Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |       przebiegli tak staj kilkoro, aż nie słysząc nic, nie widząc
  2   1,  1  |          ciepły sznurek wijący się aż do stopy i w skórzanym obuwiu
  3   1,  2  |       oglądając się już za siebie, aż weszła do dworu wewnątrz
  4   1,  2  |           co wężem rękę niewieścią aż do łokcia opasać mogły.
  5   1,  2  |       rzucili się chciwie parobcy, aż oczy im do~nich zaświeciły
  6   1,  2  |          worku grzebać się zaczął, aż mu oczy błyszczały. Wydobywał
  7   1,  2  |         Ociągano się z tym jednak, aż nareszcie Hengo rękę wyciągnął
  8   1,  2  |    człowieczków mają postać... Oni aż do wnętrzności ziemi za
  9   1,  2  |           Chrobaty, i Morawiany, i aż do Dunaju... i dalej. A
 10   1,  3  |      śmiechem wtórowali. Trwało to aż do nocy, wniesiono łuczywo
 11   1,  3  |           wiemy, co oni tam robią, aż nam na szyję więzy spadną.
 12   1,  4  |           dalej, nie opatrzył się, aż kury zapiały... I rok go
 13   1,  4  |           Chorbatych Gór wierzchów aż do lasów u Łaby. Niosły
 14   1,  4  |      zdroju do zdroju... hen, hen, aż gdzie się kończy ludzka
 15   1,  4  |          siedem razy się roztapia, aż Krak Skubę wołać każe. Skubo,
 16   1,  4  |        straszna paszczęka, ryknie, aż drży góra cała i gród z
 17   1,  4  |            Wisły i żłopie. Żłopie, aż się nadął cały i rycząc
 18   1,  4  |           las niestraszny dla nas. Aż w puszczę ciemną wjechali -
 19   1,  4  |           młotem w skroń mu ciska, aż krew szkarłatna wytryska
 20   1,  5  |           wszyscy - mruknął kneź - aż ja im pyski pozatulam i
 21   1,  5  | skierowanych było.~- Miłościwy pan aż jutro dopiero do siebie
 22   1,  6  |             Trwało to dosyć długo, aż dwu czy trzech wybranych
 23   1,  6  |        brata, jątrzył i nawoływał, aż nam oczy krwią naszły i
 24   1,  6  |        jeszcze się słuchać zdawał.~Aż nierychło głowę podniósł
 25   1,  7  |          Ona i Dziwa poszły za nim aż do konia siwego, który spokojny
 26   1,  7  |          ku panu, zarżał i czekał, aż nań siądzie. Chciał jeden
 27   1,  7  |     naradzali się w izbie po cichu aż do zmierzchu. Stał miód
 28   1,  7  |        osobności szeptali z sobą - aż Doman posłanie swe staremu
 29   1,  7  |     bezkarnym?~Kneź milczał długo, aż zerwał się gniewny.~- Precz
 30   1,  7  |            krzyczy głosem wielkim, aż, co żyje, na zamku pobudzi.
 31   1,  8  |         nad sine morze i na zachód aż do Gór Czarnych. Był to
 32   1,  8  |           wchodził; czekał pewnie, aż się niezdara oddali. Po
 33   1,  9  |            ażeby prędzej was mieć, aż mnie po was przysyła...~
 34   1,  9  |           pijany rozpaczą, biegnąc aż do zwłok. starca Tu popadały
 35   1,  9  |       córki pod ręce; cała ludność aż do dzieci wysypała się ze
 36   1,  9  |         wzięły na ręce... Szła tak aż do stosu, stanęła chwilę,
 37   1,  9  |        coraz wyżej, na szczyt sam, aż tu padła u stóp męża i objąwszy
 38   1,  9  |         ogień wybuchający od dołu, aż bale u dołu kruszyć się,
 39   1,  9  |          aby dogorywały, czekając, aż ogień święty sam przygaśnie...~
 40   1,  9  |       poszło z nim na świat drugi. Aż do najdrobniejszych szczątków
 41   1,  9  |         noc drugą, a nie skończyło aż trzeciego... Młodzież ciskała
 42   1,  9  |          sił borykając się z sobą, aż napoju się przebrało i znużenie
 43   1,  9  |          chciał, a wziąć nie mógł. Aż gdy liść odpadł, rzekł powoli:~-
 44   1,  10 |     szybkie skrobanie paznokciami, aż póki w spróchniałej korze
 45   1,  10 |          Chorbatów, Serbów, Mazów, aż do Dunaju i za Dunaj biały,
 46   1,  10 |            Starce głowami trzęśli. Aż z prawej strony czarno zarosły,
 47   1,  10 |             Mruczenie rosło coraz, aż zgłuszyło mówiącego, ale
 48   1,  10 |          sami, słuchali i karmili, aż oszalał... Słyszeliście,
 49   1,  10 |      koszulę rwąc... Groźne wyrazy aż tu dochodziły. Dwoje jasnych
 50   1,  10 |        powstał tak wielki, iż stąd aż na horodyszcze dochodził.
 51   1,  10 |          ugości a nakarmi, a upoi, aż się ludziom na wiek wieka
 52   1,  10 |           daleko śmiech rozlega... aż puścieją w lasach knieje...
 53   1,  10 |        puścieją w lasach knieje... aż po dworach lud truchleje...
 54   2,  12 |          zawiązywała się nierówna, aż dziewki się płonącymi polany
 55   2,  12 |            na myśli...~Zaszedł tak aż w głąb boru, gdzie już tylko
 56   2,  12 |         ognia świętego, stać będę, aż oczy wypłaczę i zgasną...
 57   2,  12 |          oczy wypłaczę i zgasną... aż ja żyć albo ogień palić
 58   2,  14 |           podnoszącego się wysoko, aż pod strop i dach. Była to
 59   2,  14 |           nie patrząc zbliżyła się aż do dwóch siedzących niewiast,
 60   2,  14 |          krew!...~Kneź rzucił się, aż częstokół za nim zachrzęszczał
 61   2,  14 |          okrywając głowę i czekał, aż bóg piorunów przejdzie nad
 62   2,  15 |          Pochwist wył i śmiał się, aż psy ze strachu zrywały się,
 63   2,  15 |      trzeszczały, wicher rechotał.~Aż około północka koto mostu
 64   2,  15 |    gorączce nikt nie zważał na to, aż Myszko, obejrzawszy się
 65   2,  15 |           poczęła mu szyję rzezać, aż krew na słupy trysnęła.
 66   2,  16 |         zamordowali. Tak dojechali aż na ojcowski gród stary i
 67   2,  16 |           łokciami. Chwost czekał, aż Mściwój począł.~- Ani przeciwko
 68   2,  16 |            że pali, alem się opił, aż, sprośna rzecz, gardłem
 69   2,  16 |           Drugi walczył ze zgonem, aż gdy siwa ojca głowa uderzyła
 70   2,  16 |      targały go męczarnie wielkie, aż jak piorunem tknięty runął
 71   2,  16 |           wyjąc i świszcząc dziko, aż Chwost obejrzał się, drgnął
 72   2,  18 |    dolatywały do uszu zamkniętych, aż ustały; zatętniły konie
 73   2,  19 |           siedzące ciała składano, aż do obecnych, gdy spaliwszy,
 74   2,  20 |          długo trzeba było czekać, aż co powiedział - a rzekł
 75   2,  20 |           ludzi ledwie udźwignęło, aż do takich drobnych, których
 76   2,  20 |        dłużej, tym paliło mocniej. Aż się jej na łzy zebrało i
 77   2,  20 |           zaczerwieniła pochylając aż do ucha Jaruhy. - Daj mi
 78   2,  20 |         noc, na obu rękach oparty, aż go oczyma obudzić musiała
 79   2,  21 |            ich puścić nie chciano, aż wyszedł starszy smerda,
 80   2,  21 |            nocą, lasami, manowcami aż tu, aby wam uścisnąć nogi...~
 81   2,  21 |          niemal skoczyli ku sobie, aż kneź mrucząc spuścił głowę,
 82   2,  21 |               Ja z wami - rzekła - aż do brzegu popłynę... Póki
 83   2,  21 |        dali nic widzieć nie dawał, aż płomię się rozpostarło i
 84   2,  21 |         gąską powiązane, szeregiem aż pod wały.~Na okopach leżący
 85   2,  21 |        huknął okrzyk ze stron obu, aż się ziemia zatrzęsła, stado
 86   2,  21 |            i o podłogę nim cisnął, aż go roztrzaskał w kawały.~
 87   2,  21 |       Szyja - posiedzim pod wieżą, aż wyzdychają z głodu.~Bumir
 88   2,  21 |      głuchym grzmotem stoczyły się aż na dno.~W wieżycy ciemno
 89   3,  22 |           już i pięści nastawiali.~Aż gdy do tego przyszło, Ścibor
 90   3,  22 |      wybierać przychodziło, Leszki aż do słupa biegały, inaczej
 91   3,  23 |       całego wendyjskiego wybrzeża aż do ujścia Łaby, zbóje i
 92   3,  23 |           go wnet z kupy za nogi - aż gdy twarz osmalona na jaw
 93   3,  24 |        cały zagon stał nietknięty, aż Jaruhą go dopiero rozplątać
 94   3,  24 |             a gdy u progu stanęli, aż ziemia zatętniała.~Broniono
 95   3,  24 |            młodej, dziewczętom się aż zaiskrzyły oczy. Były tam
 96   3,  24 |          wszystkim stojącym dokoła aż do małych dzieci. Potem
 97   3,  24 |          głosem jakimś strasznym - aż oprawcom ręce drętwiały.~-
 98   3,  25 |           i dobywał się z topieli, aż nareszcie u brzegu ujrzał
 99   3,  25 |          była pójść i wahała się - aż Wizun nadciągnął. Doman
100   3,  25 |     wiedźma jestem!~Doman milczał, aż nierychło się ozwał obojętnie:~-
101   3,  25 |            nawet jej nie brakło... Aż gdy wyrosła, a ojciec mówić
102   3,  25 |          kraśny upadł pode dworem.~Aż się wybrał w swaty do niej
103   3,  25 |         przyłożyli ziele do serca, aż chłopak wstał, oczy przetarł
104   3,  25 |          rzekła - ale nie inaczej, aż mu się ja siedem razy schowam
105   3,  25 |         rękę przyłożył do łodygi - aż tu panna stoi i płacze.~-
106   3,  25 |            siadła, płacze, płacze, aż z łez strumyk płynie. Myślała,
107   3,  25 |            do dworu gniewna bieży, aż na ziemi w komorze leży...
108   3,  25 |         nie połknął, nie schwycił, aż tu słyszy te słowa: - Poznałem
109   3,  25 |          Radziły siostry, radziły, aż się królewna zmieniła w
110   3,  26 |            dotąd nie mamy, swobody aż nadto. Tymczasem pomorskie
111   3,  27 |            wozów sobie wprzęgając, aż póki z tych nieszczęśliwych
112   3,  28 |            zachwalał, że się Dobek aż z ziemi podnosił słuchając,
113   3,  28 |        pustych nocując, dni kilka, aż wjechali do puszczy na granicy
114   3,  28 |            na wędę, jechałem z nim aż na granicę pomorską do obozowiska
115   3,  29 |            począć mają - czekaćli, aż się Pomorcy rzucą pierwsi,
116   3,  29 |        ostrożnie, nie postrzeżony, aż zakaszlał, aby nań zwróciła
117   3,  30 |       sypali drugi, sypali trzeci, aż ziemia litościwa wszystkich
118   3,  30 |    milczeniu, ściśniętą ławą jedną aż pod chaty, tu stanęli gromadnie
119   3,  30 |           po kneziu, po nim drudzy aż do ostatniego, dalej, kto
120   3,  Dop|            że Chagan (chan Awarów) aż do owych to stron wyprawił
121   3,  Dop|    stanowczo bardzo trudno.~Prawie aż do tej chwili, gdy się Lechia
122   3,  Dop|    Wzbrania się on przyjąć władzę, aż nareszcie ulega wyraźnemu