Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |             kilka kołków wbitych w ziemię, a na nich nacięte konary
  2   1,  1  |       niecierpliwie nogami kopać w ziemię; jeden z nich zarżał, a
  3   1,  1  |        żelazna.~Popatrzył stary na ziemię i znowu się w sobie zadumał.~-
  4   1,  1  |           dalej, patrząc więcej na ziemię niż na przybyłego kupca -
  5   1,  2  |       obcego lękały, rwały trawę i ziemię rzucając je na wiatr i pluły
  6   1,  2  |         doma ma, czego mu trzeba - ziemię matkę pod nogami, słonko
  7   1,  2  |        miodem. Wisz zlał trochę na ziemię... Głodny podróżny raczył
  8   1,  3  |           miał być, toć są jeszcze ziemie puste, poszedłbym, jak ojcowie
  9   1,  3  |            Wisz zadumany patrząc w ziemię. - Wziął się obyczaj taki.
 10   1,  3  |          rąk włosy, oczy utopiła w ziemię, cała jej postać przybrała
 11   1,  4  |         Niektóre z nich już były w ziemię za-padły, na innych mech
 12   1,  4  |          swemu, po garści rzucając ziemię, mogiłę usypało... Pod mogiłą
 13   1,  4  |            ostrożnie osunął się na ziemię. Gęślę złożywszy na kolanach,
 14   1,  4  |            patrzała. Jam wszystkie ziemie zwędrował, a nie widzial
 15   1,  4  |          rozpaczył Czytaj zawojuje ziemię, Czytaj państwo mi podbije!
 16   1,  4  |         płacze. Czytaj wnet zajmie ziemie, pługi idą w żyzne pola,
 17   1,  4  |             podparł się i patrzy w ziemię. Jak mam pożyć tego smoka,
 18   1,  4  |      szkarłatna wytryska i Krak na ziemię upada. Co tu czynić z ciałem
 19   1,  4  |           przysypuje, nogami ubija ziemię. Księżyc i gwiazdy patrzały,
 20   1,  4  |       nadaremno.~Lech wziął po nim ziemię całą i sam panował na grodzie.
 21   1,  4  |            chcę być Wando, lub twe ziemie ogniem, mieczem przejdziem,
 22   1,  4  |   dokończywszy począł się, kijem o ziemię opierając, podnosić. Pomogli
 23   1,  5  |          dziurę w murze, która nad ziemię wychodziła.~- Synowca tam
 24   1,  6  |   stopniach runęła w podwórzec, na ziemię. Tu spadłszy ta ciżba cała
 25   1,  6  |     opartych o słupy krwią brocząc ziemię, dysząc jeszcze zajadłością,
 26   1,  7  |      wilczysko, brocząc posoką, na ziemię zwaliło się i psy je dławić
 27   1,  7  |       przeciwko niemu! Rozda wasze ziemie tym, co na was mu pomogą!
 28   1,  8  |         się z konia padł dysząc na ziemię. W zagrodzie ruszyło się
 29   1,  9  |           się za barki i walili na ziemię.~Z tyłów wdarli się na ten
 30   1,  9  |       zwłok. starca Tu popadały na ziemię wszystkie i tarzać się zaczęły.~
 31   1,  9  |           czego dusza zapragnie... Ziemie rozległe, zwierza dostatek,
 32   1,  9  |    zawodzeń i pieśni zaczęto sypać ziemię na mogiłę z pośpiechem...~
 33   1,  9  |           synu, nie powracać ci na ziemię... a po jasnym latać niebie...
 34   1,  10 |        było niskim, wklęsłym już w ziemię wałem zielonym. W środku
 35   1,  10 |     człowiek razem się stoczyli na ziemię w jeden kłębek zwinięci.
 36   1,  10 |      starszyznę, rządzi i sądzi, i ziemię rozdziela. Starostów i tysiączniki
 37   1,  10 |           Oczy, które dotąd miał w ziemię wlepione, podniósł i potoczył
 38   1,  10 |          skinęli, bronić ich będą. Ziemię nam zniszczą gorzej od Chwościska...
 39   1,  10 |            nas, a sam posiędzie tę ziemię, na której popioły ojców
 40   1,  10 |          dzieci pobrano na gród, a ziemię smerdom porozdawano...~Tak
 41   1,  10 |    spuszczać się począł chłopak na ziemię, rzucił go potem ciekawym,
 42   1,  10 |         sprawią... O Łado! niechaj ziemię szczęśliwą uczynią... O
 43   1,  10 |          Łado!... I wylał napój na ziemię.~Po wtóre zlał jeszcze na
 44   1,  10 |            ześliznął się powoli na ziemię. Tu padł wyciągnięty jak
 45   1,  11 |         się ciągle to zniżając nad ziemię, to podnosząc w obłoki;
 46   1,  11 |          puścił jak kula i padł na ziemię, a w tejże chwili stado
 47   1,  11 |         siedziała stara, i padł na ziemię. Zapominając o wszystkim
 48   2,  12 |            naówczas całą niemal tę ziemię okrywały.~Od rana widać
 49   2,  12 |              Strumienie światła na ziemię biegą... Światło nam lej,
 50   2,  12 |        chwytali za bary, padali na ziemię i tarzali mocując.~U wszystkich
 51   2,  12 |  napastnika tak silnie, że padł na ziemię. Lecz padając porwał i Sambora
 52   2,  12 |           piersi rękami i spadł na ziemię... a jam z koniem poleciała...
 53   2,  12 |     nareszcie dziewczyna patrząc w ziemię - pożegnam ja się z wami
 54   2,  12 |        widząc te przygotowania, na ziemię płacząc legła. Płakały potem
 55   2,  13 |            był, gdy padał Doman na ziemię.~Myszko się dziwnie nań
 56   2,  13 |            na nogi. Padł karzeł na ziemię twarzą. Zaczęło się wołanie,
 57   2,  13 |           zębami chwycił, upadł na ziemię. Znosek jednak tyn przeskoczył
 58   2,  13 |       Znosek padłszy za zagrodą na ziemię, z nową raną, jęczał, pięście
 59   2,  14 |       piastunka płakała padłszy na ziemię. Dziwa chustą wiewała. Białe
 60   2,  14 |          na kiju milczał patrząc w ziemię.~- Doman zabity! - mówił
 61   2,  14 |            kamieni gotowe runąć na ziemię. Pioruny z trzaskiem leciały
 62   2,  15 |      ciemności jak całun opadły na ziemię, knezia jeszcze nie było.~
 63   2,  15 |          tępią, gnębią... Niech tę ziemię ogniem puszczą całą. Wszak
 64   2,  15 |           z trzaskiem waląc się na ziemię. Tuż u mostu dwornia jeszcze
 65   2,  15 |          ręce, bo się skłonił i na ziemię padał.~Tak podtrzymując
 66   2,  16 |            raz zdarzało - gdyby na ziemię nie padł ze strachu. Kląć
 67   2,  16 |         panowało chwilę. Mściwój w ziemię patrzał, Zabój na Leszka
 68   2,  16 |             pobledli jak trupy, na ziemię popadawszy ścisnęli się
 69   2,  16 |            zachwiał się i runął na ziemię na wznak, z pianą na ustach,
 70   2,  16 |         ławą razem i obalił się na ziemię. Konali tak po jednemu,
 71   2,  16 |            potrzeba, zakopać ich w ziemię.~Smerda stał niemy, spoglądając
 72   2,  17 |           ich czeka, rzucił się na ziemię, podpełznął między krzaki
 73   2,  17 |        Miłosz i rękami uderzając o ziemię padł na nią znowu, a Żuła
 74   2,  17 |           Miłosz słuchał patrząc w ziemię.~- Co wy na mnie ślepia
 75   2,  17 |         Miłosz, wciąż zapatrzony w ziemię:~- Pierwsza rzecz, chcecie
 76   2,  18 |             z kłody się zsunęła na ziemię. W tył za siebie obejrzawszy
 77   2,  19 |         czynią - trucizna to. Mamy ziemię swą, co nas żywi, pieśni
 78   2,  19 |          Boga, co stworzył niebo i ziemię. W narodzie tym byli prorocy,
 79   2,  19 |           Bóg objawił, że ześle na ziemię syna swojego, aby nową wiarą
 80   2,  19 |             Niechaj mu dane będzie ziemię swą widzieć spokojną i szczęśliwą.~
 81   2,  20 |   spojrzała, krzyknęła i upadła na ziemię.~U wnijścia stał Doman,
 82   2,  21 |            i kubek precz rzucił na ziemię.~- Ludzie, na wały! kto
 83   2,  21 |           ogniska, jakby gromady w ziemię gdzie się zapadły.~Człeczek
 84   2,  21 |            a ciała te, padające na ziemię, potrzaskane i znieważone,
 85   2,  21 |        procy i kaleczył, rył się w ziemię lub rozpryskiwał węgle rozżarzone
 86   3,  22 |          na paszę, pokładli się na ziemię, inni chodzili od kupy do
 87   3,  22 |           długo prosić nie trzeba. Ziemię nam spustoszą, zagrody popalą,
 88   3,  22 |         Gospodarz umilkł trochę, w ziemię patrzał.~- Czyńcie, jako
 89   3,  22 |           nie może być, choć nasze ziemie i miry niech zgodne będą,
 90   3,  23 |   obozowiska w dolinie.~Ludzie, na ziemię się pokładłszy, pełznęli
 91   3,  23 | odprowadziła, lecz nim odszedł, na ziemię padłszy płakał dopraszając
 92   3,  24 |   uspokajała tych; których duchy o ziemię rzucały, sama się czasem
 93   3,  24 |    potrafili - padł z nim razem na ziemię.~Po sukni i z twarzy łatwo
 94   3,  24 |           wierzbą Mirszową padł na ziemię wysilony. Ręce miał skrępowane,
 95   3,  25 |          głową starucha, patrząc w ziemię i ocierając twarz zmokłą. -
 96   3,  25 |            teraz...~Padła panna na ziemię i płacze:~- Nieszczęśliwa
 97   3,  25 |   Wiedziała, że się ziarno rzuca w ziemię i leżeć musi czasem długo,
 98   3,  25 |   siedziała, ręce opuściła, oczy w ziemię wlepiła, powtarzała po cichu:~-
 99   3,  26 |           sobie dobrać nie umiemy. Ziemie nasze niszczą wrogowie,
100   3,  27 |       musimy - ciągnął starszy - i ziemię naszą, i gród odzyskać.
101   3,  27 |              zawołał nogą tupiąc w ziemię i czoło dumnie podnosząc
102   3,  27 |            pachołków rzucił się na ziemię i za nogi chwyciwszy obalił
103   3,  27 |       nadciągających Pomorców i na ziemie obalonego zamordowała. Inni
104   3,  27 |       biedna przy trupie Leszka na ziemię, twarz zakrywając rękami,
105   3,  27 |            i pamięć ich wsiąknie w ziemię...~
106   3,  28 |         upodobania, a choć znaczne ziemie miał pod sobą, sam się nimi
107   3,  28 |          pochodzie już wojewodów i ziemie.~Kto by go był ujrzał naówczas
108   3,  28 |           granicy. Jedne o drugich ziemie wiedzieć miały, nie przeszkadzając
109   3,  29 |          oglądnąć mógł, jak miry i ziemie szły w porządku i jedne
110   3,  29 |           Klodwigowi z konia go na ziemię zwalił.~Niemcy krzyknęli
111   3,  29 |          zawstydzony wzrok padł na ziemię.~- Co ludzie pomyślą, co
112   3,  29 |          bitwie, jak się wszystkie ziemie zeszły cudownie ze stron
113   3,  29 |            do nóg, bijąc głowami o ziemię... nie pomogło... czaszki
114   3,  29 |            oczy. Wizun kijem bił w ziemię, patrzał po niebie i po
115   3,  30 |         rękę, odwrócił, zapuścił w ziemię, a woły, jakby nań czekały
116   3,  30 |             Wtem Dziwa skoczyła na ziemię i zapomniawszy o wszystkim,
117   3,  Dop|         tej powietrznej postaci na ziemię zawsze ją umniejsza i odbiera