwierza
 39   1,  8  |            wrót stanął.~Z dala już coś tętnieć zaczynało, rozeznać
 40   1,  9  |        Któż policzy, kto wyśpiewa, coś ty zostawił na ziemi...
 41   1,  9  |       podeszła krok ku niemu.~- Po coś ty Domana oczarowała? -
 42   1,  10 |    pobliskiej gęstwinie. Ostrożnie coś się pod dębem prześliznęło,
 43   1,  10 |            się na głowę człowieka.~Coś zaskowyczało i jęknęło,
 44   1,  10 |            ucha Znak dał swoim, że coś w nim słyszy. Ostrożny jednak
 45   1,  10 |      widząc i nie słysząc, aby się coś ruszało, ośmielił się wreszcie
 46   1,  11 |       pytała siostra.~- Sroczka mi coś powiada... słyszysz ty ją?
 47   1,  11 |  przedrzeźniała dziewczęta, ciągle coś dziewczynie pokrzykiwała...~
 48   1,  11 |        pociągnęła powietrze, jakby coś poczuła w bliskości, i oczyma
 49   1,  11 |         mówi? - szepnęła Jaruha. - Coś szepcze w ucho i językiem
 50   1,  11 |         męczy mnie i mówić każe... Coś się snuje przed oczyma,
 51   1,  11 |            się snuje przed oczyma, coś po sercu załaskocze... baba
 52   1,  11 |           czekać trzeba...~Zaczęta coś nucić i przerwała. Syrojeszki
 53   1,  11 |            i poczęła ją macać.~- A coś to się ze żbikiem całował? -
 54   2,  12 |          dawała wiary, w sercu jej coś ciągle powtarzało: Nie idź
 55   2,  12 |         odmawiał. Posądzano go, że coś złego miał na myśli...~Zaszedł
 56   2,  12 |            go chwytał.~Wtem z dala coś zatętniło... załopotało...
 57   2,  12 |         już ja bez pomocy... A ty, coś starej podał rączkę, jak
 58   2,  12 |            puściły się łzy.~Sambor coś szeptał patrząc na konia.
 59   2,  12 |           ręką wodząc po czole, to coś szepcząc sama do siebie
 60   2,  12 |               Bywaj zdrowa, matko, coś mnie chlebem białym karmiła...
 61   2,  13 |           siedziała Jaruha, prażąc coś w garnuszkach i skorupkach
 62   2,  13 |        niby. Ręce mu drgały, jakby coś chciał pochwycić... i opadały
 63   2,  14 |            było życie jakby senne, coś na pół umarłego nie troszczącego
 64   2,  14 |            było na ścianie kontyny coś niewyraźnego, podnoszącego
 65   2,  14 |       pięknej dziewczynie szeptały coś pomiędzy sobą, jakby litując
 66   2,  14 |        niej nie zwrócił. Poszeptał coś staremu, który głową potrząsł.
 67   2,  14 |         Wizun i przelękłe kobiety, coś mrucząc, jakby słały za
 68   2,  14 |       włosami rwała trawę i szybko coś szepcząc rzucała ją w stronę,
 69   2,  15 |             Ani żony? ~ ~Zamruczał coś tylko.~- Zwać mi jutro Hadona!~
 70   2,  15 |         smerda znać o nich dając - coś ta gromada już buntem pachniała
 71   2,  16 |           który bełkocąc opowiadał coś przelękniony, czego dobrze
 72   2,  18 |        pochlebne, i zaczęła szybko coś mruczeć, jakby go przeklinała,
 73   2,  18 |         poczynać, gdy po gęstwinie coś zaszeleściało dokoła, a
 74   2,  18 |           swojego. Na prawo i lewo coś łamało gałęzie. Zmiarkowali
 75   2,  18 |            się zbliżył i począł mu coś szeptać żywo do ucha, wpadł
 76   2,  18 |           Nie mówiąc prawie słowa, coś tylko pomruczawszy Chwostek
 77   2,  19 |     bartnika razy parę, poszeptali coś z sobą. Naradzali się widocznie,
 78   2,  19 |  Polańskich lub zza Łaby nawet, bo coś jakby niemieckiego ubranie
 79   2,  19 |          zdjęli nakrycie i poczęli coś szeptać, nad jadłem zastawionym
 80   2,  19 |      pobudzały, gdyż coraz wtrącał coś, aby się o nowej wierze
 81   2,  20 |            ażeby Mirsz nie siadł i coś nie robił. Oprócz chałupy,
 82   2,  20 |         ujął za wiosło i począwszy coś półgłosem nucić odbił od
 83   2,  20 |       dziwnie, jak nigdy nie było. Coś ją ciągnęło do tego człowieka,
 84   2,  20 |         była uciekać, a nie mogła. Coś ją trzymało wkutą do ziemi -
 85   2,  20 |      pogotowiu, usiadł na ławie.~- Coś mi się pod skwar jechać
 86   2,  20 |             stary Mirsz w wierzbie coś mruczał. Nad wieczorem podszedł
 87   2,  20 |          ta rozmowa toczyła. Doman coś nucić poczynał, na duszy
 88   2,  21 |           dolinami zarumieniło się coś na chmurze, która górą płynęła,
 89   2,  21 | przedsieniu. Przy brzasku wieczora coś niewyraźnego widać było.
 90   2,  21 |          jednej i z drugiej strony coś jakby żywego, ogromnego;
 91   2,  21 |       Począł wydawać rozkazy.~Wnet coś się potoczyło przez podwórce
 92   2,  21 |       orzechowa łupina, i plusnęło coś a znikło. Znosek z postrzyżoną
 93   2,  21 |  pomilczeli chwilę, gdy zaszumiało coś i zastukało od wieży. Chwostek
 94   2,  21 |      kątach oglądając się szeptali coś potajemnie.~Wszyscy domagali
 95   2,  21 |       stołb i obchodził go dokoła, coś niby po ziemi zbierając.
 96   2,  21 |     stojący nad brzegiem postrzegł coś migającego na ścianie, coś
 97   2,  21 |         coś migającego na ścianie, coś po gładkim murze pełznąć
 98   2,  21 |           ścian, zdało się, że tam coś mruczało i szemrało jakby
 99   2,  21 |           krzyki, wrzawę i płacze, coś jakby zacięty bój we wnętrzu,
100   2,  21 |           znowu w wieżycy, leciało coś gruchocząc, padało i trzaskało
101   3,  22 |           koszuli, z dala już ręką coś ukazując a krzycząc.~Porwali
102   3,  24 |       Stare baby młodym się też na coś przydać mogą. Zaczynić i
103   3,  24 |     oznajmujące parobczakom, że tu coś było do wywiezienia.~Mila
104   3,  24 |        szumi na dolinie... Brzęczy coś, huczy coś, ktoś do chaty
105   3,  24 |      dolinie... Brzęczy coś, huczy coś, ktoś do chaty pędzi...
106   3,  24 |             podnosiła kij i wołała coś przeraźliwym głosem, ale
107   3,  25 |            ku lądowi. Wtem na fali coś plusnęło.~Ryba to się rzuciła,
108   3,  25 |            Mrok widzieć nie dawał. Coś jasnego wystąpiło z fali
109   3,  25 |           Ha! nad ranem, nad ranem coś ich nastraszyło.~Bogunki
110   3,  25 |           niemym wzrokiem niby się coś sobie powiadać zdawali.~-
111   3,  25 |            Doman i zamilkli, stary coś poprawić poszedł w kątku,
112   3,  25 |           karmili, a od chramu też coś dawano. Gdy nie było co
113   3,  25 |           się w jej twarz, mrucząc coś niewyraźnie.~- O! o! - rzekła
114   3,  25 |           Co? co?~- Co ja widzę... coś... ono się dopiero zawiązuje...
115   3,  26 |           nie wiedziano, a przecie coś trzeba było poczynać.~Jednego
116   3,  26 |          mnie pustki... dopóki się coś nie zbierze, ubogim chlebem
117   3,  26 |       mówił nic. Zasłyszano tu już coś o jego losie i wszyscy obstąpili
118   3,  26 |      Niechaj ludzie znają, że baba coś może. Chodziliby miesiąc
119   3,  26 |          składając ręce i szepcząc coś po cichu. Tłum miał ich
120   3,  27 |            musieli, bo w zaroślach coś migało.~Stróż nie mógł dopatrzyć
121   3,  27 |       Miłosz popatrzał, westchnął, coś jak łza potoczyła mu się
122   3,  27 |         się gotowało i burzyło już coś, choć wstrzymywał się z
123   3,  27 |            pod dębami chodził, sam coś mówiąc do siebie.~Hula,
124   3,  28 |       nędzny ów jeniec wojenny już coś poczynał mieniać, bo choć
125   3,  28 |       Próbował zrazu tak nieśmiało coś przebąkiwać o Niemczech,
126   3,  28 |        skarby znaczne, a gdy Hengo coś podszepnął śmiejąc się,
127   3,  29 |           którzy rękami wskazywali coś, wywijając na prawo i lewo.
128   3,  29 |            iść mogli. Każdy z nich coś miał za sobą i o mało do
129   3,  Dop|      którym byt ludzkości podlega, coś o tym dozwalają wnioskować.~
130   3,  Dop|           o nich, które ma w sobie coś mistycznie przejmującego,
131   3,  Dop|  niewiernie, starając się stworzyć coś pojęciom swojego wieku odpowiedniego.~
132   3,  Dop|        całość. Można z nich jednak coś wydobyć, tak jak z grobowych
133   3,  Dop|        wyrosłym na mogiłach, który coś przecie ma w sobie z ciał