Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |          poobkręcane, a stopy obwite nią i opasane sznurami. Spod
  2   1,  1 |           czy ma ją przebrnąć, czy z nią, czy przeciwko niej się
  3   1,  1 |           zrąbanych otoczona... Poza nią z szałasów jakichś, chałup
  4   1,  1 |            szopy wkoło przytykały, z nią razem obejście tworząc,
  5   1,  2 |            mu gwałtowne znaki, aby z nią pomówił na osobności. Już
  6   1,  2 |         białym płótnem okryta...~Nad nią wisiały wianki już poschłe
  7   1,  2 |          krzyknęła i cofnęła się; za nią jak pierzchliwe stado pobiegły
  8   1,  2 |        cofnęła się powoli. Ojciec na nią spojrzał, potrząsła głową
  9   1,  2 |             rękę wyciągnął i stary w nią uderzył dłonią. Zgoda zawartą
 10   1,  2 |               aby się u swoich bogów nią wyświadczył, kim jest i
 11   1,  2 |     młodzieży nikt nawet spojrzeć na nią nie śmiał zuchwale. Wszyscy
 12   1,  3 |           pokoju. Przyjdzie wojna, z nią iść musi niewola. A kto
 13   1,  4 |           Kupałową pod mogiłę, jak w nią wszedł, znalazł gmachy wielkie,
 14   1,  4 |              wesołą, wiatry polami z nią biegą, niech rolnik wychodzi
 15   1,  6 |              na czeladź rzucił się z nią razem w podwórze.~- Do jeziora
 16   1,  6 |            wodę i zaczęły krążyć nad nią podniósłszy krzyk i wrzawę.~
 17   1,  6 |           Dobra wieczerza i miodu na nią nie żal!~Śmiał się znowu.~-
 18   1,  6 |              wieżę szarą i kruki nad nią latające widać było, Niemiec
 19   1,  6 |              przechodząc spojrzał na nią, mógł z twarzy wyczytać,
 20   1,  6 |       łagodnie. Ile razy spojrzał na nią, na tę krasę i wesele domu,
 21   1,  7 |              na pół w ziemi, pół nad nią, a biedniej jeszcze ludzie,
 22   1,  8 |           liczyć mogła, bo tak się z nią po staremu obchodzono, jakby
 23   1,  9 |            Stara Jaga ruszyła się za nią, płaczki tylko zostały na
 24   1,  9 |           płaczem wnuczki wołając za nią, wskazała matkom, aby je
 25   1,  9 |           popielnicę glinianą, aby w nią zgarnąć nie dogorzałe resztki
 26   1,  9 |             stojąca za siostrą to na nią, to na brata ciekawymi rzucała
 27   1,  9 |             nic nie mówiąc, jakby za nią też błagała, pochyliła się
 28   1,  10|             wypróchniałą, zapuścił w nią palce, dźwignął się całym
 29   1,  10|        zachwiała się - i znikła... Z nią razem i oczy z dziupli patrzeć
 30   1,  10|     nadłamanej gałęzi chwyciwszy nad nią, uwiesił się na niej i spojrzał
 31   1,  10|              głowa się podniosła nad nią i Znosek z pokrwawioną twarzą
 32   1,  11|        Jaruha pilnie wpatrywać się z nią zaczęła.~- Dłoń to biała,
 33   1,  11|           tysiąc chłopców sięgnie po nią... a królewna żadnego nie
 34   1,  11|             dziewczęcia i patrzała w nią. - Rozmiłował się w tobie
 35   1,  11|              straży... smok lata nad nią.., siedem lat trzeba iść
 36   2,  12|       pierwsza, dziewczęta biegły za nią posłuszne.~Zrazu śpiew ciągnął
 37   2,  12|           ogień patrzała. Sambor nad nią czuwał z dala, lecz ani
 38   2,  12|           strachem jakimś, stojąc za nią, słuchał i nie rozumiał.
 39   2,  12|           długo jeszcze z dala się w nią wpatrywał, ale już nie śmiał
 40   2,  12|          który się sparł, patrzał na nią, trwał na czatach, lecz
 41   2,  12| Gospodarskiej córy. Zerkałeś i ty na nią, ja wszystko wiem... Pyszna
 42   2,  12|             tak do przyzby, padła na nią, ręce opuściła i załamała.~
 43   2,  12|        pozakrywały. Ludek patrzał na nią.~- Domanowe braty nie darują -
 44   2,  12|            otwarły się i zamknęły za nią; szła żegnać rzekę, co pod
 45   2,  13|             oczy ciekawie zwrócił na nią i ruszył ramionami. Jaruha
 46   2,  13|            podniosła głowę, pokiwała nią, spuściła, podparła brodę
 47   2,  13|       poczęła opatrywać, szeptać nad nią i spluwać na wszystkie strony.
 48   2,  13|             spuszczoną klęczał przed nią karzeł, błysnęło łuczywo,
 49   2,  14|            Dziwa się pokłoniła przed nią.~Stara oczy powoli podniosła,
 50   2,  14|         smutną i pustą. Daleko przed nią stały kamienie, które otaczały
 51   2,  14|            tego Znicza popatrzały na nią ciekawie i trochę przelękłe.
 52   2,  14|          sobą, jakby litując się nad nią. Głowami potrząsały tylko,
 53   2,  14|               Zdawały się patrzeć na nią jak na skazaną. Dziwa siedziała
 54   2,  14|            tylko i spojrzał dziko na nią.~- Doman rannym być może,
 55   2,  14|            karę, najcięższą pracę na nią włożono. Musiała drzewo
 56   2,  14|             iż niechęć się rozbiła o nią i dziewczęta z poszanowaniem
 57   2,  14|          stróżki ognia same zdały na nią pieczę, staranie, pracę
 58   2,  14|           Siedząc z dala patrzały na nią i strach je jakiś ogarniał,
 59   2,  14|         spuścił, mrucząc, oczy przed nią i zadrżał.~- Będziesz mi
 60   2,  14|            dziewcząt postawiły przed nią wiadro wody świętej, spuściła
 61   2,  14|            świętej, spuściła oczy na nią. W wodzie odwrócona odbijała
 62   2,  14|        pochwycił go za brodę trzęsąc nią.~- Ogień święty, dziewka
 63   2,  14|           nadbiegać nad jezioro.~Pod nią widać było szare pasy gradu
 64   2,  14|           bóg piorunów przejdzie nad nią. Wioślarze w barce u brzegu
 65   2,  14|            łodzi zasępiony, usiadł w nią, a wioślarze odbili od brzegu.
 66   2,  14|            duchy, które mówiły przez nią. Wtem słońce wyszło zza
 67   2,  15|              tu!... Kneź spojrzał na nią.~- Tutaj oni knują i zmawiąją
 68   2,  15|             siłę dali, aby nam karki nią łamał. Wy, kneziu, o tym
 69   2,  15|          gotowi.~Chwostek z oczyma w nią wlepionymi mruczał tylko.
 70   2,  15|             ściany przypadł, jakby w nią chciał się schronić, gdy
 71   2,  16|     wypróżniły, i wróciła wnet, a za nią służebna wniosła garnek
 72   2,  17|           uderzając o ziemię padł na nią znowu, a Żuła jęcząc mówił:~-
 73   2,  18|              jechać dalej, ciągle na nią wskazując smerdzie, a ten
 74   2,  18|              je poprzedziła. Las się nią rozlegał, wtórował jej i
 75   2,  18|              zawinąć. Poszedł więc z nią smerda do ognia i ranę swą
 76   2,  19|             u zagrody, popatrzali na nią, na Piastuna i szeptali
 77   2,  19|            sama przynosząc jadło: Za nią służebne dziewki placki,
 78   2,  19|              i na czole chłopca znak nią położył. Usłyszawszy to
 79   2,  20|             piecu góra wielka, bo na nią dziadowie jeszcze tak samo
 80   2,  20|          wieżę nad Gopłem i knezia z nią? - zapytał Mirsz - bo coście
 81   2,  20|              stojąc, Doman czekał na nią u kręgu kamieni. Z dala
 82   2,  20|           bogom i duchom.~Patrzał na nią Doman smutnie, znajdował
 83   2,  20|              nie wiedziała, co się z nią stało, a ulękła się w sercu
 84   2,  20|            rzekł chłopak - mówiłem z nią, a zemsty nie żądam. Dziewka
 85   2,  20|        wyglądała, gdy oczy Domana na nią padły. Dziewczę było wypieszczone,
 86   2,  20|      spojrzała na żupana i on też na nią. Raz nawet w uśmiechu zza
 87   2,  20|          spotkał - myślał patrząc na nią Doman - może bym ją sobie
 88   2,  20|             Doman znowu stanął przed nią. Zarumieniła się Dziwa,
 89   2,  20|              Doman stał a stał przed nią, oparł się o słup, rozglądał
 90   2,  20|            tynami nagle stanął przed nią. Nie było tu nikogo oprócz
 91   2,  20|         czerwone jej oczy gniewnie w nią były wlepione. Zdawały się
 92   2,  20|         ojciec, czuła, jak groźno na nią poglądał. Wypił! Kraśna
 93   2,  21|            spać się zdawały.~Kneź za nią, oparty o mur, poglądał
 94   2,  21|          schodzić z wieży. Dzieci za nią szły posłuszne.~Chwostek
 95   2,  21|        pierwsza, chłopcy skoczyli za nią, Chwostek patrzał z brzegu,
 96   2,  21|             na plecach. Niewiasty za nią gonią płaczące... - Na drabinę!
 97   2,  21|            ma go być tyle drugie pod nią, co na niej...~- Głodem
 98   2,  21|         czerń zbrojna u dołu, gdy na nią Brunhilda przez szpary patrzała,
 99   2,  21|      okiennica i miał zniknąć już za nią, gdy śmiały bartnik puścił
100   3,  22|              od ognia, połóżmy przed nią czapki rzędem, każdy swą...
101   3,  23|              dać zrobić, gdyby się o nią postarano.~Puszczono go
102   3,  24|            ona i wesołe, a żadna nad nią piękniejsza nie była.~Doman
103   3,  24|              dzieży stały i sypały w nią siedem miarek mąki jak śnieg
104   3,  24|              przy Mili, a patrzał na nią i wzdychał, tej serce biło
105   3,  24|                lubi piwo, a chmiel z nią czyni, co chce, gotowa jeszcze
106   3,  24|            Lednicy nie myśląc, bo na nią przeprawa była trudną, a
107   3,  25|          prędko ku wodzie - wszedł w nią po kostki, po kolana - ręce
108   3,  25|         trwożliwie. Wizun zawołał na nią, aby podała ciepłego napoju.~
109   3,  25|         pokazywała. Nad wieczorem na nią kolej przypadła zanieść
110   3,  25|       niepoczciwy, znowu patrzysz na nią.~- Zapomniałbym może, gdyby
111   3,  25|            na ostrowiu musieliście z nią zrobić zgodę - zapytała~-
112   3,  25|     jastrzębiem uczynił i pogonił za nią. Ulękła się go strasznie,
113   3,  25|              obróci, srebrna goni za nią. Uderzyły się głowami; słyszy
114   3,  26|              i starszyzny, którzy na nią i patrzeć, i mówić z nią
115   3,  26|             nią i patrzeć, i mówić z nią nie chcieli.~- A ja go tu
116   3,  26|              młodszych dwu z dala za nią pociągnęli.~Jak dzień, z
117   3,  26|           starego bartnika. Idący za nią z trudnością mogli podążyć
118   3,  26|       rozglądając dokoła, a idący za nią w ślad zatrzymali podglądając.~
119   3,  26|              nie ma pilniejszego nad nią. Na koń więc, kto może.
120   3,  26|           kupy cofały się obładowane nią w lasy, aby spocząwszy i
121   3,  27|           siłę. Niejeden ród wówczas nią słynął, ale Hula, oprawca,
122   3,  27|            gromadka zbrojnych,. a za nią cały tłum gęsty wpadł i
123   3,  29|           Doman wymknął się zaraz za nią; stała u źródła zadumana,
124   3,  29|         blisko do ściany, patrzył na nią długo, potem w ręce uderzając
125   3,  30|       siermięgę wieszał, aby mógł na nią patrzeć, pod oknem malowanego
126   3,  30|              Złożę okup do chramu za nią, jakiego zażądają, a wziąć
127   3,  30|              jednak nikogo zapytać o nią.~Już mrok padać zaczynał,
128   3,  30|             wołając ratunku, biegł z nią wprost do czółna swego.~