Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |     powietrza... coś szczebiocąc do siebie, do chmur i do lasów.~Kukułki
  2   1,  1  |         krzątał, mrucząc coś sam do siebie. Byłali to poranna modlitwa?~
  3   1,  1  |         ręką im wskazując w tył, za siebie, a kij podnosząc do góry...
  4   1,  1  |         Skór i futer dosyć pewnie u siebie macie, bursztynu u nas niewiele.
  5   1,  2  |            nie oglądając się już za siebie, aż weszła do dworu wewnątrz
  6   1,  2  |          oczy wszystkich zwrócił na siebie...~- A to co jest? - zapytał
  7   1,  2  |             odkładać począł, co dla siebie i swoich chciał za-trzymać -
  8   1,  2  |           dokończył Wisz. - Każdy u siebie doma ma, czego mu trzeba -
  9   1,  2  |       skórzanym pasku dobywszy, dla siebie krajać je zaczął. Na ten
 10   1,  3  |          oni niewolnika nabiorą dla siebie i łupu. Tyle z tego, że
 11   1,  3  |       Leszków plemienia.~- Wyście u siebie panem - dorzucił pochlebiając
 12   1,  3  |          mnie każą.~- Jeżeli ja sam siebie od nich obronię - mruknął
 13   1,  4  |              Procę i łuk nałożył na siebie, toporek u pasa uwieszał.
 14   1,  4  |                wojna - jakby sam do siebie mówił ślepy Słowan - wojna,
 15   1,  4  |                mruczał jakby sam do siebie ślepiec. - Wam pieśni innej
 16   1,  5  |        Sambor ponuro spojrzał przed siebie, konie zaczęto żywiej popędzać,
 17   1,  5  |             pan aż jutro dopiero do siebie was przypuści - rzekł mu
 18   1,  6  |          Znalazł tu oczekującego na siebie smerdę, który go zaprowadził
 19   1,  6  |       ogarnęła go też może o samego siebie... Nie umiał sobie wytłumaczyć,
 20   1,  6  |          zamykały... Mówił jakby do siebie:~- Ja wam ład zrobię...
 21   1,  6  |       zdrowiej i nie oglądać się za siebie...~Nie czekając już, aby
 22   1,  6  |         płacząc, sami coś mówiąc do siebie, pogrążeni w smutku, a stanąwszy
 23   1,  6  |           sukna, który naciągnął na siebie. Dziwa stała długo w miejscu
 24   1,  7  |          sprosił kmieci na ucztę do siebie, dali im jakiegoś duru w
 25   1,  7  |      staremu ustąpiwszy, drugie dla siebie w tejże izbie kazawszy położyć,
 26   1,  7  |            Miłosza nie dopuszcza do siebie nikogo. Musiano uporu zażyć
 27   1,  8  |      niewola. Stary nie lękał się o siebie, dawno mu było już tęskno
 28   1,  9  |            Kneź wam pokłon śle i do siebie prosi na koźle udo, na miodu
 29   1,  9  |              a on młodszy. Ja pan u siebie, a on na grodzie... jeśli
 30   1,  9  |         Podobnymi wyrazy ciskano na siebie z obu stron długo, grożąc
 31   1,  9  |     domawiając zaczęli się cofać od siebie, ciągle sobie patrząc w
 32   1,  10 |         właśnie Niemcy zaprawiają u siebie, polując z nimi na Serbów -
 33   1,  10 |              nie było zgody. Bliżej siebie siedzący gwarzyć poczęli
 34   1,  10 |      sięgnąć głębiej, gdzie ducha w siebie wciągnąwszy, przyczajony
 35   1,  10 |              Gęślarza wzięli między siebie Myszki, ugaszczając go,
 36   1,  10 |             nowe, choć wszystkie od siebie podobne. Starzec potem już
 37   1,  11 |          się nad łączką patrząc pod siebie, szukając czegoś na ziemi.
 38   2,  12 |          płomieni i dymu uderzyli o siebie... nieraz się śmiejąc chwytali
 39   2,  12 |            górami - mówiła jakby do siebie - łuny płoną... inne łuny...
 40   2,  12 |            jeszcze go przywołała do siebie i kazała mu iść do zabawy.
 41   2,  12 |      podśpiewując, szepcząc sama do siebie. Zobaczywszy Sambora podniosła
 42   2,  12 | podśpiewując, śmiejąc się głośno do siebie, hukając ku lasom, rozmawiając
 43   2,  12 |             to coś szepcząc sama do siebie i uśmiechając się smutnie.~-
 44   2,  13 |          Bumir - dacie mi spocząć u siebie. Ludzie się zagnali za jeleniem,
 45   2,  13 |             chorego poszedł.~Gdy na siebie spojrzeli, zaraz postrzec
 46   2,  14 |            Dziwa szła z wolna przed siebie, nie śpiesząc, wiedząc,
 47   2,  14 |          mową i odzieżą odmienni od siebie, a językiem pokrewni połabiańscy
 48   2,  14 |        bardzo, ostrożnie ocierali o siebie, ale zanucona pieśń, rzucone
 49   2,  14 |            Doman zabity! - mówił do siebie - zabity przez dziewkę... -
 50   2,  14 |             za krasna. Ty nie znasz siebie, zatęsknisz. Bądź sobie
 51   2,  15 |    świetlicy i dumała, powołując do siebie to sługi, to podskarbiego,
 52   2,  15 |         urągliwie wpatrywał.~Nim do siebie przemówili, nim ci się mu
 53   2,  15 |             dwoje, nim się rzucą na siebie, oczyma się mierzą, odwagę
 54   2,  15 |            zdawał się patrzeć przed siebie. Usłyszawszy szelest niezwykły,
 55   2,  15 |          słomę zgniłą wziąwszy spod siebie, w wychudłych białych rękach
 56   2,  15 |           się starał wesołą i pewną siebie twarzą, że zrozumiał, co
 57   2,  16 |           mów. Pepełek nas wzywa do siebie, chce zgody, grożą mu kmiecie,
 58   2,  16 |             Ratując jego, uratujemy siebie!~Miłosz rękę podniósł do
 59   2,  16 |            my, wszyscy! Nie ocalimy siebie, a psami byśmy byli, gdybyśmy
 60   2,  16 |           Kneź z żoną popatrzali na siebie w milczeniu, nie odrzekli
 61   2,  17 |      wypuścił tylko, aby stryjów do siebie ściągnąć, nie daruje i ostatnim
 62   2,  17 |     stroniąc. Myszko wnet zebrał do siebie drużynę.~- Do domów! - zawołał. -
 63   2,  18 |          płachtą okryta, ziela koło siebie mając narwanego kupy. Sakwy
 64   2,  18 |         zsunęła na ziemię. W tył za siebie obejrzawszy się kneź zobaczył
 65   2,  18 |        Powracać nie było podobna za siebie, smerda popatrzał i zdało
 66   2,  18 |           czeladzią ścisnęli między siebie knezia, który głowę i ciało
 67   2,  18 |          czeka.~Długi czas słowa do siebie rzec nie śmieli. Smerda
 68   2,  18 |             go Chwostek puszczać od siebie nie chciał, lecz drogi przed
 69   2,  18 |          leży niedaleko... dajcie u siebie spocząć.~To mówiąc bacznie
 70   2,  18 |       mówiąc słowa i nie patrząc za siebie. Wrota się za nim zamknęły;
 71   2,  19 |             z zachodu przynieśli, u siebie też wyznawać zaczęli.~-
 72   2,  20 |        szopy stawił, ale w chacie u siebie i nikomu ich nie dawał.
 73   2,  20 |            usiłując go odepchnąć od siebie. Widziała teraz dobrze,
 74   2,  20 |            poczęła w duchu mówić do siebie: - Co mi tam? Będzie musiał
 75   2,  21 |         płaszcz prosty zarzuciła na siebie.~- Ja z wami - rzekła -
 76   2,  21 |        głownie i żary, poczęli obok siebie składać ciała rzędem jedne
 77   2,  21 |         mówiąc słowa. Nie mówili do siebie, a widać było, że jedno
 78   2,  21 | przywiezione z kadzi czerpali i nim siebie i ludzi raczyli. Naówczas
 79   2,  21 |             milczący, nie mówiąc do siebie, i mijali.~Brunhilda naradzała
 80   3,  22 |           co się pewnego wyboru dla siebie spodziewali. Zgody nie było,
 81   3,  22 |             się wszyscy, nieradzi z siebie, nieradzi z drugich, gniewni,
 82   3,  22 |         gromady, to przypadające do siebie, to odskakujące i rozchodzące
 83   3,  22 |           daleko, to nabiegające na siebie znowu. Ręce się podnosiły
 84   3,  22 |             prawdę przyniósł, nie z siebie, ale z tego źródła, skąd
 85   3,  23 |              zawodząc, tuląc się do siebie za każdym szmerem w dali,
 86   3,  23 |             przekupnie, mieli też u siebie doma, czego dusza zapragnęła.
 87   3,  23 |            z ziemi i cisnęli się na siebie, chwycili za bary padając,
 88   3,  23 |          prosili wykup obiecując za siebie.~Jeńcy, którzy tylko co
 89   3,  23 |        kazawszy przyprowadzić przed siebie Henga i z litości go nakarmiwszy,
 90   3,  24 |    znajdował piękną, gniewał się na siebie, że go serce gdzie indziej
 91   3,  24 |         ciągnęło. Żal mu było jej i siebie.~Ale cóż? słowo się rzekło...
 92   3,  24 |           biegła, oglądała się poza siebie strwożona i kijem kędyś
 93   3,  24 |             koni dopadłszy, ratując siebie i niewiasty, gnali czwałem
 94   3,  24 |         czarnymi oczyma, podobni do siebie jak rodzeni, rodzonymi też
 95   3,  25 |         sukni, którą Wizun zwlókł z siebie, złożono na murawie - drugą
 96   3,  25 |      pragnęła, wstyd jej było samej siebie.~Trzeciego dnia podniósłszy
 97   3,  25 |           zamyśliwszy się, sama dla siebie, stukając kijem w takt pieśni,
 98   3,  25 |             wiedźma wielka, a mogła siebie i drugich przemieniać, jak
 99   3,  26 |          zazdroszcząc i lękając się siebie, dlaczegóż byście ze krwi
100   3,  26 |           syna swojego przyjmował u siebie, przecie go wszyscy szanujecie.
101   3,  26 |            wyboru. Litujmy się sami siebie a dzieci naszych. Ładu nie
102   3,  26 |          rękami jakby odpychając od siebie głosy, które się rozlegały
103   3,  26 |             ich ścigano, i o ojca a siebie się lękając łzami się zalewał.~
104   3,  26 |     Piastuna szukać, a że tak pewną siebie się być zdawała i drudzy
105   3,  26 |             Myszki, ocierając się o siebie, w zgodzie, razem okrzykiwali
106   3,  26 |     pociekły, dziecię przytuliła do siebie, nie mówiła nic, a poznać
107   3,  26 |      obranego pana. Wnet powołał do siebie osobno starszyznę, naznaczając
108   3,  27 |            za drugimi, wszystkie do siebie podobne; rzadko głos obcego
109   3,  27 |             się niepokoić zaczęli o siebie - zastukano do wrót gwałtownie;
110   3,  27 |           ci barkami oparłszy się o siebie, dobyli mieczów i stawali
111   3,  27 |          chodził, sam coś mówiąc do siebie.~Hula, którego też Obrem
112   3,  28 |             skruszył. Pozwolił mu u siebie w chacie pozostać, wymagając
113   3,  28 |          Hengo tłumaczył dodając od siebie obietnice łask wielkich.~-
114   3,  28 |  uprzejmością wielką na ławie podle siebie i zaczęli go poić.~Leszek
115   3,  28 |              że mnie przypuścili do siebie, a do zdrady namawiać jęli:
116   3,  29 |      milczący, wytrwały, twardy dla siebie i dla ludzi. Siedział na
117   3,  29 |              idący przodem pluli na siebie i pięści pokazywali, a gdy
118   3,  29 |           zwarli się, naskoczyli na siebie i zmieszali wnet w jedną
119   3,  29 |           Niekiedy obejrzała się za siebie i rumieniła spotykając ścigający
120   3,  29 |             Ludek kazał rzec wam od siebie dobre słowo i od braci,
121   3,  29 |             nie śmiejąc obejrzeć za siebie.~Ze spuszczoną głową, śpiesząc,
122   3,  29 |            ognisko patrzała, a poza siebie rzucała okiem strwożonym.
123   3,  29 |           iść nie patrząc już przed siebie, gdy silną dłonią Wizun
124   3,  30 |            było potrzeba, kazał dla siebie, jak panna młoda, na pamięć,
125   3,  30 |             a Doman też powrócił do siebie - chodził długo a myślał,
126   3,  Dop|            zwycięstwo i dobrowolnie siebie na ofiarę bogom poświęca
127   3,  Dop|      przysypał piaskiem, z boku dla siebie zostawiając sobie tylko
128   3,  Dop|         ciężką chorobę i stryjów do siebie zaprasza, a niby czując