Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |           się krzątał, mrucząc coś sam do siebie. Byłali to poranna
  2   1,  2  |           rzucić może?~- Ten ci to sam, Hengo znad Łaby, co to
  3   1,  2  |       nieco, potem ręką dał znak i sam podszedł ku drzwiom bocznej
  4   1,  2  |       spoglądając. Oczy jego tam i sam ciekawie biegały, choć udawał,
  5   1,  2  |        skinieniem gościa zaprosił, sam siadłszy w rogu, gdzie jego
  6   1,  3  |     zamierzał, Hengo. - Dokąd? Ot, sam dobrze nie wiem. Wy tu na
  7   1,  3  |      bronić mnie każą.~- Jeżeli ja sam siebie od nich obronię -
  8   1,  3  |          jednego z was, a ja bym i sam im dał... bo mi tak było
  9   1,  4  |            Smerdowi towarzysze, on sam i Hengo, i gospodarz stary
 10   1,  4  |        mógł, niezrozumiale, cicho, sam sobie nucić zaczął.~Milczeli
 11   1,  4  |           A wojna... wojna - jakby sam do siebie mówił ślepy Słowan -
 12   1,  4  |           śpiewać? - mruczał jakby sam do siebie ślepiec. - Wam
 13   1,  4  |         wziął po nim ziemię całą i sam panował na grodzie. Na rozstajach,
 14   1,  4  |     pierzchło wojsko w lasy, góry. Sam się został Rytgar srogi.
 15   1,  5  |            co się na zamku działo. Sam strój jego oznajmywał pana,
 16   1,  5  |    lekceważenia. ~- Kneź wam powie sam, czy mu tego potrzeba -
 17   1,  5  |            słyszały mówiącego, jak sam sobie nie da rady, to Niemców
 18   1,  6  |     pochwycić stąd nie było można, sam ton zwiastował, iż z wesołości
 19   1,  6  |           duszące leżących... Kneź sam jeden stał na podsieniu
 20   1,  6  |          na ławie, i siadł na niej sam, ociężały.~Chociaż księżyc
 21   1,  6  |               On... on! psi syn... sam, nie my... bodaj zginął
 22   1,  6  |       Hengo konie oddał chłopcu, a sam począł iść z gospodarzem.
 23   1,  6  |          co je wyśpiewał pierwszy, sam nie wiedział, skąd i jak
 24   1,  7  |        chyba po barciach i lesie - sam, tak nagle, nie mówiąc nikomu
 25   1,  7  |             na konie siedli i Wisz sam wskazywał dalej, kędy jechać
 26   1,  7  |           starca naprzód posadził, sam stojąc przed nim. Ledwie
 27   1,  7  |            Doman znak dając ręką - sam tu! Dorodny chłop, któremu
 28   1,  7  |           ludzi rozstawiać dokoła. Sam też ujął dzidę z żeleźcem
 29   1,  7  |          Mówić ze mną - począł ten sam głos dziki - ja nie mam
 30   1,  7  |         bym mu wyrwał, gdybym mógł sam, gdy wy mu wyrwiecie, uraduję
 31   1,  7  |    wieczerzę i zgotowano posłanie. Sam on poszedł z nimi, choć
 32   1,  8  |           w nich z prosta rzezane. Sam Piastun, żona jego Rzepica,
 33   1,  8  |       cichu rechotać począł, jakby sam sobie się śmiejąc.~- Matko
 34   1,  8  |           uroczysku. Ślij ty, jedź sam... czyń, jak chcesz, dajęć
 35   1,  8  |         pośpiechu trzeba.~- Pojadę sam - rzekł syn - wola wasza...
 36   1,  8  |           niełatwym było, człowiek sam mógł się ukryć od pogoni,,
 37   1,  8  |        ruch powstał ogromny. Stary sam przewodził.~W chacie Dziwa,
 38   1,  9  |             kilku smerdzie zabito, sam on ranny, gdy mu oczy krwią
 39   1,  9  |             coraz wyżej, na szczyt sam, aż tu padła u stóp męża
 40   1,  9  |          czekając, aż ogień święty sam przygaśnie...~Słońce już
 41   1,  9  |           po ojcu odziedziczył ten sam umysł spokojny i męstwo,
 42   1,  10 |            wskazawszy pastwisko, a sam ku staremu pośpieszył.~-
 43   1,  10 |         cudzego, co wypleni nas, a sam posiędzie tę ziemię, na
 44   1,  10 |    świsnęła w powietrzu... padła w sam otwór dębu, gdzie świeciło
 45   1,  10 |           głęboko w ślepie, iż ten sam, co ją puścił, siły swej
 46   1,  10 |         podobne. Starzec potem już sam zaśpiewał stary znad Dunaju,
 47   2,  12 |        zrobić ogień boży, który by sam się zrodził, młodym był
 48   2,  12 |         zabawy. Posłuszny, poszedł sam nie wiedząc dokąd, bo mu
 49   2,  12 |            oko puszczał przodem, a sam wśliznął się potem, stawał,
 50   2,  12 |          wołać nań poczęła:~- Hej, sam tu, chłopcze, rękę mi daj!
 51   2,  14 |            odejmowały.~Tu już stał sam chram, na gęstych dokoła
 52   2,  14 |             jakieś zdobyte łupy, a sam posąg obwieszony był cały
 53   2,  14 |           mi z drogi!~I ruszył się sam, pierwszy, tak śmiało, tak
 54   2,  14 |            razy obrócił się, jakby sam jeden na cały ten tłum chciał
 55   2,  15 |         Sasi im radę dadzą. Ty ich sam nie zmożesz ze swymi smerdami,
 56   2,  15 |      Więcej czynił wrzawy niż ran. Sam Chwost biegł z nimi, ale
 57   2,  16 |          obawiając się głodu. Kneź sam ze smerdą poszedł na stołb,
 58   2,  16 |         kazał nikt, że się oprawca sam domyślił. Chcą przebaczenia
 59   2,  16 |           a ujrzawszy, że Chwostek sam wyszedł na ich spotkanie
 60   2,  17 |         żadna Czeladź spętano, jam sam, nie wiem, jakim szczęściem,
 61   2,  17 |      sposobić - zawołał stary - ja sam pojadę. Leszek z matką i
 62   2,  17 |          stary. Wziął z sobą Żułę, sam przodem ruszył, nie mówiąc
 63   2,  17 |        będą... Okrutny nie jest, a sam sobie szkodzić nie może...~
 64   2,  17 |        Żuła parę razy kopnął nogą. Sam wreszcie wiosło pochwycił
 65   2,  17 |            krótko i stanowczo - ja sam po stanice przyjdę... i
 66   2,  17 |            od wszystkich, pozostał sam, a ujrzawszy się opuszczonym
 67   2,  18 |            począł nudzić i tęsknić sam jeden zamknięty na grodzie
 68   2,  18 |           z konia zsiadłszy, pójść sam do niej.~Zadumaną była i
 69   2,  18 |          co poczynać, nie wiedział sam.~Wtem huknęło na prawo i
 70   2,  18 |          znak kneziowi i ludziom i sam pierwszy rzucił się w tę
 71   2,  18 |           bek owiec.~Kneź pozostał sam, a smerda poszedł kłamać
 72   2,  18 |          gościnę prosić. Gospodarz sam siedział na przyzbie, synka
 73   2,  18 |          nie dobywać nad to, co on sam chciał dobrowolnie powiedzieć.~
 74   2,  18 |          na nas - odparł Piastun - sam wyzywa na rękę... Źle czyni,
 75   2,  18 |          drzwi wskazywał. Chwostek sam nie wiedział, co począć,
 76   2,  18 |       rozbiegli ludzie, a opój ten sam w puszczy nie potrafi się
 77   2,  19 |        który wpośród bałwochwalców sam tylko stale wyznawał jedynego
 78   2,  19 |         godzinie naznaczonej i oto sam Bóg narodził się światu
 79   2,  20 |         komu sprzedał. Próbował go sam, a jeśli mu się jak należy
 80   2,  20 |            tu jeszcze? - spytał.~- Sam nie wiem, jak się przywlokłem -
 81   2,  21 |           dokoła; wieczór był, ten sam wieczór, którego zapalono
 82   2,  21 |           które niedawno przez ten sam próg za nogi ze świetlicy
 83   2,  21 |         Podlano pale smołą. Smerda sam na cztery rogi ogień podłożył,
 84   3,  22 |          mają. Ludzie prawią, że w sam dzień ognistych wici synowie
 85   3,  22 |         okrzykiwać go chcieli, ale sam im usta zamknął.~- Nie chcę! -
 86   3,  22 |          kto ludzi zbierze więcej, sam się kneziem ogłosi i będzie
 87   3,  22 |         pierwszy znalazł na placu, sam sobie dowództwo nadał, a
 88   3,  23 |           ze swoimi zbliżył się na sam kraj lasu, kilka kroków
 89   3,  23 |        ogonów przywiązywano. Henga sam Ludek na postronku prowadził,
 90   3,  24 |         krążyły. Kto przypadł, ten sam sobie do woli czerpał z
 91   3,  24 |          konia rzucił, skoczył nań sam, wybiegł przed chatę, obejrzał
 92   3,  24 |          skrępowanymi nie władnął, sam był okryty krwią, ranny,
 93   3,  24 |        Wieczorem trup zabitej Mili sam leżał u brzegu. Doman pełznął
 94   3,  25 |            że mu sił brakło.~Wizun sam rzucił się prędko ku wodzie -
 95   3,  25 |          na ławie usiadł przy nim. Sam poobwiązywał mu rany. Przy
 96   3,  25 |         strawy siadł czekać, ażeby sam z tego snu wyszedł. Niekiedy
 97   3,  25 |         przyszła, a Doman siedział sam... Obaczył przez okienko,
 98   3,  25 |        miała.~- Toż ci Wizun czyni sam! - odpowiedziała z dala
 99   3,  25 |      ujrzał osłabłym i z żalu może sam zapadł, skarżył się, że
100   3,  25 |           go połknął, a dzbanuszek sam do dworu przypłynął.~Drugiego
101   3,  26 |        drugich za łeb pochwyci. Ja sam ludzi, jakich mam, ściągnę
102   3,  26 |          nie chciał.~Coraz to ktoś sam lub w kilku ich szło po
103   3,  26 | przygotowywała do noclegu.~Piastun sam poprowadził swoich towarzyszów
104   3,  26 |       Piastuna stanęli, skąd Sobek sam przodem na grodzisko ruszył
105   3,  26 |         gdy mi moc dacie, azali ja sam znam, na co ją obrócę?~Wołanie
106   3,  26 |          śmietnisko.~Wieczorem nie sam już, ale liczną otoczony
107   3,  26 |      leżało. Tych Piastun co dzień sam z wojewodami dzielił, ustawiał,
108   3,  27 |        krokami pod dębami chodził, sam coś mówiąc do siebie.~Hula,
109   3,  27 |            że może być potrzebnym. Sam kneź Miłosz wzrost miał
110   3,  27 |           z dala, burzył się bijąc sam z sobą, co pocznie, pomści
111   3,  28 |            i Dobek zaręczył, iż go sam pilnować każe, dostał pozwolenie
112   3,  28 |      znaczne ziemie miał pod sobą, sam się nimi ani rolą, ani stadniną,
113   3,  28 |          stadników, posługaczów, a sam tylko życia zażywał. Nie
114   3,  28 |    niemieckimi, którzy by byli ten sam porządek i tu zaprowadzili,
115   3,  28 |     przodem go puszczał.~Nazajutrz sam już zagadnął o to, a Hengo
116   3,  28 |            domu pilnować polecił - sam na koń siadł, dawszy Niemcowi
117   3,  28 |          go na spoczynek złożywszy sam jeszcze do swoich powrócił.~
118   3,  28 |            potem Dobek umocował, a sam nieco opodal spokojnie się
119   3,  28 |           nie miał czasu zgotować. Sam Piastun z synaczkiem, którego
120   3,  29 |          do czółna niesiono. Doman sam głowę jego położył na swych
121   3,  29 |     godzinie, jak wróg nieopatrzny sam wpadł im w ręce, jak szli
122   3,  30 |     wojewodów zwołał i starszyznę. Sam wdział siermięgę starą,
123   3,  30 |          potrzebowano, gdyż ofiarę sam los Kneźnu już przed laty
124   3,  30 |          mógł. Lecz nie wybrał się sam... Najodważniejszych z czeladzi
125   3,  30 |  przyśpieszyć kroku, aby się z nim sam na sam nie spotykać, ale
126   3,  30 |        kroku, aby się z nim sam na sam nie spotykać, ale chłopak
127   3,  Dop|        dwór cesarza Maurycego.~Ten sam charakter dawnej społeczności
128   3,  Dop|      rozpaczy, po pięknym monologu sam się mieczem przebija. Wanda,
129   3,  Dop|      oprócz tego ciała ich chować, sam zaś dalej wiedzie życie