Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |       pierzchnęło... Zatętniało za nimi - cicho znowu.~Z drugiej
  2   1,  1  |      łotoci... oczyma strzelała za nimi... Trochę dalej czółno maleńkie
  3   1,  1  |       którą okrążać musieli. Przed nimi z dala pomykał zwierz, z
  4   1,  1  |     powietrzu i wróciły krakać nad nimi... Gerda z głową zwieszoną,
  5   1,  1  |           do obejścia i zamknął za nimi wrota... Słychać je było
  6   1,  2  |         rozeznać było łatwo między nimi dwie hoże niewiastki gospodarza
  7   1,  2  |  pierścienie, to w cudzoziemca, to nimi wodziła po sio-strach i
  8   1,  2  |    dozorowała je Jaga. Pracowały z nimi niewiastki i córki, tylko
  9   1,  3  |  przysiadając i zrywając się przed nimi, aby ich łajać, przeprowadzając
 10   1,  3  |         nie zrobią - dostanę się z nimi do knezia. Towaru tylko
 11   1,  4  |              Stary obejrzał się za nimi i pokiwał głową.~Sługi z
 12   1,  4  |         nogi stare i starte. Dybię nimi powoli... jak ślimak się
 13   1,  4  |          jak pomrą starzy, pieśń z nimi pójdzie do ziemi, synowie
 14   1,  5  | kneziowskie izby i komory, a przed nimi ciągnęło się podsienie długie,
 15   1,  5  |           z zachodu i mieniam go z nimi.~- Mieniasz? Na cóż? - spytała
 16   1,  5  |      swobodę...~Oba zamilkli. Poza nimi na podwórzach buchały niekiedy
 17   1,  6  |        pieszych, konnych, a między nimi i niewiasty wnijścia się
 18   1,  6  |            się za wałami.~Tu się z nimi zetknął czekający na nich
 19   1,  6  |              dodał. - Tęskno mi za nimi, choć tu nam zabawy nie
 20   1,  7  |         naszymi też znajdują się z nimi pobratani; ale i to wiem,
 21   1,  7  |         chrzęstem pierzchały przed nimi. Gęste nawet drzew wierzchołki
 22   1,  7  |       niemal przestrzeń całą. Poza nimi w cieniu niska budowla ciemna,
 23   1,  7  |            wyszli ze świetlicy. Za nimi słychać było płacze, mruczenie
 24   1,  7  |         posłanie. Sam on poszedł z nimi, choć z niego słowa się
 25   1,  8  |           nich było łatwo, że poza nimi rozum mieszkał spokojny
 26   1,  8  |           we wnętrze chaty, liczył nimi tych, co w niej byli. Wzrok
 27   1,  8  |        całych uchować! Gdzie się z nimi skryć? Jak głowy ich osłonić?...
 28   1,  8  |    zdradzały się i pójść w ślad za nimi mogła drużyna kneziowska.
 29   1,  9  |       przeraźliwe wydając jęki. Za nimi szedł guślarz Słowan ze
 30   1,  9  |      dokoła, z wrzaskiem wywijając nimi... Wtórowali im wszyscy
 31   1,  9  |         opuszczać mieli, poszedł z nimi przeprowadzając ich ku zagrodzie.~
 32   1,  9  |        wstały. Zatrzymał się przed nimi. Dziwa podeszła krok ku
 33   1,  10 |           ją na ramiona i szedł za nimi. Tak uroczystym pochodem,
 34   1,  10 |      wlepione, podniósł i potoczył nimi, jakby w gromadzie swoich
 35   1,  10 |    potajemnie brać; namawiać się z nimi... dziś, byle skinęli, bronić
 36   1,  10 |     zaprawiają u siebie, polując z nimi na Serbów - wtrącił inny.~-
 37   1,  10 |           i śmiechy a żarty między nimi słychać było.~Do dębu, z
 38   1,  11 |       poczęły. Jaruha śmiała się z nimi.~Wzięła znowu zwieszoną
 39   1,  11 |        uciekły. Stara popatrzała z nimi tylko i zwróciła się do
 40   2,  12 |        rwały za rękawy, aby szły z nimi. Powoli i na twarzy Dziwy
 41   2,  12 |            i wybiegać na polanki z nimi. Gdzie indziej lano miód
 42   2,  12 |        lasy, a już dzień świtał za nimi.~Teraz rozpoczynało się
 43   2,  12 |        znajomi i nieznajomi, aby z nimi pił, aby szedł z nimi -
 44   2,  12 |            z nimi pił, aby szedł z nimi - odmawiał. Posądzano go,
 45   2,  12 |       szedł bacznie. Sambor też za nimi wypełznął z krzaków, wyminął
 46   2,  13 |          Jaruha, u łoża stojąc, za nimi patrzała, bo wyszli ze dworu
 47   2,  14 |      zajmowały, a na pokładach nad nimi cała niegdyś osada liczna
 48   2,  14 |           śmiejąc rzec słowa, a za nimi wciąż goniło wołanie i śmiechy:~-
 49   2,  14 |           je z korzeniami i miotał nimi jak pióry ptasimi. Gdzie
 50   2,  14 |      niewolę uprowadzą, niech orzą nimi... Niech przychodzą Sasi,
 51   2,  15 |         odwagę sobie chcąc odebrać nimi.~Szli. Na przedzie gromady
 52   2,  15 |           wziął - do nich ślesz, z nimi się wąchasz. My to wiemy,
 53   2,  15 |            ran. Sam Chwost biegł z nimi, ale późno się zerwał. Gawiedź
 54   2,  15 |           uwolniony, że my zgody z nimi chcemy, niech na gród do
 55   2,  16 |         dwie jamy, bym mógł płakać nimi.~Ojciec i matka płakali
 56   2,  16 |          to jechali w istocie, a z nimi synowie ich i rodzina, głów
 57   2,  16 |         pójdę - bom kneź i pan nad nimi, a z Pepełkiem nie chcę
 58   2,  16 |             synowie i krewniaki za nimi i czeladź a służba. Odzieży
 59   2,  16 |    wleczono, psy wyjąc ciągnęły za nimi i wicher się zerwał od lasów,
 60   2,  17 |         nie spalone... Psy szły za nimi tylko wyjąc. Nie został
 61   2,  17 |            starego knezia, który z nimi mówić nie chciał, zbliżył
 62   2,  17 |            u Niemców; przyjdą ci z nimi i karki wam nagną...~Słuchano
 63   2,  18 |      popędzili w las, a choć tu za nimi szła pogoń naciskając, pociski
 64   2,  18 |        Zasadzka została wkrótce za nimi i krzyk tylko pogoni słychać
 65   2,  18 |            smerda - a skądże byśmy nimi być mogli? Stary skinął
 66   2,  19 |        długie płaszcze ciemne, pod nimi obcisłą odzież podpasaną
 67   2,  19 |            nowymi?~- Tak, jesteśmy nimi, dziećmi Boga jedynego -
 68   2,  19 |             rzekł chłodno - a my z nimi jednego Boga mieć nie chcemy.~
 69   2,  19 |           starych, do związanego z nimi porządku i obyczaju społecznego.
 70   2,  19 |          całość, tworzącą z nich i nimi żywot jeden wspólny...~Wody
 71   2,  19 |          wyrazy i zamyślił się nad nimi.~- A więc - zapytał - jeden
 72   2,  19 |             jak wasz, łączyć się z nimi zapragnęli, aby pokój wyjednać,
 73   2,  19 |          przeciw swoim a trzymał z nimi.~Wieczór piękny z izby ich
 74   2,  20 |            nie zdały, a tracił nad nimi dnie całe, gładził je a
 75   2,  20 |             że dziecinniał, bo się nimi czasem bawił jak dziecko,
 76   2,  20 |        nich. Ledwie że nie gadał z nimi. Choć tam sobie z niego
 77   2,  21 |          ojca, matki, zostaniemy z nimi i krwi się kmiecej napijemy...
 78   2,  21 |            z wałów, mur stoi przed nimi, głowa przy głowie, ramię
 79   2,  21 |            ogniki, unosząc się nad nimi, duchy z sobą wyprowadzały.~
 80   2,  21 |           Co począć ze stołbem i z nimi? Ogniem ich nie pożyć, bo
 81   2,  21 |    Myszkowie spokojnie patrzeli za nimi.~Kto by na wieżę naówczas
 82   3,  22 |           górą, ale nie wszyscy za nimi i z nimi trzymali.~- Choć
 83   3,  22 |            nie wszyscy za nimi i z nimi trzymali.~- Choć to czysta
 84   3,  22 |            Mścić się będą! Precz z nimi!...~Od słowa do słowa, rody
 85   3,  22 |         mieli o posiłki, wtargną z nimi prędko, bo ich długo prosić
 86   3,  22 |          do sochy zaprzęgać i orać nimi. W dybach też u niego różnego
 87   3,  22 |          jego wrota i zsiadł przed nimi.~- Ojcze Piastunie - rzekł -
 88   3,  22 |        nalegali na Piastuna, aby z nimi nazajutrz na wiec jechał. -
 89   3,  22 |       Niemcom poddali i trzymają z nimi; drudzy z sąsiady braćmi
 90   3,  22 |     plemionami jednej mowy, pili z nimi z czary razem, chleb łamali,
 91   3,  23 |           i trwoga panowała między nimi. Siedzieli na ziemi jęcząc,
 92   3,  23 |             Stado psów ujadało nad nimi. Jęczeć nie śmieli, bo słabych
 93   3,  23 |         konie u szałasu stały, i z nimi co tchu i siły uciekać zaczęli
 94   3,  23 |     ucieczce sprzyjała. W pogoń za nimi puścił się Dobek w kilkanaście
 95   3,  23 |     pobranych, śledząc, czy między nimi się kto z dowódców i znaczniejszych
 96   3,  24 |            ziarnem obsypał, a poza nimi stająca drużyna ciągle pieśni
 97   3,  24 |       wiewały, wiatrem rozdęte. Za nimi tuman kurzu pędził i uchodzących
 98   3,  24 |             i niedawnej klęski. Za nimi na powrozie ciągniono starca
 99   3,  24 |          doń synowie Chwostka, a z nimi Niemcy, ciekawie obstępując
100   3,  26 |         jedynego.~Zastawiono przed nimi kołacze i mięsiwo, piwo
101   3,  26 |            jak Obodryci, trzymać z nimi przeciw swoim, lub ze swoimi
102   3,  26 |          rozeszła, na koniu więc z nimi jechał Ziemek młody, syn
103   3,  27 |         nie wytępiono i zemsty nad nimi nie szukano.~Na wiecach
104   3,  27 |        dzieci, czuwając ciągle nad nimi. Dano mu dziewczę piętnastoletnie,
105   3,  27 |         oparci, stara matka była z nimi. Do Biełki z dębów stadem
106   3,  27 |          podniosła.~- Z wami ani z nimi trzymać niechcę - krzyknął
107   3,  27 |          Dulebów i znęcali się nad nimi, niewiasty ich do wozów
108   3,  27 |       dobijać poczęto i wołanie za nimi słyszeć się dało, aby kneziów
109   3,  27 |  domowników Leszków, zmieszanych z nimi. Krzyki coraz silniejsze
110   3,  28 |      ziemie miał pod sobą, sam się nimi ani rolą, ani stadniną,
111   3,  28 |          iż Dobek widzieć by się z nimi powinien, a wziąć ich stronę
112   3,  28 |       krewną za żonę, byle stale z nimi trzymał i drugich też do
113   3,  28 |          musieli. Obchodziła się z nimi starszyzna jak z jeńcami,
114   3,  28 |           różnych darów dosyć, aby nimi do pozyskania więcej ludzi
115   3,  28 |          posiłkami wnet ciągnąć za nimi, chciano bowiem koniecznie
116   3,  28 |            spodziewali, a tych, co nimi chcieli być, pominął.~O
117   3,  29 |      wywijając na prawo i lewo. Za nimi w jedną gromadę zbity tłum
118   3,  29 |            liczbie niewielkiej, za nimi zwijali się Pomorcy z żelaznymi
119   3,  30 |          ani żaden spowinowacony z nimi na wojnę przeciw synom Chwostka
120   3,  30 |     będziemy, jeżeli mir i zgoda z nimi przyjść mają.~Bumir ręki
121   3,  30 |         ręką ni słowem.~Piastun za nimi wyszedł w podwórko ku wojewodom.~-
122   3,  30 |         bez oznak kneziowskich, za nimi Bumir i co było do krwi
123   3,  30 |         więc Leszkowie przodem, za nimi wojewodowie i Piastun ze
124   3,  30 |     chatach, odprawiać wojewodów z nimi, zostawując tylko małą część
125   3,  Dop|        ludu wziąwszy, posłużyć się nimi chcieli do związania dziejów
126   3,  Dop|       spełnieniem czary umówione z nimi przymierze. Miał zaś puchar
127   3,  Dop|          ducha szczątków pokrytych nimi...~KONIEC~ ~ ~