Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |     powietrzu i stał nieruchomy, a potem dalej majestatycznie żeglował...
  2   1,  1  |  skierowało się naprzód ku koniom, potem ku niebu, ruch się dał słyszeć
  3   1,  1  |     słyszeć pod gałęziami. Wkrótce potem, rozgarniając je, wydobył
  4   1,  1  |           się, popatrzał na niebo, potem na konie... te zobaczywszy
  5   1,  1  |       zmierzył, trzęsawiska i bór, potem zwrócił się na piaszczyste
  6   1,  1  |       tylko drzewa, sosny i jodły, potem zielonych liści brzozy i
  7   1,  1  |           i począł czyścić obuwie, potem ranę ocierać i okładać hubą.
  8   1,  1  |          okiem.~W milczeniu dobyli potem z sakiew suszone mięso i
  9   1,  2  |            Wisz zawahał się nieco, potem ręką dał znak i sam podszedł
 10   1,  3  |           znaki po drzewach... aby potem poprowadzić...~- Spokojny
 11   1,  3  |            życzę - dodał stary - a potem o sprawie.~Kneziowski sługa,
 12   1,  3  |        poszedł naprzód ku ognisku, potem od niego ku drzwiom, gdzie
 13   1,  3  |           długo w podwórzu, skinął potem na smerdę, by z nim szedł;
 14   1,  3  |          się w wieczorną ciszę - a potem mówił dalej, głos zniżając:~-
 15   1,  4  |         przerwała. Stanął, myślał, potem chłopcu dał znak kijem i
 16   1,  5  |            że jej tu nie znajdzie. Potem go wpół ująwszy powrozem,
 17   1,  6  |      warczące, głuszyły je drugie, potem nastawała cisza, a po niej
 18   1,  6  |           jakby tłuczone naczynia, potem runęły ławy z łoskotem wielkim
 19   1,  6  |       pochwy, obnażali z obuwia... potem odarte ciała nieśli na wały
 20   1,  6  |          kubka i zadumał podparty, potem wzgardliwie niemal dał Niemcowi
 21   1,  6  |          odegnać zwierza. Sklecili potem szałas z gałęzi i do snu
 22   1,  6  |           je na chwilę przy ogniu, potem przez fartuch ująwszy przyniosła
 23   1,  6  |      głodna psiarnia pańska biegła potem krew ciepłą chłeptać w kałużach,
 24   1,  7  |           zrazu krokiem niepewnym, potem szybciej coraz, patrząc
 25   1,  7  |         teraz do zabawy.~Zwleczono potem zabitego, a zaczęto próbować
 26   1,  7  |   niedźwiedź czy pan się odzywał - potem sapanie słyszeć się dało
 27   1,  8  |        milczenia rzekł swoje, tego potem nie odmienił. Ludzie o tym
 28   1,  8  | przeciągnęła się do wieczora. Szli potem razem do chaty i zasiedli
 29   1,  8  |            z tego - mówił Znosek - potem wszyscy kneziowie jak się
 30   1,  10 |          gromad obozowiska.~Tu się potem na pamięć ową zbierały starszyzny
 31   1,  10 |      płótno do otarcia. Rzucano je potem pod dębem w tej wierze,
 32   1,  10 |            już było płynącą krew - potem dwie pięści ludzkie schowały
 33   1,  10 |        uderzył parę razy o drzewo. Potem opasał się swoją zdobyczą
 34   1,  10 |       chłopak na ziemię, rzucił go potem ciekawym, którzy z rąk do
 35   1,  10 |          białego chleba, a dopiero potem w milczeniu jeść i pić zaczęto.~
 36   1,  10 |            siebie podobne. Starzec potem już sam zaśpiewał stary
 37   1,  10 |      szepcących kilkunastu, kilku, potem nikogo. Uroczysko znów było
 38   1,  11 |           czoła i patrzała ku nim, potem pociągnęła powietrze, jakby
 39   1,  11 |             wszystko mi służyło... potem zrobiło się ciemno i ja
 40   1,  11 |          Miodu ja kubeczek wolę, a potem sen słodki, sen złoty, a
 41   2,  12 |     zrodził, młodym był i nowym, a potem przez rok cały na domowym
 42   2,  12 |           krokami szły ociężałymi, potem pieśń żywiej brzmieć zaczęła,
 43   2,  12 |            przeskakiwać ogniska, a potem wyścigać się po łące i wybiegać
 44   2,  12 |         płomień na chwilę i buchał potem z nową mocą. Parobczaki
 45   2,  12 |    rozpoczęły się te skoki, a wnet potem z ogniem pogony. Z zapalonymi
 46   2,  12 |        przodem, a sam wśliznął się potem, stawał, szedł bacznie.
 47   2,  12 |      ziemię płacząc legła. Płakały potem cicho, ściskając się obie.~-
 48   2,  12 |       duszę. Bywaj zdrowy!...~Szły potem do chlebnej dzieży; którą
 49   2,  13 |       wszystkie strony. Z węzełków potem swych dobyła ziół, z garnuszka
 50   2,  14 |           i białą jak ona twarz, a potem plamkę białą, a później
 51   2,  14 |            chciał wierzyć śmierci. Potem zamilkł.~- Pozwólcie mi
 52   2,  14 | odpoczywała.~U ognia zmieniały się potem stróżki; Dziwa przesiedziała
 53   2,  15 |       hukiem i trzaskiem i poszła. Potem słońce zza chmur obejrzało
 54   2,  15 |          który wypił tchem jednym.~Potem służbę rozpędził, zamiast
 55   2,  15 |            i miotane przekleństwa, potem łomot, gdy na dyle, którymi
 56   2,  15 |          tego przygotować.~Wkrótce potem otworzyły się drzwi i powiernik
 57   2,  15 |        wyprawą na drogę i w chwilę potem przez most jechała już ludzi
 58   2,  16 |           około wieży i poddaszów, potem się w jedno zwinęły stado
 59   2,  16 |            spokoju szukać, winnych potem mogąc, jako chcąc, karać
 60   2,  16 |        zaczęli jak podcięte kłosy, potem Mściwój zachwiał się i runął
 61   2,  16 |           się zwycięsko służebnej.~Potem przez okno wyjrzała, wołając
 62   2,  17 |          słuchał ziewając. Uderzył potem po ramieniu gościa i oczy
 63   2,  18 |        szeptać żywo do ucha, wpadł potem w gromadę i dał jej rozkazy.~
 64   2,  18 |            na gardło - udusił.~Oba potem zaczęli się rozglądać po
 65   2,  19 |        ludzie ochrzczeni, a żyjący potem w pogaństwie, które ich
 66   2,  19 |            goście i w chwilę długą potem dopiero zapytał młodszy
 67   2,  19 |   przystąpić byli powinni:.. Dodał potem:~- Wodza jednak i głowy
 68   2,  19 |          go obalić.~Rozpowiadał im potem, co uczynił Chwostek z kmieciami
 69   2,  19 |          Wieczór piękny z izby ich potem wyzwał, poszli usiąść na
 70   2,  19 |            krzyżyk i całując go, a potem spod sukni dobywszy podobny
 71   2,  19 |      chciał rzucić jakieś pytanie, potem zamilkł, a gość tak ciągnął
 72   2,  19 |         były i zasobne, ale o czym potem przebyć zimę? Piastun zafrasował
 73   2,  19 |            i z korzeniem wywrócić, potem pomyślim, co w miejsce jego
 74   2,  19 |           padał na wrogów... Precz potem odżegnano duchy czarne,
 75   2,  20 |            i wypalał je osobno - a potem je nie do szopy stawił,
 76   2,  20 |       liście, gryzł je - i rzucał. Potem położył się na trawie, pół
 77   2,  21 |         przyjdą i zgodę zrobimy, a potem tych, co głowy podnosili...~
 78   2,  21 |          nóg ojcu, do nóg matce, a potem szli posłuszni. Za kępą
 79   2,  21 |         zdrętwiały jakby Chwostek, potem się ruszył nagle, odzyskując
 80   2,  21 |          zwłoki Mściwoja i Zaboja, potem ich dzieci, i przyszedłszy
 81   2,  21 |            wylano. Spragnieni pili potem, ale obrzydliwą znajdowali
 82   2,  21 |           i czekać myślą.~Cała noc potem w milczeniu przeszła, ale
 83   2,  21 |        pszczoły w ulu zamknięte, a potem jęki niby i milczenie.~Szóstego
 84   2,  21 |             Burzyło się i kołatało potem znowu w wieżycy, leciało
 85   2,  21 |            padało i trzaskało się. Potem cisza była długa. Niekiedy
 86   3,  22 |           i głosy, rzucano czapki, potem wszyscy szli precz i za
 87   3,  22 |      zapadało.~Wtem na zdyszanym i potem oblanym koniu przypadł człowiek
 88   3,  24 |       słabe, muszę pić na jedną, a potem na drugą nogę, i na rękę
 89   3,  24 |           co je tłumaczyła.~W takt potem pieśni białymi rękami ciasto
 90   3,  24 |        dokoła aż do małych dzieci. Potem za ręce się pobrawszy, kołaczem
 91   3,  25 |            inaczej rozpowiadała... Potem i głosu jej zabrakło, siadła
 92   3,  25 |          sobą, śmierć dziewczęcia, potem niewolę -.znęcanie się,
 93   3,  25 |            nabierz - rzekł Wizun - potem na koń wszyscy i Pomorcom
 94   3,  25 |         Żal mu się go zrobiło, gdy potem ujrzał osłabłym i z żalu
 95   3,  25 |         każę, robią, co im powiem.~Potem ciszej mruczała babina:~-
 96   3,  26 |             obcy podróżni, wkrótce potem pożegnawszy obradujących,
 97   3,  26 |       chciano, iż o swej sile mógł potem na ostrów dopłynąć. Drudzy
 98   3,  26 |          tak gwarzono u ogniska, a potem pokładłszy się przy nim
 99   3,  26 |       wybieramy!~Ucichło chwilę, a potem wnet buchnęło ze stron wszystkich: -
100   3,  26 |            oznakach radości - szli potem na gród znowu i radzić chcieli,
101   3,  26 |           i okrzykując. Przez nich potem wici na wsze strony rozsyłano,
102   3,  27 |            chce, i odprawił, a gdy potem z naleganiem wrócili, już
103   3,  27 |     Naprzód się cisnął tłum gęsty, potem przerzedzone kupy, na ostatku
104   3,  28 |           do swoich, prowadząc ich potem tym bezpieczniej, że tu
105   3,  28 |             że Polanom sprzyja, że potem w ich obozie ujęty został
106   3,  28 |      wylegiwaniu się i na śmiechu, potem nagle na koń się zrywał,
107   3,  28 |            był gotów na razie... i potem żałować. Choć tak gwałtowny
108   3,  28 |          namawiać, za co by mu się potem wielkie ziemi obszary dostały,
109   3,  28 |        było potrzeba. Posadzili go potem z uprzejmością wielką na
110   3,  28 |  obdarzonego i podochoconego Hengo potem zaprowadził pod szałas na
111   3,  28 |            wywinąć nie mógł. Sznur potem Dobek umocował, a sam nieco
112   3,  28 |           nieszczęśliwego.~Odszedł potem od ogniska, a wkrótce ciało
113   3,  28 |           się oddalił.~Lżej mu się potem zrobiło, a że noc dosyć
114   3,  28 |     lipowej i drzewa, jakich długo potem jeszcze używano.~Jesiennego
115   3,  29 |            moją przelała, ale gdym potem ranny i chory przypłynął,
116   3,  29 |            odwracało się dziewczę, potem, jakby co rychlej ujść chciało
117   3,  29 |      ściany, patrzył na nią długo, potem w ręce uderzając odskoczył.~-
118   3,  30 |            swej rady.~Odezwali się potem najgorętsi, którym słowo
119   3,  30 |          rozległa okolica.~Zaczęto potem dłonie sobie podawać i stała
120   3,  30 |           się przechadzać.~Gdy się potem stary oddalił, Doman przyznał
121   3,  Dop|        pozostałych po Kraku panuje potem oddzielnie w Czechach, podanie
122   3,  Dop|            im odpowiadała królowa. Potem trąby dają hasło do boju,
123   3,  Dop|         płacze i narzekania łzawym potem spłynęły". Te posągi spiżowe
124   3,  Dop|            pogrzebowo-religijny, a potem zastawiono hojną biesiadę.
125   3,  Dop|           na statku wśród jeziora, potem do "drewnianej wieży", zewsząd
126   3,  Dop|          dzieci w oczach rodziców, potem żonę, na ostatek Popiela,