Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |          nie dosyć? - rzekł stary Wisz wzdychając. - Był czas,
  2   1,  1 |       trocha tamtej krwi zostało.~Wisz, który na kamieniu siadł,
  3   1,  1 |       prosić nie trzeba - zawołał Wisz wstając. - Kto raz spał
  4   1,  1 |           warzą. Chodźcie ze mną.~Wisz wstał z kamienia i przodem
  5   1,  2 |           i szemrząc między sobą.~Wisz prowadził do świetlicy.~
  6   1,  2 |          izbie było potrzeba.~Gdy Wisz i Hengo przestąpili próg,
  7   1,  2 |      mówiąc na ławie przysiadł, a Wisz ukroiwszy chleba kawałek
  8   1,  2 |           lękać nie macie powodu.~Wisz zawahał się nieco, potem
  9   1,  2 | zaświeciły i ręce zadrżały. Stary Wisz nawet przystąpił bliżej,
 10   1,  2 |       położyła.~- Weź to! - rzekł Wisz - nam się za gościnę podarków
 11   1,  2 |  nieznacznie, aby czary odpędzić.~Wisz zamyślony stał, na kiju
 12   1,  2 |    przyniósł szczęścia? - zapytał Wisz.~Hengo zamilkł i schował
 13   1,  2 |      wyszło ich zaraz dwu z izby. Wisz na ławie siadł i po jednemu
 14   1,  2 |          ziemi go tu kopiecie... ~Wisz patrzał na drzwi, skąd się
 15   1,  2 |   bursztynu, ujmowano i dodawano.~Wisz, to Niemiec trzęśli głową.
 16   1,  2 |            Zgoda zawartą została. Wisz zagarnął licząc swój nabytek
 17   1,  2 |        morze albo ziemia rodzi...~Wisz milczał słuchając. Parobcy
 18   1,  2 |       świata zjeździli? - zapytał Wisz. Hengo się uśmiechnął.~-
 19   1,  2 |      wszystkich dosyć - dokończył Wisz. - Każdy u siebie doma ma,
 20   1,  2 |       trudno.~- Myśmy też - rzekł Wisz - od was się nauczyli bronić
 21   1,  2 |      stron przywożonego - ciągnął Wisz - przecie dzieci uczymy
 22   1,  2 |           to na stół zniesiono, a Wisz skinieniem gościa zaprosił,
 23   1,  2 |           z wodą, piwem i miodem. Wisz zlał trochę na ziemię...
 24   1,  2 |          najadłszy się i napiwszy Wisz wstał, tuż za nim wszyscy
 25   1,  3 |    ROZDZIAŁ 3~Pomilczawszy chwilę Wisz spojrzał na Niemca.~- Dostaliście
 26   1,  3 |          daleko, puściłbym się...~Wisz brwiami siwymi ruszył. a
 27   1,  3 |    mocniejsze od niego -- mruczał Wisz - a i gromada silną bywa...
 28   1,  3 |         Hengo.~- A pewnie - rzekł Wisz. - Gdybym nim tu nie miał
 29   1,  3 |           ciemnej gęstwiny - a tu Wisz jak w domu, choć nigdzie
 30   1,  3 |         Wspaniały był i wielki... Wisz stanąszy tu i oglądając
 31   1,  3 |        się do snu mgły wieczorne.~Wisz wskazał Niemcowi w prawą
 32   1,  3 |      proce, obwieszeni sakwami... Wisz, zobaczywszy jeźdźców, jak
 33   1,  3 |         od nich obronię - mruknął Wisz. - Pięciu ich, nie tak to
 34   1,  3 |      Spokojny człek - odezwał się Wisz powoli - dajcie mu pokój,
 35   1,  3 |           ich witając zapraszała. Wisz stary szedł zamyślony i
 36   1,  3 |      ziemi kneziem jestem - mówił Wisz. - Ze skóry nas drzecie
 37   1,  3 |          chcę! - krzyknął smerda.~Wisz chciał bronić obcego, gdy
 38   1,  3 |       zabawić, choćby i do jutra.~Wisz spojrzał z ukosa na mówiącego,
 39   1,  3 |       Przy takiej zabawie - rzekł Wisz - jakby was ojciec i bracia
 40   1,  3 |           podsunęła się i Jaga, a Wisz z wolna poszedł naprzód
 41   1,  3 |         się nie wozić z ciężarem. Wisz popatrzał nań zdziwiony.~-
 42   1,  3 |      Gdzież gospodarz? - zawołał.~Wisz stał u progu chaty - trąciła
 43   1,  3 |           wojnę myślicie? - rzekł Wisz.~- My jej nie wydamy nikomu,
 44   1,  3 |         pójdzie w niewolę - dodał Wisz.~- Jeżeli nie dwu, jednego
 45   1,  3 |          A jak żadnego? - zapytał Wisz.~Smerda się zamyślił.~--
 46   1,  3 |  przykazał.~- Tak, tak! - zawołał Wisz zadumany patrząc w ziemię. -
 47   1,  3 |          wie, co będzie z ciebie.~WIsz po schylonej jego głowie
 48   1,  3 |      wszyscy poszli do spoczynku. Wisz ich zaprowadził do obszernej
 49   1,  3 |        narzekaj - począł po cichu Wisz - nikt nie wie, gdzie go
 50   1,  3 |         życie i przy was skończy.~Wisz przerwał mu.~- Nie na wieczność
 51   1,  3 |           w pętach jeść potrzeba.~Wisz, jakby skarg tych słuchać
 52   1,  4 |      stare sługi rozpalały ogień. Wisz, który sen miał lekki, z
 53   1,  4 |           nie wyjechali. Na ławie Wisz zawczasu położył niedźwiedzią
 54   1,  4 |    groźnie ciągnęły chmury, tylko Wisz spokojnie ręczył, iż się
 55   1,  5 |      głową i zwieszonymi rękami. ~Wisz! Wisz!... - ciągnął dalej,
 56   1,  5 |        zwieszonymi rękami. ~Wisz! Wisz!... - ciągnął dalej, przechadzając
 57   1,  6 |            które niewiasty doiły.~Wisz stał na wyniosłym brzegu
 58   1,  6 |        obcego, gdy je odwołano, i Wisz, grożąc, do milczenia zmusił.~
 59   1,  6 |         ochoty wielkiej nie miał. Wisz rzucił parę pytań ostrożnych
 60   1,  6 |    Kończył Gerda opowiadanie, gdy Wisz i Hengo nadeszli, chłopiec
 61   1,  6 |       miejscu jak przykuta, a gdy Wisz przechodząc spojrzał na
 62   1,  6 |         spojrzeć jasno. Na próżno Wisz zagadywał, próżno stara
 63   1,  6 |      gospodarza w las wjechawszy.~Wisz patrzał za nim stojąc we
 64   1,  6 |     zaczęła po cichu opowiadanie. Wisz, sparty na kiju, słuchał
 65   1,  7 |           nie upłynęła, gdy stary Wisz ukazał się znowu w progu
 66   1,  7 |         groźnego być musiało, gdy Wisz, co od dawna już nie ruszał
 67   1,  7 |   parobczaków pomóc staremu, lecz Wisz, jakby mu nagle siły przybyło,
 68   1,  7 |     wcześniej - na konie siedli i Wisz sam wskazywał dalej, kędy
 69   1,  7 |         Takiego gościa, jak stary Wisz, nigdy się moja chata nie
 70   1,  7 |        nie zmieniło - odezwał się Wisz.~Uściskali się i pod rękę
 71   1,  7 |          z pytaniem nie śpieszył. Wisz też zrazu o gospodarstwie
 72   1,  7 |       obyczaju nie stanie - mówił Wisz z wolna - pójdziemy w pęta
 73   1,  7 |         Nie mów tak - odezwał się Wisz - o stołba początku nikt
 74   1,  7 |         ja myślałem - odezwał się Wisz. - Wiem ci to dobrze, że
 75   1,  7 |           wie od tych, co gadają.~Wisz głową skinął. - A dalej?~-
 76   1,  7 |      lepiej.~- Tak lepiej - dodał Wisz.~- Gdzież my wiec zwołamy,
 77   1,  7 |    obeślem wiciami.~- Tak - rzekł Wisz - poślemy dwu po dworach,
 78   1,  7 |      Kupałą dzień wybrać chciano.~Wisz i Doman zgodzili się na
 79   1,  7 |          zostawiwszy na sznurach. Wisz i Doman wstali spod lipy -
 80   1,  7 |     dzieci wywijały kijami. Stary Wisz nawet parę razy za mieczyk
 81   1,  7 |           mogli, aby mu sprostać. Wisz patrzał tylko, a wzdychał,
 82   1,  7 |     ludzkich spostrzegli postaci. Wisz zatrąbił.~Stali jednak długo,
 83   1,  7 |      ruszało opieszale. Nierychło Wisz dostrzegł swojskiego niedźwiedzia,
 84   1,  7 |      Kneziu Miłoszu - odezwał się Wisz powoli - pozdrawiamy was.~-
 85   1,  7 |        głębin wychodzący. - Kmieć Wisz z sąsiadem Domanem.~Kneź
 86   1,  7 |    chcecie?~- Rady dobrej - rzekł Wisz.~- Jam jej sobie nie znalazł,
 87   1,  7 |       pomsty nie checie? - spytał Wisz. - Wszak ta się wam za dzieci
 88   1,  7 |            co wam życie zbawił, a Wisz nigdy nie zdradził nikogo.
 89   1,  7 |         na łoże.~- Kneziu - rzekł Wisz - trudna to sprawa, wiemy
 90   1,  7 |            mruczał niezrozumiale.~Wisz spojrzał na Domana.~- Cóż
 91   1,  7 |       głowę zanurzył w posłanie - Wisz skinął i wyszli ze świetlicy.
 92   1,  7 |       wasz kniaź zawsze? - spytał Wisz.~- . Ile razy obcych widzi -
 93   1,  8 |       smutne grodzisko Miłoszowe, Wisz stary i młody Doman. Kilka
 94   1,  8 |          być postrzeżeni, Doman i Wisz znaleźli gospodarza właśnie
 95   1,  8 |     Wstrzymali więc go na drodze, Wisz z konia zsiadł i pozdrowił.~-
 96   1,  8 |            ale ci ich nie tknęli. Wisz tedy pierwszy mówić począł:~-
 97   1,  8 |     zwołać trzeba...~Strzymał się Wisz, gospodarz słuchał milcząc,
 98   1,  8 |       wciąż słuchał jeszcze; więc Wisz szeroko mówić począł, jak
 99   1,  8 |       Niemcy nam na kark wlezą... Wisz się poruszył.~- Nie chcemy
100   1,  8 |        rzekł w boki się biorąc:~- Wisz i Doman!! Wisz i Doman!... -
101   1,  8 |          biorąc:~- Wisz i Doman!! Wisz i Doman!... - Znacie mnie? -
102   1,  8 |      Znacie mnie? - zapytał stary Wisz.~- Ja?... naokół o dziesięć
103   1,  8 |      Chwostek na mnie zawzięty...~Wisz wstawszy z ławy przybliżył
104   1,  8 |            Nazajutrz rano Doman i Wisz opuścili zagrodę Piastunową.
105   1,  8 |          rozstali się z Domanem i Wisz znanymi krótszymi przesmykami
106   1,  8 |         do kolan, wedle obyczaju, Wisz na ławie siadł się rozzuwać,
107   1,  8 |           komory.~- Ludek - rzekł Wisz po cichu do syna - postanowiono
108   1,  8 |      skończyła~Nazajutrz, gdy się Wisz przebudził, już syna w domu
109   1,  8 |          był gość i przechodzień. Wisz po dniu upalnym spoczywał
110   1,  8 |          jakby się łasił do kogo. Wisz podniósł się z ziemi, spojrzał
111   1,  8 |       brwi ściągnąwszy czekał nań Wisz..~- A tyś tu skąd? - jak?...
112   1,  8 |          jak kneziowi doniesiono. Wisz objeżdża kmieci i na wiec
113   1,  8 |        każdej chwili tu być mogą.~Wisz stał nie pokazując po sobie
114   1,  8 |            gdy w nich spotkał się Wisz ze starszym synem co wici
115   1,  8 |           żywo...~Zamiast strachu Wisz zdawał się pokrzepiony tą
116   1,  9 |          nie została dostrzeżona.~Wisz ciągle stał we wrotach z
117   1,  9 |       zawsze gościom rad - odparł Wisz spokojnie.~- Kneź wam pokłon
118   1,  9 |           mnie po was przysyła...~Wisz zmilczał trochę.~- Nie byłbym
119   1,  9 |           zamachując procami. Ale Wisz ten zapęd skinieniem ręki
120   1,  9 |          dobijał ze swoimi. Stary Wisz pozostał w pośrodku tej
121   1,  9 |           drzewa zostało w ranie. Wisz posłonił się z krzykiem
122   1,  9 |             Nad rankiem już stary Wisz siedział na ławie, podparty
123   1,  9 |      słowem, pół płaczem:~- Stary Wisz niech się pocieszy! Stanie
124   1,  9 |    starszyzną i rzeczemy: "Zginął Wisz za was, za wiec, niech wiec
125   1,  10|       odparł starzec. - Kędyż się Wisz dziewa?~Doman obie ręce
126   2,  14|    jeszcze braci i siostrę. Kmieć Wisz był mi ojcem - poczęła mówić. -
127   3,  22|        zamożny - mówił trzeci - a Wisz stary pierwszy życiem za