Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |         swoje błyskotki, niewiasty nam popsuliście, chce im się
  2   1,  2  |     szpilki, i noże... przecie się nam nic nie stało... Nie ma
  3   1,  2  |             Weź to! - rzekł Wisz - nam się za gościnę podarków
  4   1,  3  |           kneź nasz i jego słudzy. Nam wróg chaty popali, bydło
  5   1,  3  |            i łupu. Tyle z tego, że nam dzieci poginą; a kto padł
  6   1,  3  |            brwiami ruszył.~- Ludzi nam bardzo, bardzo brak - rzekł -
  7   1,  3  |              mówił smerda. - Dwóch nam zmarło z zarazy, jednego
  8   1,  3  |           też ubił jednego, trzeba nam ludzi... U nas się źle nie
  9   1,  3  |           Z Niemcami się znoszą... Nam dojadło to... My nic nie
 10   1,  3  |        wiemy, co oni tam robią, aż nam na szyję więzy spadną. Ty
 11   1,  3  |   powtarzał - zapamiętaj wszystko. Nam się stamtąd wszystkim niewola
 12   1,  3  |     chłopak - a tęskno będzie. - I nam za wami! - rzekła Jaga.~-
 13   1,  3  |          za wami! - rzekła Jaga.~- Nam za wami! - powtórzyła Dziwa. -
 14   1,  4  |            rzekł smerda. - Śpiewaj nam! - powtórzyli za nim drudzy.
 15   1,  4  |         zawołał smerda - nie żałuj nam, stary! Ślepiec znowu uderzył
 16   1,  4  |        bogom ślubowała. Ona będzie nam królową. - Jak mam być królową
 17   1,  6  |         jeden drugiego zabije... a nam co do tego?~Śpiew z izb
 18   1,  6  |        winien!... Czaru i duru dał nam w miodzie... szczuł brata
 19   1,  6  |            jątrzył i nawoływał, aż nam oczy krwią naszły i pamięć
 20   1,  6  |         Tęskno mi za nimi, choć tu nam zabawy nie braknie i dobrze
 21   1,  6  |       pogrzeb sprawili... Obiecują nam, że tak ochoczo będzie co
 22   1,  6  |           mu trafił.~- Słowo twoje nam potrzebne - dodała gładząc
 23   1,  7  |      wieścią niedobrą. Źle a coraz nam gorzej się dzieje.~- To
 24   1,  7  |           ziemi.~Doman zmilczał.~- Nam we dwu - dodał stary - nie
 25   1,  7  |           się nasze zwoływały. Tam nam też stanąć wszystkim i radzić.~
 26   1,  7  |           postanowi na gród, dacie nam swoich ludzi? Będziecie
 27   1,  8  |        obcych często bywa wiele, a nam trzeba się naradzić po cichu...
 28   1,  8  |           stara swoboda zawsze się nam przypominała... kneź nam
 29   1,  8  |           nam przypominała... kneź nam był wrogiem... i cóż? Ot,
 30   1,  8  |        sadyb dawnych, i pod nogami nam co dzień ziemi ubywa.. Zamilkł
 31   1,  8  |            się zbędziemy, a Niemcy nam na kark wlezą... Wisz się
 32   1,  8  |         naszej krwi ulało... Wiecu nam trzeba...~Znowu pomilczał
 33   1,  8  |      pomilczał gospodarz.~- Trzeba nam wiecu i trzeba zmiany -
 34   1,  8  |          zajadać będziemy... Wiecu nam trzeba, ale zgodnego a takiego,
 35   1,  8  |         wielka... Naprzykrzyło się nam wojować i swarzyć... Kneź
 36   1,  8  |        gród się cisną, a pięściami nam grożą pod nos... bo wiedzą,
 37   1,  8  |              Bracie - rzekł - czas nam myśleć o sobie... siądź
 38   1,  9  |           nie chcę...~- Braterstwo nam wypowiedział za ciebie... -
 39   1,  9  |            cię mieć... odgraża się nam...~Jam bogom ślubowała -
 40   1,  10 |           rzekł - co jemu wczoraj, nam jutro. Gdy mówili, z dala
 41   1,  10 |      sprzęga, chce ze stołba swego nam rozkazywać, nam, cośmy tam
 42   1,  10 |       stołba swego nam rozkazywać, nam, cośmy tam jego ród sami
 43   1,  10 |            obrony posadzili. Wisza nam za to ubito, że śmiał wiec
 44   1,  10 |           braci, a co złego, kiedy nam to pokój kupuje? Mruczenie
 45   1,  10 |            bronić ich będą. Ziemię nam zniszczą gorzej od Chwościska...
 46   1,  10 |         nie widać - mówili - a oni nam straszniejsi od Chwosta.
 47   1,  10 |              zaczęto wołać - bywaj nam, stary, z pieśnią... po
 48   1,  11 |          rodzina będzie... cóż się nam tam stać może? - zawołała
 49   2,  12 |            oko dnia jasnego, świeć nam a grzej - śpiewał stary
 50   2,  12 |            ziemię biegą... Światło nam lej, Kupało!~Niech czarne
 51   2,  12 |            taki dzień nie czyńcież nam niewoli... Tyle naszej uciechy...
 52   2,  13 |    przepadł... Mnie on potrzebny i nam wszystkim...~Posłuszny chłopak
 53   2,  13 |          Doman i zamilkł.~- Trzeba nam dalej prowadzić mirową sprawę.
 54   2,  13 |        rana i choroba.. U nas źle, nam trzeba ludzi i rąk... Kmiecie,
 55   2,  14 |           naprowadzili gromy. Grad nam ludzi pokrwawił. Kto wie,
 56   2,  15 |        może być rada, nie zwada... Nam kneź i wódz potrzebny, dlategośmy
 57   2,  15 |     przeciw wrogów naszych i ziemi nam bronił. Ale nie na tośmy
 58   2,  15 |            tośmy mu siłę dali, aby nam karki nią łamał. Wy, kneziu,
 59   2,  15 |         nagle: - Więcej? Gdyby się nam usta otworzyły i wszystko
 60   2,  15 |           woli mirów, a stanie się nam co, będzie z tobą gorzej
 61   2,  15 |     swobodę w tej nadziei, że ojca nam przejednacie. Mówcie mu,
 62   2,  15 |         gród do nas zjadą. Kmiecie nam grożą, bronić się potrzeba
 63   2,  16 |       skarżyliśmy się i my, choć i nam się , dostało. Cośmy potracili,
 64   2,  16 |          kmieciów nie pójdziem, bo nam zdrowie miłe i życie. Nie
 65   2,  16 |            zamknięci siedzieć - co nam do waszych waśni!~- Pewnie,
 66   2,  17 |       zbierają na Lednicy. Bądźcie nam głową na tego zbójcę.~-
 67   2,  17 |            którzy nadciągną i kraj nam spustoszą.~Mówił, a stary
 68   2,  17 |          liż na grodzie, tu ciebie nam nie trzeba!~- Owszem - rzekł
 69   2,  17 |          gdzie indziej radzić, aby nam nie śmierdział ten Chwostykowy
 70   2,  17 |         Zamilkli wszyscy.~- Knezia nam nie trzeba na dziś - ozwał
 71   2,  17 |           posępny.~- Tobie i twoim nam dowodzić należy - rzekł
 72   2,  17 |      ulękli, i uspokoi się... Może nam się go uda pochwycić nie
 73   2,  17 |           go w lesie... Jeżeli się nam to nie powiedzie, czas będzie
 74   2,  18 |              Konie napoimy i pilno nam do dworów.~Wnet czeladź
 75   2,  19 |      gościnę u wrót prosili, precz nam kazano iść... Trafiliśmy
 76   2,  19 |   snujących się po okolicy, którzy nam do grodu waszego knezia
 77   2,  19 |        rzekł ponurym głosem: - Oni nam braćmi nigdy nie będą, nigdy!...~
 78   2,  19 |             wybierzemy innego, aby nam dowodził, ten zaś okrutnik
 79   2,  19 |         Myszkowie rzekli:~- Dajcie nam naprzód co złe obalić i
 80   2,  19 |          stołb wskazując - a gdyby nam tu leżeć przyszło nie jeden
 81   2,  19 |          wszystko puste... Zostało nam chleba i mąki na dni kilka
 82   2,  21 |     powietrzne znaki, wszystko złe nam zapowiada... Sprawdziły
 83   2,  21 |          siedzieli cicho i panować nam nie chcieli - rzekł Myszko. -
 84   2,  21 |       nasze pola stratują, a ludzi nam pobiorą w niewolę.~Myszkowie
 85   2,  21 |            A dobrze - rzekł - byle nam oddał tych, co potruł i
 86   2,  21 |         jego mienie, nie posoka... Nam krwi za krew trzeba...~Bumir
 87   2,  21 |         się.~- A jutro powiecie to nam! wszystkim Leszkom po całej
 88   2,  21 |             zwołaj swoich... ginąć nam nie dajcie, bo i was ta
 89   3,  22 |             gdy zwietrzą, że wodza nam braknie... Stójmyż z sobą
 90   3,  22 |    potrząsając głową.~- Waszego to nam bartniczego rozumu potrzeba,
 91   3,  22 |           kneziować... Nie pójdzie nam łatwo...~Westchnęli oba;
 92   3,  22 |      Piastuna próżno.~- Ten by się nam tu zdał - mówiło wielu -
 93   3,  22 |       dowód dał, że wodzić umie, a nam witezia trzeba i wodza...~-
 94   3,  22 |         oszczepem dobrze władną, a nam też i możnego trzeba, abyśmy
 95   3,  22 |          prosić nie trzeba. Ziemię nam spustoszą, zagrody popalą,
 96   3,  22 |             mówić począł:~- Knezia nam trzeba jednego, a swata
 97   3,  22 |           nie mogąc dopytać... Ano nam nie tyle końskich nóg, co
 98   3,  22 |         swą... czyją wybierze, ten nam kneziem będzie... - odezwał
 99   3,  22 |         nas pokwapili, może byście nam z sobą zgodę przynieśli.
100   3,  22 |         wybierać nie umiemy, jedni nam do wyboru konia radzą, drudzy
101   3,  22 |        Przecie wybierać trzeba, bo nam niewybrany na kark siędzie.~
102   3,  22 |             Lepiej niech stary ród nam panuje, byle zakonu strzegł.~
103   3,  22 |           nosiłem wprzódy... Zgody nam prędko potrzeba i jedności...
104   3,  23 |  przyprowadził służąc im przeciwko nam...~Dobek krzyknął porywczo: -
105   3,  23 |          trzeba niż ludzi, aby oni nam dopomogli. Łatwiej było
106   3,  26 |          jedziecie nowiną, czyście nam pana dali?~Ci westchnęli
107   3,  26 |        pomorskie wilki głodne kraj nam niszczą, ani się im opędzić...
108   3,  26 |             Leszki pozostałe coraz nam nowych na karki ściągają...
109   3,  26 |            niech je wilcy wyjedzą. Nam trzeba iść na tych, co nas
110   3,  26 |       czyniąc i wołając:~- Radźcie nam, ojcze, ratujmy się, bo
111   3,  26 |      mówcie wy, niech usłyszym, co nam przynosicie.~Zewsząd się
112   3,  26 |     wykrzyknął piersią całą: - Ten nam kneziem będzie! Piastuna
113   3,  26 |           to wolą było bogów, abyś nam panował i rozkazywał. Na
114   3,  27 | Przyszliśmy was zmusić, abyś szedł nam pomagać i dał ludzi.~Miłosz
115   3,  28 |          nie będziemy, chybabyście nam drogę ukazywali, a do tego
116   3,  28 |       Jeżeli ochotę macie, inaczej nam posłużyć powinniście.~Powracajcie
117   3,  28 |          ludźmi na wyprawę przeciw nam, stańcie na tyłach. Gdy
118   3,  29 |          dla grozy... My tu, gdzie nam bogi dały zwycięstwo, na
119   3,  29 |   powstając z czółna. - Dobrzeście nam wywróżyli. Niewielu z nich
120   3,  29 |           kto życie wyprosił.~Ręce nam już złożone nieśli, abyśmy
121   3,  30 |      swoich.~- Gorzej niż krew, wy nam wiece nasze, zbory i swobody
122   3,  30 |            z sobą i łączyli. Stało nam dla wszech powietrza, wody
123   3,  30 |           siedzieć na swej ziemi i nam też wszystkim, co do ich
124   3,  30 |     prosicie za nich? - nie ci, co nam wprzódy wojnę i niepokój
125   3,  30 |   Widzieliście ich - rzekł - zgodę nam przynoszą, radźcie, co czynić
126   3,  30 |         kosztowała. Dziś Leszkowie nam pokój niosą i zgodę, żądając
127   3,  30 |            mowie wspólna wszystkim nam matka przemawia do wnętrzności
128   3,  30 |         mir między nami, ale jakąż nam dacie załogę i pewność,
129   3,  30 |         gdy lud rozpuścim, i wojnę nam wniosą...~- Siedzimy i my,
130   3,  30 |         się nie lękając.~Pozostaje nam tylko dopowiedzieć o losach
131   3,  Dop|        idealnym świetle zjawia się nam po raz pierwszy to plemię