Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |          Zatętniało za nimi - cicho znowu.~Z drugiej strony słychać
  2   1,  1  |            poszedł w las nazad... I znowu słychać było łom gałęzi
  3   1,  1  |         wody. Minęli ją... i wyszła znowu z głębiny... na włosach
  4   1,  1  |           spoczynku na konie siedli znowu... Stary się do chłopca
  5   1,  1  |           bywaj, Hengo. Cóżeście to znowu tak daleko w nasze lasy
  6   1,  1  |         Popatrzył stary na ziemię i znowu się w sobie zadumał.~- Zda
  7   1,  2  |            go do worka... Nastąpiła znowu chwila milczenia. To schowane
  8   1,  2  |            w drogę wybierał.~Siedli znowu oba na tych samych kamieniach
  9   1,  3  |            i zachmurzył się. Drudzy znowu około kadzi z piwem chodzie
 10   1,  3  |              wrócił do izby i siadł znowu w swoim kącie, nim postrzeżono,
 11   1,  3  |            puszczy, którą nierychło znowu usłyszeć się spodziewał.~
 12   1,  4  |             było... Dopiero gdy się znowu otwarła, wyszedł z niej
 13   1,  4  |            ochładzał skwaru. Naokół znowu nic więcej widać nie było,
 14   1,  4  |           żałuj nam, stary! Ślepiec znowu uderzył w struny.~- Dłuższa
 15   1,  5  |            pałką nasiekiwaną w ręku.Znowu przejechali gaj i tu dopiero
 16   1,  6  |           radośnie, zwycięsko, póki znowu od słowa do słowa nie zawrzała
 17   1,  6  |             dokończył, podnosić się znowu zaczęła jakby zażegniona
 18   1,  6  |           na nią nie żal!~Śmiał się znowu.~- Napijże się i ty miodu,
 19   1,  7  |           gdy stary Wisz ukazał się znowu w progu dworu, ale tak zmieniony,
 20   1,  7  |            i strwożone.~Nieco dalej znowu chatek kilka w lesie, druga
 21   1,  7  |         odwrócił, ziewnął szeroko i znowu ją na dawnym miejscu położył.~
 22   1,  7  |          Syny moje - moje dzieci!~I znowu zanurzył głowę w dłoniach
 23   1,  7  |             w niewolę.~I rzucił się znowu na łoże.~- Kneziu - rzekł
 24   1,  8  |        ulało... Wiecu nam trzeba...~Znowu pomilczał gospodarz.~- Trzeba
 25   1,  9  |            patrząc na niego.~- A ja znowu do was w gości! - zawołał
 26   1,  9  |         którym bielizna płonęła, to znowu osłaniały je dym i ogień
 27   1,  9  |          sprzętów obłamki.~I ruszył znowu orszak żałobny, niewiasty,
 28   1,  9  |         Wisza i podawali sobie ręce znowu.~- Nie stało mi czasu starego
 29   1,  9  |        bożemu jak mi stać?~Zamilkli znowu; Doman głowę zwiesił, brodę
 30   1,  9  |     siedzenia, swoim obyczajem liść znowu urwał, na ustach go położył
 31   1,  10 |             sił wytężeniem piął się znowu do góry.~Już prawie miał
 32   1,  10 |         opasał się swoją zdobyczą i znowu spojrzał w górę, krew ciekącą
 33   1,  10 |             niż osłabły, począł się znowu drapać do dziupli dębowej -
 34   1,  10 |         mówili, z dala już tętniało znowu, tętniało coraz silniej,
 35   1,  10 |     spędzili dwunastu z ich grodów. Znowu kmieci zrobili z wojewodów...
 36   1,  10 |            staruszek począł śpiewać znowu tęskliwą nutą.~- Siedzi
 37   1,  10 |          nie chciał.~Powoli szeptać znowu poczęto, gwarzyć i naradzać.~
 38   1,  10 |        zjadłszy, napił się trochę i znowu się wziął do weselszej znajomej
 39   1,  10 |             spoczywać, lizał łapę i znowu wlókł się leniwo dalej,
 40   1,  11 |         całym stadem i wnet wracały znowu z wrzaskiem nowym. Jastrząb
 41   1,  11 |       pierzchnęły... ale cicho było znowu w lesie; ni psów, ni ludzi
 42   1,  11 |      wracając do swego odezwała się znowu: - A ty, Dziwo, nie idź
 43   1,  11 |          śmiejąc się rzekła stara - znowu żyć, znowu płakać, znowu
 44   1,  11 |           rzekła stara - znowu żyć, znowu płakać, znowu młodość nosić,
 45   1,  11 |            znowu żyć, znowu płakać, znowu młodość nosić, aby stracić!...
 46   1,  11 |           śmiała się z nimi.~Wzięła znowu zwieszoną dłoń dziewczęcia
 47   1,  11 |          się śmiać dziwnie i poszła znowu do worka po zioła.~Żywia
 48   2,  13 |           niego. - Kto go ranił?~Tu znowu zabrakło odpowiedzi; pokraśniał
 49   2,  13 |      przerwała Jaruha - krew by się znowu puściła, a jakby mnie nie
 50   2,  13 |            We dworze milczenie było znowu.~Nadchodził wieczór, gdy
 51   2,  13 |       zamilkł.~Wszedł Duży z miodem znowu i z kołaczem, a za nim wnieśli
 52   2,  13 |          nazad na łoże legł. Jaruha znowu zamawiała. Miała priy tym
 53   2,  13 |           las, aby go nie schwytano znowu, ciągle jeszcze ku zagrodzie
 54   2,  14 |             drożynę, głowę podparła znowu i dumała.~Dziewczyna szła
 55   2,  14 |     gniewnymi mierzył Dziwę i pytał znowu o Domana.~Dziewczę opowiedziało
 56   2,  14 |          płyną, przepłynęli... Krew znowu, kubki po niej pływają,
 57   2,  14 |        gruchały gołębie, w krzakach znowu śpiewały słowiki, a ponad
 58   2,  15 |             ku pani białej spojrzał znowu z ukosa, głowę spuścił,
 59   2,  15 |         oślepionego Leszka. Drabina znowu prowadziła do głębi ciemnego
 60   2,  16 |            rzekł w duchu i powrócił znowu lec na ławie.~Było już ku
 61   2,  16 |             dzieci!~Matka przypadła znowu ściskać swe dziecię, ojciec
 62   2,  16 |            wrota grodu zamknęły się znowu, a nazajutrz stara macierz
 63   2,  16 |          się nie spodziewał. Na noc znowu stanęły straże i psy tak
 64   2,  16 |        mówili o łowach, gdy Mściwój znowu do swojego powrócił.~- Prawdę
 65   2,  16 | Pozdzierawszy z nich odzież oprawcy znowu powrozy przywiązali do nóg
 66   2,  17 |      uderzając o ziemię padł na nią znowu, a Żuła jęcząc mówił:~-
 67   2,  17 |           prowadzić kazał - w świat znowu.~Nikt nie wiedział, dokąd
 68   2,  17 |       stanówcie, to pierwsza rzecz!~Znowu było milczenie, starszyzna
 69   2,  17 |           po naradzie tej powrócili znowu, na Wizuna jęli wołać niektórzy,
 70   2,  17 |         Wykrzyczeli się, rozeszli i znowu wszystko wejdzie w karby...~
 71   2,  18 |          Trzęsąc się jeszcze siadła znowu na kłodzie.~- Cóż to robicie
 72   2,  18 |           wodę nosić!...~I mruczała znowu pod nosem, a smerda stał
 73   2,  19 |             chcemy.~Przybyli goście znowu się zmierzyli oczyma i poszeptali
 74   2,  19 |            jeść skończyli, powstali znowu, złożyli ręce, po cichu
 75   2,  19 |             w kraju działo. Piastun znowu powrócił do tego, iż wszystko
 76   2,  19 |      przedsieni i rozmawiać zaczęli znowu. Piastun zagadnął ich o
 77   2,  19 |        jadle i napoju.~Gość młodszy znowu, jak wczoraj, mówić począł
 78   2,  19 |        spocznie, dopóki stare prawo znowu panować nie będzie.~Gdy
 79   2,  19 |            go na mogiły i niewiasty znowu nadciągnąwszy z dala zaśpiewały
 80   2,  20 |        stary, czego chciał, i siadł znowu, a po chwili wyniósł z szopy
 81   2,  20 |        weselszy był. Przybliżył się znowu do starego.~- Hej! stary
 82   2,  20 |            Uchyliła się opona Doman znowu stanął przed nią. Zarumieniła
 83   2,  21 |      zobaczył nic jeszcze. Nadszedł znowu mrok wieczorny, cisza panowała
 84   2,  21 |          toczyło po ziemi.~Strażnik znowu w róg począł trąbić, ale
 85   2,  21 |           damy, a żyć nie bronim...~Znowu pomilczeli chwilę, gdy zaszumiało
 86   2,  21 |            się nikt nie mógł.~Wstał znowu dzień biały nad zgliszczami.
 87   2,  21 |        sobie rzucono obelżywymi, to znowu milczano długo.~Trzeciego
 88   2,  21 |        Burzyło się i kołatało potem znowu w wieżycy, leciało coś gruchocząc,
 89   3,  22 |            to nabiegające na siebie znowu. Ręce się podnosiły do góry...
 90   3,  22 |           stanąć musi. Poczęto więc znowu obwoływać się na zbór a
 91   3,  22 |           zmrok nadszedł, grodzisko znowu stało pustym i milczącym.~
 92   3,  23 |    przeczucie zwycięstwa.~W kotłach znowu ponastawiano jadło, warzono
 93   3,  23 |       budzić się zaczęli, a tu głód znowu czuć się dawał; powrócono
 94   3,  23 |          małego.~Myszkowie i Leszki znowu swoich objeżdżali. I jedni,
 95   3,  24 |       przypomniała mimo woli.~Ludka znowu doma nie było, bo zdawszy
 96   3,  24 |           jak dawniej.~Ścisnęli się znowu za ręce, pożartowali chwilę
 97   3,  24 |                Zarumieniła się Mila znowu i oczy zakryła rączkami.~
 98   3,  24 |     trzeciego kubka rozweseliła się znowu, otarła usta, oczy się jej
 99   3,  24 |        szytym ręcznikiem krasnym.~I znowu brzmiała pieśń na pól żałosna,
100   3,  24 |             Pepełka Chwościska szli znowu, mszcząc się i rodziców,
101   3,  24 |            Lękali się może, aby ich znowu nie zaskoczono, ale nieszczęśliwy
102   3,  25 |          rana.~Opatrzywszy go Wizun znowu poszedł czuwać u brzegu.
103   3,  25 |         Czasem czółenko stanęło, to znowu pędzone podmuchem zawróciło
104   3,  25 |            się z krzykiem i drzemał znowu.~Wizun przychodził, przesiadywał,
105   3,  25 |          Wizun - a ty, niepoczciwy, znowu patrzysz na nią.~- Zapomniałbym
106   3,  25 |             Doman milczał, ciągnęła znowu dalej:~- Czy ona wam teraz
107   3,  25 |         rośnie... Nie darmo tu dola znowu Domana przyniosła! Co komu
108   3,  25 |              gdzie ja się ukryję...~Znowu idzie do komory, siadła
109   3,  25 |            komorze i płacze.~Płacze znowu noc całą, nade dniem się
110   3,  26 |           się wdarli od północy, to znowu od wschodu... z prawej,
111   3,  26 |            na Chwostkowym grodzisku znowu wiec kończył narzekaniem
112   3,  26 |          pójdziecie, rozpełznie się znowu wiec, a narzekanie będzie
113   3,  26 |       Posłuch o Niemcach i grożącym znowu najeździe napędził starszyznę
114   3,  26 |        nogom się wyprostować i szła znowu. Las podnosił się nieco
115   3,  26 |            błogosławieństwo.~Krzyki znowu i im mówić nie dały, wesele
116   3,  26 |          włosy starca go nałożył.~I znowu wrzawa powstała, radość,
117   3,  26 |        białą dał w dłonie. Proszono znowu gości obcych, aby miecz
118   3,  26 |        radości - szli potem na gród znowu i radzić chcieli, a raczej
119   3,  26 |      Piastun do chaty swej, żegnany znowu przeciągłymi okrzykami.
120   3,  29 |             na nieprzyjaciela i lec znowu zgniecione. Konie gryzyły
121   3,  30 |        wszyscy. W chacie Mirszowej, znowu naprędce skleconej z nie
122   3,  30 |          winę ojca i zarzucając, że znowu sobie panowanie przywłaszczyć
123   3,  30 |            zbyć dziewczynę, albo ją znowu porwać i uwieźć, a w domu
124   3,  Dop|       podanie nie tłumaczy. Jest to znowu węzeł, który ma łączyć Kraka
125   3,  Dop|         Powracający po zgonie Wandy znowu wojewodowie doskonale oznaczają,
126   3,  Dop|            tle tej prawdy występuje znowu nie już chrobacko-czeska,
127   3,  Dop|             potrzebną do połączenia znowu legendy z Leszkami i Lechem
128   3,  Dop|            Przemysław Leszek zmiera znowu bezpotomny; przyszyty jest
129   3,  Dop|     najgorsze~skłonności, a Długosz znowu charakteryzuje go jak najdobitniej
130   3,  Dop|          położeniu kraju Opatrzność znowu nastręcza, jak w kilku poprzednich