Tom,  Rozdzial

  1   1,  2 |         córka gospodarza, piękna Dziwa, w przymkniętych drzwiach
  2   1,  2 |        niewiastki i córki, tylko Dziwa w wianku, z założonymi rękami
  3   1,  2 |   jeziory, nad górami i wąwozy - Dziwa szła śmiało, wiedząc, że
  4   1,  3 |         wpółotwarte pokazała się Dziwa, która w rękach trzymając
  5   1,  3 |        Nam za wami! - powtórzyła Dziwa. - Ano, wy do nas wrócicie. -
  6   1,  3 |         Kiedy? - zapytał Sambor.~Dziwa puściła z rąk włosy, oczy
  7   1,  6 |      Macierz moja!~W progu stała Dziwa patrząc, słuchając, śpiewając;
  8   1,  6 |          skrył się w kąt ciemny. Dziwa postąpiła ku niemu, rękę
  9   1,  6 |       mowę i z waszej krwi była.~Dziwa pogłaskała go po mokrych
 10   1,  6 |      miotano groźbami.~Mówił - a Dziwa bladła, spokojna jej dziewicza
 11   1,  6 |       który naciągnął na siebie. Dziwa stała długo w miejscu jak
 12   1,  6 |         we wrotach, gdy nadeszła Dziwa. Obrócił się do niej stary
 13   1,  6 |          dostać języka - poczęła Dziwa. - Syn Henga straszne mi
 14   1,  6 |        trwogi, mówiąc, i płakał.~Dziwa zaczęła po cichu opowiadanie.
 15   1,  7 |         co, jechać musiał.~Ona i Dziwa poszły za nim aż do konia
 16   1,  8 |   milczenie, ucichło wszystko... Dziwa stała na przedzie z Jagą.~-
 17   1,  8 |    potrzebne. W las ich prowadź, Dziwa. Wrócicie, gdy albo umarłych
 18   1,  8 |         sam przewodził.~W chacie Dziwa, najprzytomniejsza ze wszystkich,
 19   1,  8 |       Rybaków i osad na posiłek.~Dziwa z całym obozem niewieścim,
 20   1,  9 | podarłszy odzież na sobie. Tylko Dziwa szła milcząca i jakby martwa.~
 21   1,  9 |         i konie rżały. Nareszcie Dziwa z ziemi wstała. Stara Jaga
 22   1,  9 |        Domanie, bracie - rzekł - Dziwa męża nie chce znać... Nienowa
 23   1,  9 |       niewiasty stały u ogniska. Dziwa siedziała u krosien, sługi
 24   1,  9 |          siedziały dwie siostry, Dziwa i Żywia, sparłszy głowy
 25   1,  9 |        Zatrzymał się przed nimi. Dziwa podeszła krok ku niemu.~-
 26   1,  9 |     ślubowała - spokojnie mówiła Dziwa. ~- Wie o tym... a znać
 27   1,  9 |        oczyma. Milczeli...~- Ej! Dziwa - ozwał się Ludek - lepiej
 28   1,  11|            siedziały i słuchały. Dziwa zamyślona, z oczyma wlepionymi
 29   1,  11|   pociągnęły za nim z wrzaskiem.~Dziwa westchnęła.~Z dala odezwała
 30   1,  11|           To Jaruha - ozwała się Dziwa.~- Gdzież się to ona tędy
 31   1,  11|             Pójdę - odezwała się Dziwa.~- Nie idź! mówię ci, nie
 32   1,  11|    pójdziesz, krew się poleje... Dziwa zbladła Jaruho - odezwała
 33   1,  11|            Nie idź ty na Kupałę!~Dziwa się rozśmiała.~- A ja tobie
 34   1,  11|         się posilać w milczeniu.~Dziwa koszyk jej podsunęła, Jaruha
 35   2,  12|        Dziwy i Żywii nie było, a Dziwa miała pierwsza ogień podpalić
 36   2,  12|    milczące, bez pieśni. Były to Dziwa i Żywia; obie jeszcze smutne
 37   2,  12|     ludzi ogarnie, pamięć tracą.~Dziwa się rumieniła słuchając,
 38   2,  12|          i od porywania obronić.~Dziwa patrzała na zachodzące słońce,
 39   2,  12|       dalekie odpowiadały sobie. Dziwa z podniesioną głową szła
 40   2,  12|     śpiewami i skokami siedziała Dziwa i w ogień patrzała. Sambor
 41   2,  12|           a na pamięci Domana... Dziwa go zobaczyła tak stojącego
 42   2,  12|           trwał na czatach, lecz Dziwa raz jeszcze go przywołała
 43   2,  12|         we wrotach ukazała się - Dziwa!~Krzyk wyrwał się z piersi
 44   2,  12|          się ku niej, wołając: - Dziwa!~Siostra padła wieszając
 45   2,  12|    Obstąpili ją wszyscy kołem.~- Dziwa, jakżeś ty mu się wyrwała?~
 46   2,  12|     trzeba będzie dać za krew... Dziwa i wszyscy umilkli. Trwała
 47   2,  12|        dola poprowadzi...~Wstała Dziwa, niewiasty wszystkie płakać
 48   2,  12|      przyłączyły niewiasty. Szła Dziwa do ogniska i rzuca nań łuczywo
 49   2,  12|        do chlebnej dzieży; którą Dziwa objęła.~- Bywaj zdrowa,
 50   2,  12|         i wrota.~U studni wzięła Dziwa wiadro, zaczerpnęła raz
 51   2,  12|          się wprosił trzeci.~Gdy Dziwa jeszcze raz ostatni obejrzała
 52   2,  14|          do którego szła właśnie Dziwa schronić się od pomsty i
 53   2,  14|         chat na palach pożegnała Dziwa swoich towarzyszów, tu już
 54   2,  14|          nie, odwiązał i czekał. Dziwa siadła, odbił od brzegu
 55   2,  14|       płakała padłszy na ziemię. Dziwa chustą wiewała. Białe ptaki
 56   2,  14|       zakryły czółenko i znikło. Dziwa płynęła, gdzie ją dola niosła.
 57   2,  14|  ludzkimi powydeptywane stopami.~Dziwa szła z wolna przed siebie,
 58   2,  14|      dalekich krajów przynosiły.~Dziwa przeszła pomiędzy gromadami,
 59   2,  14|        ani o śmierć, ani o dolę.~Dziwa się pokłoniła przed nią.~
 60   2,  14|      prosić przychodzę - poczęła Dziwa powstając - będę Nii ognia
 61   2,  14|            Zmarszczył się Wizun.~Dziwa pobladła, ulękła się, aby
 62   2,  14|     zabiła! - odezwał się stary.~Dziwa drżącym głosem poczęła opowiadanie,
 63   2,  14|     zostać u ogniska! - zawołała Dziwa. Nie odpowiadał stary długo,
 64   2,  14|  Pójdziesz!~- Nie! Nie! - rzekła Dziwa - zostanę...~Wizun się uśmiechnął
 65   2,  14|          szła we wskazaną stronę Dziwa. Tu stał częstokół i wrota.
 66   2,  14|        czysta jak łza, źródlana. Dziwa zaczerpnęła jej i napiła
 67   2,  14|          stąd na powrót wydobyć.~Dziwa postawszy chwilę, bo w niej
 68   2,  14|        pierwszą ofiarę, na którą Dziwa patrzała, jakby się w niej
 69   2,  14|   patrzeć na nią jak na skazaną. Dziwa siedziała spokojna w ogień
 70   2,  14|     zmieniały się potem stróżki; Dziwa przesiedziała sama całą
 71   2,  14|        przechodzący pielgrzymi i Dziwa wolała już milczenie swe
 72   2,  14|          czy ją powieść obeszła. Dziwa spodziewała się tu może
 73   2,  14|        jego mocy? - odezwała się Dziwa. - Wolno się bronić dzikiemu
 74   2,  14|          jak mu cios zadała, ale Dziwa sama już teraz nie wiedziała,
 75   2,  14|     składając ofiary przed Niją. Dziwa siedziała już u ognia po
 76   2,  14|        tego pamiętnego dnia, gdy Dziwa u ognia zasiadła i pierwszą
 77   2,  14|        miecz wisiał u jego boku. Dziwa spojrzawszy nań uczuła w
 78   2,  14|    oparty oń z szyderską twarzą.~Dziwa wpatrzyła się w to oblicze
 79   2,  14|           Będę wróżyła - poczęła Dziwa, która czuła, że jakaś siła
 80   2,  14|        garściami piasek i pluła.~Dziwa blada, osłabła, sparta na
 81   2,  20|       Nii siedziała przed ogniem Dziwa. Tu, mimo dnia spieki, zewsząd
 82   2,  20|          za nie. Tą trzecią była Dziwa.~Wianek miała na głowie,
 83   2,  20|       podnosił wziąwszy na ręce.~Dziwa otworzyła oczy i zamknęła
 84   2,  20|     ogień zaczął płonąć jaśniej; Dziwa z trwogą ciągle patrzała
 85   2,  20|       cofnął się, zasłona spadła Dziwa siedziała chwilę, dłonią
 86   2,  20|        jak ludzie - odezwała się Dziwa, ciekawie, nieśmiało wpatrując
 87   2,  20|          po nich!~Gdy mówił tak, Dziwa ciągle przypatrywała mu
 88   2,  20|   zamruczał Doman. Spuściła oczy Dziwa i zmilczała.~- Sama mówisz -
 89   2,  20|      Zabijcie mnie! - powtórzyła Dziwa spokojnie.~- Szkoda by was
 90   2,  20|     brzega.~W kontynie siedziała Dziwa i na ogień patrzała, ale
 91   2,  20|       przed nią. Zarumieniła się Dziwa, wstrzęsła cała, w drugą
 92   2,  20|      rękami i w twarz pocałował. Dziwa krzyknęła zasłaniając oczy,
 93   2,  20|          dziwnie brzmiąc smutno.~Dziwa też wyszła i śpiewać poczęła,
 94   3,  24|          ścisnęło mu się serce - Dziwa przypomniała mimo woli.~
 95   3,  25|     sparty, i siwowłosa Nenia, i Dziwa z twarzą bladą, i stróżki
 96   3,  25|     przypatrywały się niewiasty.~Dziwa, której imię Domana w uszach
 97   3,  25|     przebudzał - klękła przy nim Dziwa pojąc go sama, zapomniawszy
 98   3,  25|           do chaty podkradła się Dziwa, podsłuchiwała pode drzwiami,
 99   3,  25|        mógł i był spokojniejszy. Dziwa się już nie pokazywała.
100   3,  25|       jak pierzchnęła z sieni.~- Dziwa! Dziwa! - zawołał - ranę
101   3,  25|    pierzchnęła z sieni.~- Dziwa! Dziwa! - zawołał - ranę byś mi
102   3,  25|          trzęsą! - odparł Doman.~Dziwa chciałaby była pójść i wahała
103   3,  25|      tylko niewiast być powinna.~Dziwa usłuchać musiała i razem
104   3,  25|    świata nie widać jak w kleci.~Dziwa wiązała trawy i nic nie
105   3,  25|   wspomnienie Domana rzuciła się Dziwa, spuściła głowę ku trawom
106   3,  25|         przeznaczone, nie minie!~Dziwa słuchając uśmiechnęła się
107   3,  25|          za to posilić i napoić.~Dziwa w ogródku siedziała, ręce
108   3,  29|      wszystkich ich tam ciągnęła Dziwa, którą radzi zobaczyć byli.~-
109   3,  29|      ciekawa gromada, wśród niej Dziwa, patrząca w dal, jakby się
110   3,  29|       Ona stoi tam! - zawołał. - Dziwa! Dziwa! Któraż by inna wzrost
111   3,  29|         tam! - zawołał. - Dziwa! Dziwa! Któraż by inna wzrost ten
112   3,  29|        na ląd, aby go wyciągnąć. Dziwa przystąpiła ku nim, nie
113   3,  29|       pod ręce i szli wszyscy, a Dziwa im przodowała. Niekiedy
114   3,  29|        Doman, złożono rannego, a Dziwa pobiegła zaczerpnąć wody,
115   3,  29|      progu i ogniska. Westchnęła Dziwa.~- Im tęskno wszystkim za
116   3,  29|       wszyscy wychodzić zaczęli. Dziwa znikła pierwsza, tak że
117   3,  29|         wy bronili?~Zarumieniona Dziwa spuściła oczy, potrzęsła
118   3,  30|       Poznawszy go chciała zrazu Dziwa przyśpieszyć kroku, aby
119   3,  30|          ja - odezwała się cicho Dziwa - ale ranę miał srogą, może
120   3,  30|         zamknęła! - rzekł Domen. Dziwa oczy spuściła i zamilkła.
121   3,  30|        pusto było i w chwili gdy Dziwa, uniósłszy nieco fartuch,
122   3,  30|         kazał odbijać od brzegu.~Dziwa oczy zakrywszy płakała,
123   3,  30|          zza łez patrząc ujrzała Dziwa znaną okolicę, usta jej
124   3,  30|         się ku nim rzucili.~Wtem Dziwa skoczyła na ziemię i zapomniawszy
125   3,  30|         wesele i pobłogosławcie!~Dziwa twarz zarumienioną tuliła