Tom,  Rozdzial

  1   1,  3 |              Smoki nienasycone... Smerda pański! Bodaj ich razem
  2   1,  3 |          co prędzej ku zagrodzie.~Smerda kneziowski, jadący przodem,
  3   1,  3 |       prowadzicie, stary? - wołał smerda. - Obcy? Skąd? Czterej jezdni
  4   1,  3 |              krzyknął śmiejąc się smerda - znamy... Kto wie, na co
  5   1,  3 |        mnie co do tego? - zawołał smerda gniewnie. - Kneź surowo
  6   1,  3 |        Związać mu ręce - krzyknął smerda - ano, zobaczymy...~Gdy
  7   1,  3 |          aby rozkaz jego wykonać. Smerda skierował się ku zagrodzie.~
  8   1,  3 |      synowej żadnej nie zobaczył.~Smerda zlazł z konia u wrót, ludzie
  9   1,  3 |        obcy się do niej wcisnęli. Smerda padł na ławę, pierwsze,
 10   1,  3 |      stary gospodarzu - ozwał się smerda - wy to już wiedzieć powinniście,
 11   1,  3 |           kneziem? - rozśmiał się smerda.~- Kneź z kneziem, bo ja
 12   1,  3 |       drzecie pod pozorem obrony.~Smerda chciał się śmiać, ale popatrzywszy
 13   1,  3 |  przerywane chlipaniem milczenie. Smerda wąsy otarł i zwrócił się
 14   1,  3 |         tobą, co chcę! - krzyknął smerda.~Wisz chciał bronić obcego,
 15   1,  3 |  spuszczoną głową usiadł w kącie. Smerda, już co innego mając na
 16   1,  3 |              W las! - zaśmiał się smerda, któremu zawtórowały śmiechy
 17   1,  3 |          ponuro wymówił te słowa. Smerda je usłyszał i zachmurzył
 18   1,  3 |         izbie gwar był i śmiechy.~Smerda orzeźwiał też po piwie,
 19   1,  3 |    oświecały.~Zobaczywszy światło smerda się dopiero obejrzał za
 20   1,  3 |          byli.~Zobaczywszy starca smerda wstał, idąc ku niemu, skinął
 21   1,  3 |          o kmieciu nie wspomniał.~Smerda brwiami ruszył.~- Ludzi
 22   1,  3 |      pogotowiu, do obrony - mówił smerda. - Dwóch nam zmarło z zarazy,
 23   1,  3 |           musicie dać - zakończył smerda. - A jak żadnego? - zapytał
 24   1,  3 |          żadnego? - zapytał Wisz.~Smerda się zamyślił.~-- To was
 25   1,  3 |          powlokę do grodu - rzekł smerda. - Chociem kmieć wolny? -
 26   1,  3 |     dokoła - zobaczył, jak mu się smerda przypatrywał ciekawie, ogarnęła
 27   1,  3 |          Co za niewola - przerwał smerda - będziesz wojakiem. U knezia
 28   1,  3 |    opuściła ich wesołość. A tuż i smerda dłoń szeroką na ramieniu
 29   1,  4 |           czerpały wodę u studni. Smerda ze swoimi wstawał, napędzając
 30   1,  4 |         pieszo zdążać za drugimi.~Smerda ruszył przodem, za nim czterej
 31   1,  4 |       znaku jej żadnego nie było.~Smerda jadąc drzemał - spali też
 32   1,  4 |          wielkie do snu kołysało. Smerda drzemał, Hengo brwi ściągnąwszy
 33   1,  4 |         przebiegając ręką drżącą. Smerda, który się przebudził, ujrzawszy
 34   1,  4 |       chodź, spocznij - powtórzył smerda - placka przełamiemy z tobą
 35   1,  4 |          idziesz, stary? - spytał smerda.~- Albo wiem? - po świecie... -
 36   1,  4 |    Chociaż oczy nie widzą...~Wtem smerda wtrącił:~- Kneziowscy ludzie...
 37   1,  4 |         kneziowi pieśń? - zawołał smerda. - To babska rzecz.~- A
 38   1,  4 | potrzebowali, chyba na zwierza...~Smerda się rozśmiał.~- Eh-e - rzekł -
 39   1,  4 |      kończy ludzka mowa.~Zamilkł. Smerda pół słuchał, pół drzemał.
 40   1,  4 |         stary... śpiewaj! - rzekł smerda. - Śpiewaj nam! - powtórzyli
 41   1,  4 |            Inną jeszcze - zawołał smerda - nie żałuj nam, stary!
 42   1,  4 |           ci to, stary? - zapytał smerda.~-- Obcegom poczuł - rzekł
 43   1,  5 |    kneziów gród! - z dumą zawołał smerda, zwracając się ku Niemcowi
 44   1,  5 |           i bramę widać było.~Gdy smerda z ludźmi swymi zajeżdżał
 45   1,  5 |         dala ujrzawszy spokorniał smerda, z konia zeskoczył, głowę
 46   1,  5 |      Niemiec, przekupień - począł smerda stłumionym głosem. -On się
 47   1,  5 |     przyprowadzicie go do mnie...~Smerda powtórnie do stóp się pokłonił.~
 48   1,  5 |         tę w pęta wziąć trzeba... Smerda się nie ważył odpowiadać,
 49   1,  5 |                I bogaty - szepnął smerda - jaki tam wszystkiego dostatek!
 50   1,  5 |           kneź i usiadł na ławie.~Smerda poszedł spełnić rozkazy.
 51   1,  5 |          was przypuści - rzekł mu smerda po cichu - macie czas spocząć
 52   1,  5 |         swoja krew... i Leszek...~Smerda potrząsł ramionami.~- A
 53   1,  6 |         oglądał się trwożliwie, a smerda spostrzegłszy to, rzekł
 54   1,  6 |          na sen się zbierało, ale smerda go trzymał na ławie i ciekawość
 55   1,  6 |      szerokie dłonie. Na ten znak smerda skinąwszy na czeladź rzucił
 56   1,  6 |    straszną.~Czeladź tymczasem ze smerdą na czele zawijała się około
 57   1,  6 |   opierają.~Dano im konać powoli. Smerda obchodził wszystkie kąty
 58   1,  6 |           się na gród dopominały.~Smerda i jego pachołkowie nie dopuszczając,
 59   1,  6 |          dwu czy trzech wybranych smerda puścił pieszo w dziedziniec.
 60   1,  6 |           uczuli.~Droga, którą ze smerdą razem przebyli, nawykłemu
 61   1,  8 |         zwołuje.~- Kto doniósł?~- Smerda z tym powrócił z łowów -
 62   1,  9 |                        ROZDZIAŁ 9~Smerda z dala już starca zobaczył,
 63   1,  9 |           szydersko ciągnął dalej smerda - ażeby prędzej was mieć,
 64   1,  9 |       mnie ma, posłów znajdzie...~Smerda konno podjedżdżając coraz
 65   1,  9 |         was wieców - zawrzeszczał smerda i stanąwszy tuż przy starcu
 66   1,  9 |        Domawiał tych wyrazów, gdy smerda na swoich zakrzyknął i gromadą
 67   1,  9 |          których z drugiej strony smerda się dobijał ze swoimi. Stary
 68   1,  9 |        powoli. Widocznym było, że smerda ze swoimi ustąpi i zaniecha
 69   1,  9 |             nie może inaczej być. Smerda go zabił... Smerdę zabić
 70   2,  14|      kmieci wygubić trzeba...~Gdy smerda po przejściu burzy strasznej
 71   2,  14|     Miłościwy panie - odezwał się smerda - burza się przewaliła,
 72   2,  15|  znaczniejsi po mirach. Przybiegł smerda znać o nich dając - coś
 73   2,  15|        przystojny, żwawy i wesół. Smerdą go sama kneźna uczyniła,
 74   2,  16|  obawiając się głodu. Kneź sam ze smerdą poszedł na stołb, aby wnętrze
 75   2,  16|  nakazywał.~Rano, gdy się ocknął, smerda już u progu czekał z pastuchem,
 76   2,  16|         wołając na ludzi. Starszy smerda wszedł i zobaczywszy podłogę
 77   2,  16|   potrzeba, zakopać ich w ziemię.~Smerda stał niemy, spoglądając
 78   2,  18|   zakrakało i drogi nie przeszło. Smerda umyślnie zarządził, aby
 79   2,  18|   najbliższy ostęp się skierował. Smerda był pewien, że w nim znajdą
 80   2,  18|       Obawiał się ich kneź, ale i smerda się ich lękał. Wyrządzić
 81   2,  18|      robicie tu, Jaruho? - spytał smerda.~- Alboś to ślepy, przemierzły
 82   2,  18|         wody w bukłaku... - rzekł smerda.~- Wody?... miałżeś co nosić! -
 83   2,  18|       mruczała znowu pod nosem, a smerda stał strwożony.~- Cóż to
 84   2,  18|         złego nie ma nic? - rzekł smerda cicho - kneź tu stoi nie
 85   2,  18|     czynili przeszkody! - szepnął smerda~- Ja? jemu? - baba popatrzyła
 86   2,  18|          ma bać? Jaruhę znacie...~Smerda powrócił do stojącego Chwostka~-
 87   2,  18|      przebierać skwapliwie.~Kneź, smerda i cała drużyna stali w oczekiwaniu
 88   2,  18|   spuszczoną, nie mówiła już nic; smerda się zbliżył do niej.~- Cóż
 89   2,  18|          słowa wymówiła po cichu. Smerda się obejrzał licząc swych
 90   2,  18|          to rozkazanie usłyszała.~Smerda przysunął się do niej.~-
 91   2,  18|        się ludzi i konia targnął. Smerda skoczył na swojego. Na prawo
 92   2,  18|           było podobna za siebie, smerda popatrzał i zdało mu się,
 93   2,  18|       Chwostka utkwiło ich kilka. Smerda miał rękę przetrąconą, ludzi
 94   2,  18|         jeszcze nie zajęto drogi. Smerda z czeladzią ścisnęli między
 95   2,  18|        tylko pogoni słychać było. Smerda i kneź doskonale las swój
 96   2,  18|           się, krzycząc, na lewo, smerda i kneź poparli konie i poczęli
 97   2,  18|        trzeba go rzucić było. Gdy smerda ze swojego zsiadł, ten robiąc
 98   2,  18|    człowieka napotkać było można. Smerda pamiętał, jak jechali; lasy
 99   2,  18|           siebie rzec nie śmieli. Smerda słuchał, czy nie dojdzie
100   2,  18|        aby ono ich nie zdradziło, smerda wrócił do zdychającej szkapy
101   2,  18|        czekać musieli. Chwostek i smerda dla bezpieczeństwa rzucili
102   2,  18|     nieprzerwana cisza. Ośmielony smerda, związawszy rękę, poszedł
103   2,  18|           poczynał, gdy nareszcie smerda wrócił i dał znak panu,
104   2,  18|      Idźmy wprost...~Poszli tedy. Smerda prowadził, ale słaniał się
105   2,  18|       owiec.~Kneź pozostał sam, a smerda poszedł kłamać i o gościnę
106   2,  18|        przypartego trzymając, gdy smerda z ręką obwiniętą chustą
107   2,  18|       Kmieciu dobry - odezwał się smerda - o gościnę was proszę,
108   2,  18|      mówiąc bacznie się rozglądał smerda; we dworku nie było nikogo.
109   2,  18|        Myśmy nie wrogi! - zawołał smerda - a skądże byśmy nimi być
110   2,  18|          drzwi dworu. Wrócił tedy smerda po knezia, który z obawy,
111   2,  18|        Ażeby knezia nie zdradzić, smerda na skinienie jego siąść
112   2,  18|  przybyłym.~Gospodyni widząc, jak smerda cierpiał, przyszła mu szepnąć,
113   2,  18|       zawinąć. Poszedł więc z nią smerda do ognia i ranę swą pokazał.
114   2,  18|      dzikim, szyderskim śmiechem. Smerda posłyszawszy go wzdrygnął
115   2,  18|  odskoczył, gospodarz uśmiechnął. Smerda blady i wylękły drżał...
116   2,  18|          którą staruszka za nim i smerdą zatrzasnęła.~Łuczywo u ogniska
117   2,  18|         ku drzwiom, od których go smerda ledwie potrafił odciągnąć.~
118   2,  21|       chciano, aż wyszedł starszy smerda, popatrzał, krzyknął i kazał
119   2,  21|      łuczywo. Podlano pale smołą. Smerda sam na cztery rogi ogień
120   2,  21|          wyrzucić. Czwartego dnia smerda z górnego okna wysunął głowę
121   2,  21|          Dwoje ich tylko, Mucha i smerda, leżący po kątach zostali
122   3,  27|        nieco.~Przodem biegł stary smerda kneziowski, oczyma przerażonymi
123   3,  27|         łajanie wzajemne.~Starszy smerda z przerażeniem spojrzawszy,
124   3,  27|          nim i patrzał mu w oczy.~Smerda już nocą przyszedł nad wrota