Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |             w szopie.~- Zdrów bywaj, Hengo. Cóżeście to znowu tak daleko
  2   1,  1 |            co ja wożę - mówił powoli Hengo. - A skądbyście wzięli wszystko,
  3   1,  1 |              jak przyszły świecidła.~Hengo po kryjomu błyskiem oczów
  4   1,  1 |            po jej woli?~Rozśmiał się Hengo.~- Starzy jesteście - odparł -
  5   1,  1 |         gościnę proszę - odezwał się Hengo. - Co mam z sobą w węzełkach,
  6   1,  2 |        rzucić może?~- Ten ci to sam, Hengo znad Łaby, co to naszyjniki
  7   1,  2 |            synów gospodarza zostało.~Hengo wszedł rozglądając się trwożliwie,
  8   1,  2 |            było potrzeba.~Gdy Wisz i Hengo przestąpili próg, stary
  9   1,  2 |             dobre duchy będą z wami.~Hengo się niezgrabnie pochylił.~-
 10   1,  2 |          jego.~- Teraz - odezwał się Hengo po chwili - kiedyście mnie
 11   1,  2 |            przy nim na ziemi leżały. Hengo ujął z nich dwie i z taką
 12   1,  2 |          zmieszane słyszeć się dały.~Hengo tymczasem, klęcząc przy
 13   1,  2 |              kółkami i dzwoneczkami.~Hengo je sobie do szyi przykładał
 14   1,  2 |         grubsze. Pierścieni też miał Hengo do wyboru bogactwo wielkie,
 15   1,  2 |       skórzanej wydobywszy go, podał Hengo mieczyk błyszczący, wykrojony
 16   1,  2 |             to - zawołał śmiejąc się Hengo - od waszych starych kości
 17   1,  2 |     pierścienie, naszyjniki i kolce.~Hengo ostrożnie zwrócił na nie
 18   1,  2 |       wszystkimi zda-wała się panią.~Hengo parę razy spojrzał ku niej;
 19   1,  2 |          głową i skryła się za inne. Hengo więc podał go drugiej siostrze,
 20   1,  2 |          brać nie godzi.~Z uśmiechem Hengo zabrał bursztyn, obejrzał
 21   1,  2 |         jeśli on mu jej~nie podał... Hengo, co miał pod ręką rozłożywszy, -
 22   1,  2 |           zapytał stary wskazując...~Hengo zdaje się, że dopiero teraz
 23   1,  2 |           szczęścia? - zapytał Wisz.~Hengo zamilkł i schował go do
 24   1,  2 |              tego będzie dosyć.~Wtem Hengo zdjął z ławy dwa chrzęszczące
 25   1,  2 |              do mogiły - odezwał się Hengo - niech was bogowie długo
 26   1,  2 |               milczący, bez słowa... Hengo odkładał, co mieć pragnął,
 27   1,  2 |           umowa zerwaną się zdawała; Hengo niby swój towar chciał pakować,
 28   1,  2 |             tym jednak, aż nareszcie Hengo rękę wyciągnął i stary w
 29   1,  2 |           drogie, a nasze tak tanie?~Hengo uśmiechać się począł.~-
 30   1,  2 |            Macie swoją chatę i pole?~Hengo brwi namarszczył.~- Dlaczego
 31   1,  2 |           zjeździli? - zapytał Wisz. Hengo się uśmiechnął.~- Tak dużo,
 32   1,  2 |            niebie.~ ~- Hm! - mruknął Hengo - i nas też niemało...~-
 33   1,  2 |          strumieniu, chleb w rękach.~Hengo słuchał milczący.~- Tak
 34   1,  2 |             zapomnieli - odezwał się Hengo - pogrzebaliśmy stare młoty
 35   1,  2 |           wieków i u wnuków naszych.~Hengo słuchał ciekawie. Wtem stary
 36   1,  2 |          palcami je odrywając, tylko Hengo noża na skórzanym pasku
 37   1,  2 |              ruszyli. Podniósł się i Hengo; miejsce opróżniając dla
 38   1,  3 |              zdradzić, co zamierzał, Hengo. - Dokąd? Ot, sam dobrze
 39   1,  3 |             grodzie siedzi? - spytał Hengo.~- Bogi mocniejsze od niego --
 40   1,  3 |                dorzucił pochlebiając Hengo.~- A pewnie - rzekł Wisz. -
 41   1,  3 |              się nie patrząc prawie. Hengo drapał się za nim - milczeli
 42   1,  3 |          ziemi, mógł się czuć panem. Hengo, spojrzawszy na niezmierną
 43   1,  3 |           głowę spuścił i słuchał.~I Hengo też w dolinie pochwycił
 44   1,  3 |           pięciu konnych, na których Hengo ciekawe zwrócił oczy.~Przodem
 45   1,  3 |         chętnie zabiorą, ale mnie...~Hengo nie okazywał twarzą wcale,
 46   1,  3 |             powitania. Skłonił się i Hengo, ale mu twarz pobladła,
 47   1,  3 |         nabierając śmiałości trochę, Hengo - nieobcy, bom tu nieraz
 48   1,  3 |       miłościwy panie - rzekł szybko Hengo - a gdy na twarz padnę przed
 49   1,  3 |               aby ugasić pragnienie. Hengo związany stał u progu. Chwilę
 50   1,  3 |            mną przed kneziem - rzekł Hengo - proszę was, w pokoju mnie
 51   1,  3 |            chciał bronić obcego, gdy Hengo z rękami związanymi, za
 52   1,  3 |             które mu ręce krępowały, Hengo ze spuszczoną głową usiadł
 53   1,  3 |           opodal rozwiązany siedział Hengo, gospodarz dał mu znak i
 54   1,  3 |            cię spotkać nieszczęście?~Hengo uśmiechnął się chytrze,
 55   1,  3 |              którą w komorze ukryto. Hengo, podziękowawszy gospodarzowi,
 56   1,  4 |        wstawał, napędzając do drogi, Hengo chłopca słał do wodopoju,
 57   1,  4 |        Smerdowi towarzysze, on sam i Hengo, i gospodarz stary zebrali
 58   1,  4 |              głową spuszczoną, dalej Hengo z chłopakiem. Tak wyciągnęli
 59   1,  4 |             budząc, jego towarzysze, Hengo tylko i Sambor czuwali.~
 60   1,  4 |         drodze, rzucił ją wymijając. Hengo tylko, choć patrzał ciekawie,
 61   1,  4 |            kołysało. Smerda drzemał, Hengo brwi ściągnąwszy coś rachować
 62   1,  4 |       zostaje...~Nie opodal siedzący Hengo, gdy o Rytgarze zaśpiewał
 63   1,  5 |              inne przesuwały w dali.~Hengo i Sambor, podniósłszy oczy,
 64   1,  5 |             poszedł spełnić rozkazy. Hengo też czekał na nie, nie oddalając
 65   1,  5 |              i spojrzał ku domostwu.~Hengo miał też czas rozpatrywać
 66   1,  5 |             Gerdzie poleciwszy konie Hengo, posłuszny, w trop udał
 67   1,  5 |              a Ludzie...~Westchnęła. Hengo ciekawie wpatrywał się w
 68   1,  5 |             do domu powracać - dodał Hengo - aby stanąć u boku miłościwego
 69   1,  5 |                 Niejeden raz - mówił Hengo. - Choć parę lat starszy,
 70   1,  5 |             nad nich! - odpowiedział Hengo - wzrost wyniosły, twarze
 71   1,  6 |                           ROZDZIAŁ 6~Hengo, wyszedłszy od kneziowej
 72   1,  6 |        słuchali tego wrzenia i huku. Hengo tylko oglądał się trwożliwie,
 73   1,  6 |             tym śmiech ciągły.~Nagle Hengo, wychyliwszy się, ujrzał
 74   1,  6 |          podniósłszy krzyk i wrzawę.~Hengo siedział na ławie osłupiały,
 75   1,  6 |            mu jak psu na nogi swoje. Hengo trwożliwie naprzód postąpił.
 76   1,  6 |              ruda! - wrzasnął nagle.~Hengo się nisko kłaniał dziękując,
 77   1,  6 |    przypomniał, ręką skinął, aby się Hengo zbliżył doń jeszcze. Zwiesił
 78   1,  6 |             chodzili już na wyprawę?~Hengo szeptał odpowiedź zastosowaną
 79   1,  6 |               mruczał i drzemał tak. Hengo nie śmiał się ruszyć bez
 80   1,  6 |        Zatrzasnęły się za nim drzwi.~Hengo, czując już miód w głowie,
 81   1,  6 |         gniazda swoje.~Rano, gdy się Hengo zbudził, dzień już był biały,
 82   1,  6 |            powiędłe i blade jak ona. Hengo wiedział, co ma gdzie na
 83   1,  6 |           wydawały. Ani się opatrzył Hengo, gdy mu niemal wszystek
 84   1,  6 |             Dano mu sobie wybierać i Hengo ciesząc się, że nie będzie
 85   1,  6 |           broniła. Wyszedłszy ujrzał Hengo, że gromady pieszych, konnych,
 86   1,  6 |               które widniały z dala.~Hengo pośpiesznie przywiązywał
 87   1,  6 |          śmiejąc czy nie chcąc mówić Hengo skinieniem głowy potwierdził
 88   1,  6 |         powtórzył - coście widzieli.~Hengo to na niego spozierał, to
 89   1,  6 |            powoli kolej przyjdzie...~Hengo, ciągle potrząsając głową
 90   1,  6 |          Wieczór już nadchodził, gdy Hengo postrzegł kamień na górze,
 91   1,  6 |              z noclegu ich spędziła. Hengo też śpieszył niespokojny,
 92   1,  6 |            tym grodzie - odezwał się Hengo - mnie też śpieszno dobyć
 93   1,  6 |           się, że go psy nie zjedzą, Hengo konie oddał chłopcu, a sam
 94   1,  6 |        słychać na grodzie? - spytał. Hengo zmilczał.~- Nie patrzałem
 95   1,  6 |              opowiadanie, gdy Wisz i Hengo nadeszli, chłopiec strwożony,
 96   1,  6 |           aby szedł i nie pytał.~Gdy Hengo wstąpił na próg izby, nagle
 97   3,  23|              Znam ja go, to Niemiec, Hengo się zowie. Zamianą wrzekomo
 98   3,  28|   nieprzyjacielem nie jestem - mówił Hengo wielką udając pokorę - żonę
 99   3,  28|        dopóki się wojna nie skończy.~Hengo począł błagać i zaklinać,
100   3,  28|           przysięgi na Boga, którego Hengo wyznawał, iż uciekać nie
101   3,  28|               iż uciekać nie będzie. Hengo, palce na krzyż złożywszy,
102   3,  28|         potrzeba.~Stało się tedy, że Hengo, przysięgę powtórzywszy,
103   3,  28|          znał oprócz własnych ludzi.~Hengo, poznawszy się z nim, począł
104   3,  28|             cale u nas inny - prawił Hengo. - Takim ludziom, jak miłość
105   3,  28|             i u Polan pewnie - mówił Hengo - ale wy tego sami nie chcecie.
106   3,  28|             sam już zagadnął o to, a Hengo bez obawy pleść zaczął,
107   3,  28|              jak też zajdzie daleko. Hengo się po cichu przyznał, że
108   3,  28|             nim wypatrzyć.~Nazajutrz Hengo i on naradzali się na osobności,
109   3,  28|         granicy pomorskiej ziemi. Tu Hengo znał drożyny lepiej jeszcze,
110   3,  28|         napaści i wojny czekano, gdy Hengo z Dobkiem manowcami ku obozowisku
111   3,  28|            różnicy, tej, o której mu Hengo prawił tyle - i owego bogactwa,
112   3,  28|             nie umiał.~Gdy weszli, a Hengo przypadł do ziemi, czego
113   3,  28|         powtórzył to po niemiecku, a Hengo tłumaczył dodając od siebie
114   3,  28| namiestnictwo, skarby znaczne, a gdy Hengo coś podszepnął śmiejąc się,
115   3,  28|          obdarzonego i podochoconego Hengo potem zaprowadził pod szałas
116   3,  28|           późno w noc nadciągnął doń Hengo i przy nim się na straży
117   3,  28|        widząc i nie żegnając nikogo, Hengo i Dobek ruszyli przez obóz
118   3,  28|     piechocie i jeździe przypatrzyć. Hengo miał mu wszędzie towarzyszyć.~
119   3,  28|           wjechali nareszcie w lasy. Hengo skorym był wielce do rozmowy,
120   3,  28|              niego grubszy skręcić - Hengo pomagał ochoczo. Ogień już
121   3,  28|               Wziął to sobie za żart Hengo, nie domyślający się jeszcze
122   3,  28|         ogień tylko podkładając, aby Hengo upiekł mu się żywcem.~Stało
123   3,  28|          Stało się to tak szybko, iż Hengo, rażony nagle, przytomność
124   3,  28|           wyczekiwał tylko, rychłoli Hengo w męczarniach skona, aby
125   3,  28|        oddalić.~Miotając się jeszcze Hengo coraz słabszym odzywał się
126   3,  28|             wątpliwości nie było, iż Hengo odżyć nie może, skoczył