Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |           młodość już pozostawił za sobą.~Postawszy chwilę mężczyzna
  2   1,  1  |   krzemieniem nabijaną, którą przed sobą uczepił na koniu. Chłopak
  3   1,  1  |       odezwał się Hengo. - Co mam z sobą w węzełkach, pokażę... Zechcecie
  4   1,  2  |         Możnaż to wiedzieć, co on z sobą niesie? Jakie on uroki rzucić
  5   1,  2  |          ciekawie i szemrząc między sobą.~Wisz prowadził do świetlicy.~
  6   1,  2  |              pokażę wam, co wiozę z sobą... Niech oczy widzą, że
  7   1,  2  |         Jaga na straży stała, drzwi sobą zapierając, ale nie pomogły
  8   1,  2  |            Chłopaki szeptały między sobą; to biorąc ostrożnie z ławy
  9   1,  2  |             a gdybyście psy mieli z sobą i te by głodu nie zaznały.
 10   1,  2  |             się opierając, Niemca z sobą powiódł ku rzece, dawszy
 11   1,  3  |             pewnie i wasze sakwy ze sobą chętnie zabiorą, ale mnie...~
 12   1,  3  |            skierowały.~- Kogóż to z sobą prowadzicie, stary? - wołał
 13   1,  3  |           nich poprowadziło Henga z sobą, wydrwiwając się z niego,
 14   1,  3  |             z rękami związanymi, za sobą sznur wlokąc, szybko podszedł
 15   1,  3  |            Towaru tylko nie wezmę z sobą wszystkiego - by darmo się
 16   1,  3  |              skinął i na podwórze z sobą prowadził.~- Od knezia jadę
 17   1,  3  |             oczy na stojącego przed sobą Sambora i rękami obiema
 18   1,  3  |        chaty i drzwi zatrzasnęła za sobą.~
 19   1,  4  |            Weźcie czeladź, weźcie z sobą, zwierz jest dziki, las
 20   1,  4  |           do pochodu, chłopca przed sobą kijem gnając. Nie śmiano
 21   1,  5  |        Dlatego kazałem mu jechać za sobą. Ale mi się nie opierał
 22   1,  6  |            będzie... Bywa, że się z sobą zajedzą, a na pięści pójdą
 23   1,  6  |            ta ciżba cała splątana z sobą dusić się zaczęła tarzając
 24   1,  6  |      zajadłością, z jaką walczyli z sobą, nogami depcąc trupy. Na
 25   1,  6  |           milcząca i powiodła go za sobą do bliskiej komory. Tu skór
 26   1,  6  |             na ojca i powiodła go z sobą ku rzece.~- Nic wam nie
 27   1,  7  |            pewno, jakby mieli przed sobą szeroki gościniec. Myśliwym
 28   1,  7  |         jęli się gryźć i bić między sobą, niemal wszyscy się wymordowali.
 29   1,  7  |             na osobności szeptali z sobą - aż Doman posłanie swe
 30   1,  7  |       Mrucząc jednak powiódł ich za sobą. Wieczorny zmierzch i cień
 31   1,  7  |       milczał.~- Dozwolicie mówić z sobą?~- Mówić ze mną - począł
 32   1,  8  |           innych. Godzili się też z sobą we wszystkim, tak że lepszego
 33   1,  8  |      najedzie wówczas, gdy my się z sobą zajadać będziemy... Wiecu
 34   1,  8  |             mogli i umieli, kogo za sobą mógł mieć Chwostek, a kogo
 35   1,  8  |              bo wiedzą, że knezie z sobą się waśnią... Później już
 36   1,  8  |             żalem i szeptali między sobą. Nazajutrz rano Doman i
 37   1,  8  |         czas przez noc myśleć, co z sobą czynić, i do świtu się przysposobić.
 38   1,  9  |       próbowała sił borykając się z sobą, aż napoju się przebrało
 39   1,  9  |    spuszczoną. Zobaczywszy go przed sobą dziewczęta wstały. Zatrzymał
 40   1,  10 |          dziupli dębowej - niosąc z sobą zduszonego nieprzyjaciela.
 41   1,  10 |         swoje, broń składając przed sobą.~Drudzy opóźnieni nadjeżdżali
 42   1,  10 |        Zasłyszą, że się sami między sobą drzemy, że głowy u nas nie
 43   1,  10 |   orzeźwieli ujrzawszy go, niósł ze sobą woń prastarych dziejów i
 44   1,  10 |             sługą... Co jednego nad sobą nie chcieli... dwunastu
 45   1,  10 |            a dwie te pieśni razem z sobą złożone zasępiły czoła i
 46   1,  10 |          podano, co kto przyniósł z sobą do jedzenia i picia... kołacze,
 47   2,  12 |             usiłując ją pociągnąć z sobą; chwytała siedzącą za ręce,
 48   2,  12 |           ręce, próbowała chwycić z sobą i wracała śpiewając sama.~
 49   2,  12 |          koni wiodąc je po cichu za sobą i kołowali wybierając, kędy
 50   2,  12 |              usłyszał wnet pogoń za sobą, silne ręce chwyciły go
 51   2,  12 |          padając porwał i Sambora z sobą, chwyciwszy za koszulę.
 52   2,  12 |        oddalali się szepcząc między sobą.~Związany, próżno się rzucał
 53   2,  12 |        stanął, gdy usłyszał głos za sobą.~Z dala na ziemi pół leżała,
 54   2,  14 |             kobiałek, co kto miał z sobą, w milczeniu jakimś uroczystym.~
 55   2,  14 |   dziewczynie szeptały coś pomiędzy sobą, jakby litując się nad nią.
 56   2,  14 |         nieprzejrzaną, wlokąc ją za sobą.~Burza nie dała kneziowi
 57   2,  15 |         całych zabawiał, brała go z sobą, gdy jechała, obejść się
 58   2,  15 |      daliśmy im czasu wojny moc nad sobą. Chcieliśmy, aby kneź u
 59   2,  15 |           na wschodki rozkazując za sobą iść Musze. Wewnątrz wieży
 60   2,  15 |       Kaszuba zaprowadził naprzód z sobą do komory, gdzie mu nową
 61   2,  15 |    powiernik Brunhildy wprowadził z sobą zmienionego do niepoznania
 62   2,  16 |        jednego dnia posłyszałem nad sobą głos niewieści znany, słodki
 63   2,  16 |            w drodze uradzili między sobą i jak mówić mieli, z twarzy
 64   2,  17 |        dokąd się uda stary. Wziął z sobą Żułę, sam przodem ruszył,
 65   2,  17 |           niż na wietnicy pomówić z sobą chcieli. Z drugiego boku
 66   2,  17 |          Niektórym się zdało, że za sobą to mówił, i poczęli wołać: -
 67   2,  17 |      poczęli cicho rozmawiać między sobą.~Gdy po naradzie tej powrócili
 68   2,  17 |           Wizuna odciągnął na bok z sobą i dwu swych braci.~- Ich
 69   2,  17 |           ustach, poszeptali między sobą i z wolna się rozchodzić
 70   2,  18 |           ludzi, którą zwykł brać z sobą, trzykroć większą miał prowadzić
 71   2,  19 |         razy parę, poszeptali coś z sobą. Naradzali się widocznie,
 72   2,  19 |           szeptali naradzając się z sobą.~Wreszcie pierwszy z nich
 73   2,  19 |             poszeptali cicho między sobą. Piastun uprzejmie ich do
 74   2,  19 |           plemiona nasze powiązać z sobą dla oparcia się Niemcom...
 75   2,  19 |           Niektóre z gości, kubki z sobą przyniósłszy z napojem,
 76   2,  19 |    pożegnawszy gospodarza, wrota za sobą zamknęli. Znużony Piastun
 77   2,  20 |          może!~Gdy tak rozmawiali z sobą, on się skarżył, ona niby
 78   2,  20 |            Nie wiedział, co robić z sobą.~Wizun, który się między
 79   2,  21 |             ogniste. Chłopcy między sobą szeptali:~- Niechby wojna
 80   2,  21 |            i belki, ludzi ciągnąc z sobą do jeziora, a co pluśnie
 81   2,  21 |       unosząc się nad nimi, duchy z sobą wyprowadzały.~Z górnych
 82   2,  21 |         wieżę, mało co kto porwał z sobą, chleba i placków kawałki
 83   3,  22 | Piastunowego dworka, chcąc go też z sobą na naradę powołać.~- Ja
 84   3,  22 |            nam braknie... Stójmyż z sobą po bratersku za jedno...
 85   3,  22 |          jako i wy. Szeptano między sobą naradzając się.~- Myszka
 86   3,  22 |          nie było, zaczęli wołać za sobą Leszkowie, podstawując swoich
 87   3,  22 |          słowa do słowa, rody się z sobą w kole ujadać zaczęty; wystąpiły
 88   3,  22 |        pokwapili, może byście nam z sobą zgodę przynieśli. Pszczoły
 89   3,  22 |         drugich spotkać...~- Ja nad sobą innym nie dam przewodzić -
 90   3,  22 |        wczora tamci o panowanie nad sobą.~Piastun siedział na przedsieniu,
 91   3,  22 |          piwa i miodu i wieźli je z sobą dla częstowania. Tak uczynili
 92   3,  22 |           się zdało, że go mieli za sobą, a Leszkowie prawie byli
 93   3,  23 |           wiązali w łyka i gnali za sobą. Na czele ich stali kneziowie
 94   3,  23 |           zdrady, bo go kneziowie z sobą gwałtem pochwycili wiedząc,
 95   3,  23 |           łupieski żołnierz niósł z sobą dużo wszelkiego mienia i
 96   3,  23 |          łupiąc po drodze, wieźli z sobą nawet beczki z miodem i
 97   3,  23 |             wlokąc jedni drugich za sobą. Na pół nadzy, poodzierani,
 98   3,  24 |         sześciu drużbów prowadził z sobą, wszystkich, jak jeden,
 99   3,  24 |    zastępował, prowadząc drużbów za sobą. Poszły zaprosiny urzędowe
100   3,  24 |   wszystkich przechodził. Konia pod sobą siwego miał z długą grzywą,
101   3,  24 |             Doman wiele ich wiózł z sobą, a gdy z krasnej chusty
102   3,  24 |           sznury, trupa pochwycił z sobą; chcieli mu go odebrać,
103   3,  24 |      uderzając, to naradzając się z sobą, a chcąc koniecznie dostać
104   3,  25 |        zaczęła bić w czoło - sama z sobą biedujące, aby myśli zebrać
105   3,  25 |           ucieczkę z Milą, pogoń za sobą, śmierć dziewczęcia, potem
106   3,  25 |       nareszcie u brzegu ujrzał nad sobą znaną twarz starego Wizuna...
107   3,  25 |          wam było nie spotkać się z sobą... a to się tobie blizna
108   3,  26 |       źrębięta, jak młodzież między sobą gziła się i gryzła. Od bytności
109   3,  26 |        Zwolnili więc kroku wiodąc z sobą syna, a spodziewając się,
110   3,  26 |            ściany wałów schodziły z sobą, był szałas, a w nim na
111   3,  26 |             i troskę widziała przed sobą.~Otarłszy łzy fartuchem,
112   3,  26 |         świątecznym, bo przyniósł z sobą nadzieję pokoju i zgody...
113   3,  27 |     rozwiewał.~Zdawał się walczyć z sobą. Niekiedy wypogadzała mu
114   3,  27 |              burzył się bijąc sam z sobą, co pocznie, pomści się
115   3,  28 |       Hengona, którego zabrał był z sobą. Ten, że się tu już dawniej
116   3,  28 |     powracającego zabrali gwałtem z sobą, podejrzewając, że Polanom
117   3,  28 |             znaczne ziemie miał pod sobą, sam się nimi ani rolą,
118   3,  28 |             prowadził swych ludzi z sobą i dni kilka o chłodzie i
119   3,  28 |       wszędzie towarzyszyć.~Wziął z sobą różnych darów dosyć, aby
120   3,  28 |         kneź ujrzał stojącego przed sobą Dobka z bladą twarzą, poruszonego
121   3,  29 |           ufni w Niemców, których z sobą mieli, w oręż i w to może,
122   3,  29 |         wojewodów, Poraj, konia pod sobą ledwie utrzymać mogąc, patrzał
123   3,  29 |     zgniecione. Konie gryzyły się z sobą i napadały wściekłe na ludzi,
124   3,  29 |            Każdy z nich coś miał za sobą i o mało do sporu nie przyszło,
125   3,  29 |        dokazywali, lud prowadząc za sobą...~- Gdyśmy ich zewsząd
126   3,  29 |             czółnie położyć, gdy za sobą szelest posłyszał.~Śmiejąc
127   3,  30 |             na ziemi jednej, żyli z sobą i łączyli. Stało nam dla
128   3,  30 |       dobrał kilku i kazał jechać z sobą.~Właśnie Kneźno i gród ściągnęły
129   3,  30 |        dwóch mających je ciągnąć za sobą - i kazał odbijać od brzegu.~
130   3,  30 |            uważała. Wiózł ją więc z sobą na koniu - nie do własnego
131   3,  Dop|             gmin i połączenie ich z sobą rodzajem federacji, wszystko
132   3,  Dop|   przypomnienia mu ubóstwa, wziął z sobą swoje chodaki z kory dębowej