Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |          się czasem w powietrzu i stał nieruchomy, a potem dalej
  2   1,  1 |           jak misa, nad nim drugi stał gruby i niezgrabny... Ręka
  3   1,  2 |       były przymocowane... W rogu stał duży stół, a za nim dzieża
  4   1,  2 |        nim mały. U drzwi na ławie stał ceber z wodą i czerpakiem.
  5   1,  2 |          odpędzić.~Wisz zamyślony stał, na kiju się oparłszy, nóż
  6   1,  3 |    Kneziowski sługa, pomyślawszy, stał się łagodniejszy, czerpakiem
  7   1,  3 |        pragnienie. Hengo związany stał u progu. Chwilę trwało przerywane
  8   1,  3 |        gospodarz? - zawołał.~Wisz stał u progu chaty - trąciła
  9   1,  3 |     podarł na usługach.~Zamyślony stał gospodarz długo w podwórzu,
 10   1,  3 |          bijąc po ramieniu... ten stał z głową zwieszoną, zachmurzony;
 11   1,  4 |     udojone mleko kobyle. W izbie stał już znów ceber piwa i placki
 12   1,  4 |         mówiąc miejsce, na którym stał, począł kijem obmacywać
 13   1,  4 |          Idą, idą, Dunaj biały... stał na drodze... z wzdętą wodą...
 14   1,  5 |            który okolicy panował. Stał nad brzegiem samym, posępny
 15   1,  5 |      kręciło czeladzi, u wnijścia stał właśnie w kołpaku z futrem
 16   1,  5 |       mówiącego i na Hengę, który stał z dala jakby w oczekiwaniu.
 17   1,  5 |         się nie ważył odpowiadać, stał z pochyloną głową i zwieszonymi
 18   1,  5 |       Niemy! Niemy!~Wtem, gdy tak stał, jak gdyby na coś oczekując,
 19   1,  5 |         oświecało izbę, a Niemiec stał jeszcze i nie mógł nasycić
 20   1,  6 |        leżących... Kneź sam jeden stał na podsieniu wziąwszy się
 21   1,  6 |     zbudził, dzień już był biały, stał nad nim Gerda i za suknię
 22   1,  6 |           rozszedł się po rękach. Stał nic mówić nie śmiejąc, gdy
 23   1,  6 |       które niewiasty doiły.~Wisz stał na wyniosłym brzegu i patrzał,
 24   1,  7 |      konia siwego, który spokojny stał nogą grzebiąc, głowę obrócił
 25   1,  7 |           do świetlicy. I tu dwór stał w obejściu, dokoła zabudowany
 26   1,  7 |     stołba początku nikt nie wie. Stał już za praszczurów naszych.
 27   1,  7 |         po cichu aż do zmierzchu. Stał miód na stole, ale go prawie
 28   1,  7 |      ostrożnie, naprzód skoczył i stał. Cicho przysiedli czatując,
 29   1,  8 |     gościnności słowiańskiej, dom stał otworem, wstępował do niego
 30   1,  8 |        śmiała się w progu.~Znosek stał i patrzał po izbie. Pozdrowił
 31   1,  8 |        głowy ku wnijściu. W progu stał człowiek siermięgą czarną
 32   1,  8 |          wolno?...~Ręce założył i stał pogrążony.~- Mam dwóch jeszcze
 33   1,  8 |     najmniej spodziewał, Sambora. Stał w zaroślach chłopak, jakby
 34   1,  8 |          chwili tu być mogą.~Wisz stał nie pokazując po sobie ani
 35   1,  9 |          dostrzeżona.~Wisz ciągle stał we wrotach z głową podniesioną
 36   1,  9 |          ostatnią podróż odbywał, stał przeznaczony, aby z nim
 37   1,  9 |         do góry, gdzie Wisza trup stał otoczony orężem i odzieżą.~
 38   1,  9 |           głębię i znikły... Stos stał rozżarzony jak jedno płomię
 39   1,  9 |          Krew za krew!~Za Ludkiem stał przybyły Doman i podniósłszy
 40   1,  9 |          skierowały się ku niemu, stał smutny i on, jakby własnego
 41   1,  9 |        nie podawali. Młodszy brat stał milczący za Ludkiem, który
 42   1,  9 |     zatętniało, odjechał...~Ludek stał jeszcze, czekając, czy się
 43   1,  10|       lądu przypierało, las stary stał na straży.~Był to przeddzień
 44   1,  10|          podniesioną, u boku jego stał, a miał uzbrojenie do tamtego
 45   1,  11|    istocie o kilka kroków od nich stał z zakrwawionym okiem i głową
 46   2,  12|         głosy.~Około stosu Wiszów stał już Ludek i Sambor, który
 47   2,  12|           ręce chude poklaskując.~Stał Sambor jak zabity. Baba,
 48   2,  12|           śmiał. U płota uwiązany stał koń skrwawiony Domana; kazała
 49   2,  13|           sługi, który we wrotach stał Milczał parobek.~- Jest
 50   2,  13|         dowiedzieć więcej. Myszko stał zafrasowany, gdy w świetlicy
 51   2,  13|           mu co zawadzało. Myszko stał nad nim.~- Widzisz - rzekł -
 52   2,  14| słowiańskich. U Ranów na ostrowiu stał chram Światowida, u Redów
 53   2,  14|        mieli.~Na ostrowiu Lednicy stał taki chram Nii, do którego
 54   2,  14|          wskazaną. O kilka kroków stał na kiju sparty starzec niewielkiego
 55   2,  14|         wskazaną stronę Dziwa. Tu stał częstokół i wrota. Częstokół
 56   2,  14|       rzezanym pięknie, u którego stał czerpaczek biały, woda była
 57   2,  14|        światło odejmowały.~Tu już stał sam chram, na gęstych dokoła
 58   2,  14|          dokoła biegali, ruch się stał wielki, nagle podniesiono
 59   2,  14|           się wzdragał. Mężczyzna stał uparcie, dwa razy po ramieniu
 60   2,  14|  cofnąwszy się poza słupy kontyny stał pod częstokołem oparty oń
 61   2,  14|           które ją trzymały. Kneź stał blady i drżący, pięści cisnąc,
 62   2,  14|       omdlałą do chramu. Chwostek stał milczący, wściekły.~Stary
 63   2,  14|         nie rozpędzono. Oko w oko stał przeciw tej czerni nieznanej -
 64   2,  14|      potakując i grożąc.~Chwostek stał ściskając w ręku miecz,
 65   2,  14|     kneziowi siąść do czółna, kto stał, przyległ do ziemi okrywając
 66   2,  15|      Granice u nas spokojne.~Kneź stał, jakby nie słuchał, oczyma
 67   2,  15|        Leszka odprowadzała. Mucha stał u progu, Brunhilda podeszła
 68   2,  16|          swym pacholęciem - krzyk stał się wielki i narzekanie.~
 69   2,  16|      zakopać ich w ziemię.~Smerda stał niemy, spoglądając na blade,
 70   2,  17|        bramy bić i krzyczeć. Żuła stał u wrót. Puszczono go poznawszy,
 71   2,  17|          i dworu. Ruch pod dębami stał się żywy.~Leszka wzięta
 72   2,  17|          chcieli. Z drugiego boku stał z kilku Bumir, znany z tego,
 73   2,  17|          skierował się tam, gdzie stał Wizun, otoczony żupanami,
 74   2,  17|           i Bumir z małą gromadką stał także.~Stary Wizun, na kiju
 75   2,  17|        skierowały się oczy, a ten stał bledniejąc trochę, ale nie
 76   2,  17|            Bumir się nie ruszył i stał.~- Nie pójdę - mruknął. -
 77   2,  17|    Myszków. Myszko z krwawą szyją stał posępny.~- Tobie i twoim
 78   2,  17|          stary kneź Miłosz, dalej stał Bumir; nie wszystkich ich
 79   2,  17|           zaczęli. Bumir ze swymi stał długo i chodził usiłując
 80   2,  18|         znowu pod nosem, a smerda stał strwożony.~- Cóż to za ziele
 81   2,  18|         sobie z gniewu. Towarzysz stał nad nim z ręką przetrąconą
 82   2,  18|    podania piwa i strawy, na jaką stał dzień powszedni.~Ażeby knezia
 83   2,  18|         Chłopak kilkoletni z dala stał, a ciekawymi oczyma przypatrywał
 84   2,  18|          się spotkamy...~Chwostek stał zachmurzony.~- Ty na mnie
 85   2,  19|        gniewem i bojem.~Zamyślony stał tak jeszcze, gdy dwóch ludzi
 86   2,  19|         bezpiecznie patrzał, choć stał wpośród obcych, jakby pewien
 87   2,  19|       dodał - że ten znak śmierci stał się godłem życia nowego
 88   2,  19|          co chwila urastały. Gród stał zaparty i umocniony już
 89   2,  19|           w ręce ojca oddała.~Ten stał już w gotowości przyjęcia
 90   2,  20|     pogotowiu u brzegu nie było - stał więc i czekał. Hukano na
 91   2,  20|      upadła na ziemię.~U wnijścia stał Doman, którego ona zabiła!
 92   2,  20|          do ognia pobiegła. Doman stał, zerwał liści kilka z drzew,
 93   2,  20|         patrząc na ognisko. Doman stał a stał przed nią, oparł
 94   2,  20|          na ognisko. Doman stał a stał przed nią, oparł się o słup,
 95   2,  20|           czwałem, a przed chatką stał Mirsz stary i patrzał na
 96   2,  21|        głowy i pocałowała.~Chwost stał milczący. Przez otwarte
 97   2,  21|           kępą u grodziska czółen stał gotowy, Mucha i drugi silny
 98   2,  21| ciemnościach, któż mógł odgadnąć?~Stał długo zdrętwiały jakby Chwostek,
 99   2,  21|         wyzdychają z głodu.~Bumir stał na koniu, głowę zwiesiwszy.~-
100   3,  22|        stary gospodarz przy swoim stał, aby raczej do pszczół iść
101   3,  22|       narzekała na drugich. Wizun stał z boku na swej dzidzie oparty
102   3,  22|      pociski. Kawał łubu lipowego stał za zbroję, a ozdobną zwała
103   3,  24|         dawno sycony na to wesele stał pogotowiu, piwo warzyć zaczęto,
104   3,  24|           na chorobę i cały zagon stał nietknięty, aż Jaruhą go
105   3,  24|        konie prowadzili i jak kto stał, jakiego kto dopadł, uciekali.
106   3,  25|    ostrowiu, na Lednicy, u brzegu stał mnogi lud patrząc i przysłuchując
107   3,  25|       poglądali, który na pagórku stał, na kiju się oparł, patrzał
108   3,  25|       Królewicz zaraz ptakiem się stał, poleciał za morze, z góry
109   3,  26|          Stary właśnie we wrotach stał, stado z pola wracające
110   3,  26|        syna, który z dala z końmi stał. Nim się opatrzono, co chce
111   3,  26|           głosy, wołania. Starzec stał zamyślony, niemal smutny.~
112   3,  27|         panem jego działo. Miłosz stał i drżał, rękę wyciągnął
113   3,  27|          którego też Obrem zwano, stał już z dala, czując, że może
114   3,  27|       oczy zwracał na Obra, a ten stał niespokojnie spoglądając
115   3,  27|        jeszcze, lecz Obr zawołany stał za nim i patrzał mu w oczy.~
116   3,  28|           nie mogąc odpowiedzieć. Stał prawie niemy, dopóki rozmowa
117   3,  28|         miejsca, na którym szałas stał, wojsko dokoła rozłożone
118   3,  28|         miejsca, na którym szałas stał, liczbę wojska niełatwo
119   3,  28|     wszystek lud już z wojewodami stał w polu, a każdy mir i ziemia
120   3,  29|            on z wojewodami swoimi stał a patrzał, nie wydając jeszcze
121   3,  29|       uzda utrzymać mogła.~Za nim stał Luty, Międzyrzeczan wiodący,
122   3,  29|         strugał.~Z drugiej strony stał Myszko, zwany Kulikiem,
123   3,  29|       koniem z miejsca, na którym stał, zerwał się szybko, zabiegł
124   3,  29|          Sambor, który za Ludkiem stał, odezwał się też:~- I mnie
125   3,  29|      ciekawie, gdy jęknął z bólu. Stał tu i Wizun, i stara Nania,