Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  | zobaczywszy, żeśmy zbrojni... ale może nawołać innych, narobić
  2   1,  1  |           jakaś zamiana zrobi się może. Lepiej w spokoju mieniać,
  3   1,  1  |        stąd...~i tak samo przyjść może napaść, jak przyszły świecidła.~
  4   1,  2  |     niesie? Jakie on uroki rzucić może?~- Ten ci to sam, Hengo
  5   1,  2  |          długim sznurze cała kopa może kolców kruszcowych wisiała
  6   1,  2  |     bielsze i mniej opalone, znać może więcej siedząc za tkackimi
  7   1,  2  |      przychodzi, a do życia pomóc może. Za dawnych czasów ledwie
  8   1,  2  |           życia i odmienić go nie może. Nie tyle za bogactwami
  9   1,  3  |    niejeden bywał, niejednego też może znajdziecie. Kneź ma żonę
 10   1,  4  |      Kupałę, otwiera się mogiła i może wnijść~po skarby, kto chce,
 11   1,  4  |       skarżyć się i płakać.~- Jam może śpiewak ostatni - rzucił
 12   1,  4  |            rzekł - młodsza pieśń, może się wam spodoba lepiej.~
 13   1,  5  |       piwa i miodu... Kto go wie, może nawet kruszcu, srebra i
 14   1,  5  |           grodów widywał, dlatego może tu nic go nie dziwiło i
 15   1,  5  |         co robić, a nie mogą albo może czekają...~- Baby oni są! -
 16   1,  6  |            trwoga ogarnęła go też może o samego siebie... Nie umiał
 17   1,  6  |     słyszał mruczenie i śmiech, a może słowo jakie do uszu mu doleciało,
 18   1,  6  |     smutne i choć niedawno krasne może, dziś już powiędłe i blade
 19   1,  6  |         mnie tu oddali. Uciekłbym może nazad i ani mur, ani woda,
 20   1,  7  |         języka dostać, wprzód się może rozsłuchać i obliczyć, nim
 21   1,  7  |         tam - kto wie? I posłuchu może mieć nie będzie.~- Posłuchu?? -
 22   1,  8  |        był nie zajrzał. I dlatego może Piastuna szanowano a radzono
 23   1,  8  |         Nazywano go też hardym, a może i był nim w istocie, choć
 24   1,  8  |      gniewać się, miotać i więcej może okazywać złości a gniewu,
 25   1,  8  |           świat szedł. Kto wie, a może mu oczy odrosną? Stryjów
 26   1,  9  |        Ojca trzeba pomścić... nie może inaczej być. Smerda go zabił...
 27   1,  9  |        Dać mi jej nie chcecie, bo może od drugiego lepszego się
 28   1,  10 |         patrzy... i co jego wzrok może?~- To nie duch, ino zwierz!
 29   1,  10 |           a wzdychając.~Któż wie? Może do nowego wieca myśli zebrać
 30   1,  11 |        miesiące? Któż to wiedzieć może... Żywia ze śmiechem zapytała
 31   1,  11 |        popiją, poszaleją, to mnie może wezmą za młodą dziewczynę,
 32   1,  11 |              cóż się nam tam stać może? - zawołała Żywia.~- Albo
 33   1,  11 |            ano! kto wie, żbik cię może poprawi... Ustatkuj się,
 34   1,  11 |        gdzieś bywał... Jużci, kto może u knezia pod stołem się
 35   2,  12 |        indziej się być zdawała... może przy ojcu i matce... Jakiś
 36   2,  12 |        biały uprowadził... Ot, co może Kupała...~Śpiewała Jaruha
 37   2,  13 |           myślała długo.~- Kto to może wiedzieć - rzekła - albo
 38   2,  13 |            płachty położyłam... a może kto ranę przeklina, może
 39   2,  13 |          może kto ranę przeklina, może urok rzucili?~Nie można
 40   2,  13 |     siedziała spokojnie u ognia i może nawet żałowała, że go nie
 41   2,  14 |          Dziwa spodziewała się tu może jakiegoś podnieconego życia,
 42   2,  14 |           nią.~- Doman rannym być może, ale zabitym... nie! nie!
 43   2,  15 |    kmieciami. Niech da ludzi, ile może, ale zbrojnych; to tłuszcza
 44   2,  15 |           ze słowem przychodzimy, może być rada, nie zwada... Nam
 45   2,  15 |       kmieciów przyłączą, źle być może. Nim Sasi przyjdą - napaść
 46   2,  15 |        Stary Miłosz się przejedna może, odzyskawszy syna.~- A dwaj
 47   2,  17 |          a sam sobie szkodzić nie może...~Miłosz milczał pogardliwie,
 48   2,  17 |          pięści pokazało.~- Bumir może i nie taki głupi, jak się
 49   2,  17 |          ulękli, i uspokoi się... Może nam się go uda pochwycić
 50   2,  17 |         się tu nic złego stać nie może, gdy wniesiono miód, a przypomniał
 51   2,  18 |           co przy sobie w baryłce może? hę? dałbyś mi się napić,
 52   2,  18 |          służy... Owszem, na łowy może dać szczęście, bo ona się
 53   2,  18 |    odezwała się baba - a kopa ich może być... Ostatnie słowa wymówiła
 54   2,  18 |           przyszła mu szepnąć, że może by potrafiła rękę mu lepiej
 55   2,  18 |         jesteście, schrońcie się, może Myszki was szukają... u
 56   2,  18 |         nie potrafi się rozeznać. Może też go który z naszych napotka
 57   2,  19 |      łatwo, z daleka być musieli, może znad granic lechickich i
 58   2,  19 |         mu się nic złego stać nie może.~Było to tym dziwniejszym,
 59   2,  19 |          dostatku, do jakiegoście może nawykli, nie znajdziecie
 60   2,  19 |          całość potężną, od Indów może jeszcze zapożyczoną w ziarnie,
 61   2,  19 |   składając ręce - a jakże to być może? Wrogów? a więc i Niemca?~-
 62   2,  19 |        ludzie się pościągają, dni może kilka upłynie. Ja was proszę,
 63   2,  19 |         miesiąca jednego, ale lat może wielu; wojna nie z jednym
 64   2,  20 |        tam sobie z niego szydzono może, on wcale nie zważał na
 65   2,  20 |      zarumieniło się mocno.~- Nie może to być - szepnęła cicho -
 66   2,  20 |        być - szepnęła cicho - nie może...~- Żal mi cię - ciągnął
 67   2,  20 | powtarzała jakby bez myśli:~- Nie może to być! Nie może!~Gdy tak
 68   2,  20 |              Nie może to być! Nie może!~Gdy tak rozmawiali z sobą,
 69   2,  20 |       ciągnęło do tego człowieka, może to, że go zabiła. Sama nie
 70   2,  20 |     myślał patrząc na nią Doman - może bym ją sobie był wziął!~
 71   2,  20 |        cię nie chce. - Nie zechce może i tamta!~- Zdunowa dziewczyna
 72   2,  20 |       długo, prawie do dnia - kto może wiedzieć, co radzili - i
 73   2,  20 |        czy płacz się dał słyszeć, może razem oboje?~- O miły mój,
 74   2,  21 |         to zapowiedź wojny. Jutro może się ona rozpocznie. Gród
 75   2,  21 |        stoi, liczy i policzyć nie może. Głową potrząsa.~- Niech
 76   3,  22 |        nie chcąc ustąpić. Myśleli może, iż gdy się na innych nie
 77   3,  22 |        się byli do nas pokwapili, może byście nam z sobą zgodę
 78   3,  22 |           rzekł szydersko Dobek - może byś się nań przydała?~-
 79   3,  22 |              Kto wie? Przyszedłby może ze mną, bo ja różne rzeczy
 80   3,  22 |        stało Pepełkowi i Leszkom, może i drugich spotkać...~- Ja
 81   3,  22 |         pastwę.~- Gdy inaczej nie może być, choć nasze ziemie i
 82   3,  23 |          na pobojowisko, łatwe by może nad biesiadującymi odniosła
 83   3,  23 |           zwycięstwa, lękając się może, aby wojsko w ręku mając
 84   3,  24 |              Oczy jej się śmieją, może i ja poweseleję, bo mi jakoś
 85   3,  24 |         się mocno, spuściła oczy. Może myślała, że się odezwie
 86   3,  24 |          A co, Miluchno? a co?... może się stara nie zna? Może
 87   3,  24 |           może się stara nie zna? Może nie umie zaczyniać i odczyniać?
 88   3,  24 |       umie zaczyniać i odczyniać? Może ziele jej nieskuteczne?...
 89   3,  24 |       srebrnych i droższe nad nie może paski malowane, pstre wstęgi,
 90   3,  24 |           Uciekać! Stara oszalała może, może stado owiec za Pomorców
 91   3,  24 |     Uciekać! Stara oszalała może, może stado owiec za Pomorców
 92   3,  24 |          być musiał, przewodziłeś może zbójom!~Drugi naglić począł,
 93   3,  24 |         dostać języka. Lękali się może, aby ich znowu nie zaskoczono,
 94   3,  25 |          nawet dziewczynie, że ją może odsłonił tak umyślnie. W
 95   3,  25 |   patrzysz na nią.~- Zapomniałbym może, gdyby mnie tu ta nieszczęsna
 96   3,  25 |          ujrzał osłabłym i z żalu może sam zapadł, skarżył się,
 97   3,  25 |  rozpoczynając rozmowy. Doman też może rad temu, że przybyła, płoszyć
 98   3,  25 |      zadała!... Wy sobie myślicie może, żem ja niewarta psa, kiedy
 99   3,  25 |          zamruczała Jaruha. - Nie może to być! - żywo odparł Doman.~-
100   3,  25 |              żywo odparł Doman.~- Może! ja wiele znam - śmiała
101   3,  25 |           na zimę, ale to być nie może.~Jaruha z ławki wstała,
102   3,  25 |          córki:~- Inaczej już nie może być, musisz mi zaraz za
103   3,  25 |           nie dzióbnie. Królewicz może podpatrywał, może mu kto
104   3,  25 |       Królewicz może podpatrywał, może mu kto podszeptywał, przemienił
105   3,  25 |              któż mnie tam poznać może, gdy ja się białym kamuszkiem
106   3,  25 |    uśmiechnęła się i zamyśliła.~- Może - dokończyła - tak to będzie
107   3,  26 |        wiecu dzień ostatni... Nie może to być, ażebyście wy nie
108   3,  26 |           widowisko osobliwe: stu może jeźdźców w pogoń biegnących
109   3,  26 |          bez przyczyny to być nie może, młodszych dwu z dala za
110   3,  26 |         ludzie znają, że baba coś może. Chodziliby miesiąc i nie
111   3,  26 |         nad nią. Na koń więc, kto może. Starszyzna ludzi niech
112   3,  27 |       stał już z dala, czując, że może być potrzebnym. Sam kneź
113   3,  28 |          było, iż Hengo odżyć nie może, skoczył więc Dobek na koń
114   3,  28 |          jeść było, inaczej by go może nie chciały.~Słuchali wszyscy
115   3,  29 |     Pomorcom też, choćby się byli może cofnęli radzi, uchodzić
116   3,  29 |         sobą mieli, w oręż i w to może, iż Dobek im zdradę przyrzekał,
117   3,  29 |           chramu poszedł, u ognia może spodziewając się zobaczyć
118   3,  29 |            potrzęsła głową.~- Nie może być, co nie może - odezwała
119   3,  29 |              Nie może być, co nie może - odezwała się cicho - nie
120   3,  29 |      Bywało to nieraz... stać się może teraz... Nie pójdzie po
121   3,  30 |          wyrzekł cały.~Żywili też może jakąś nadzieję, iż rzeczy
122   3,  30 |      Dziwa - ale ranę miał srogą, może od jadowitego oszczepu,
123   3,  30 |            czegoś się domyślający może, nadążył.~Ten bystrym okiem
124   3,  Dop|     powieści z czasów rycerskich, może Krzywoustego, w innych późniejsze