Tom,  Rozdzial

  1   1,  2  |           naciskając, zbliżyły tak, iż prawie głowami nad ławą
  2   1,  2  |           dopiero teraz spostrzegł, iż go wydobył, i pochwycił
  3   1,  2  |      nierychło mu na myśl przyszło, iż dziecko głodne w szopie
  4   1,  4  |        tylko Wisz spokojnie ręczył, iż się niebo rozpogodzi.~Niemiec
  5   1,  6  |          można, sam ton zwiastował, iż z wesołości zrodziła się
  6   1,  7  |           dworu, ale tak zmieniony, iż poznać go było trudno. W
  7   1,  7  |          wszyscy.~Mówią tak ludzie, iż w starych głowach lęgnie
  8   1,  7  |       grodzisko tak wysoko sięgały, iż spoza nich budowli żadnych
  9   1,  7  |          głową zawitą chustami tak, iż oczy spod nich zaledwie
 10   1,  8  |         zamienić... Wiecie, dobrze, iż on pierwszy z Niemcami trzyma...
 11   1,  10 |             pod dębem w tej wierze, iż z nim szła precz choroba.
 12   1,  10 |        przed się wlepił, znać było, iż patrzał nie widząc. Postać
 13   1,  10 |         wbita tak głęboko w ślepie, iż ten sam, co ją puścił, siły
 14   1,  10 |    żartowniś jeden począł dowodzić, iż parobczak zdychające tylko
 15   1,  10 |            dębu powstał tak wielki, iż stąd aż na horodyszcze dochodził.
 16   1,  10 |              gdy starszyzna widząc, iż na niczym spełznie wiec,
 17   2,  12 |             parobka zdusili go tak, iż tchnąć nie mógł.~Wnet zawiązano
 18   2,  12 |            drudzy go odwodzili tym, iż zwyczaj był nieraz żony
 19   2,  13 |      Widoczne było z twarzy gościa, iż słowom jej nie wirzył. Ale
 20   2,  13 |       wsunął się do izby tak cicho, iż Jaruha ujrzawszy go przelękła
 21   2,  13 |           odpowiedział jej na ucho, iż dowiedziawszy się, że ją
 22   2,  14 |              spokojna, z taką dumą, iż niechęć się rozbiła o nią
 23   2,  14 |              tak śmiało, tak pewny, iż go nikt nie tknie, jakby
 24   2,  15 |             krew płynąca tak uszła, iż go słabnącego dwóch chwyciło
 25   2,  15 |            i żona pomiarkowali też, iż nie czas było się srożyć,
 26   2,  15 |             uspokojony przez Muchę, iż przyjął, co mu dano, z chciwością
 27   2,  15 |        głodem i pragnieniem zajęty, iż prawie nie słuchał tych
 28   2,  16 |        Pochwycenie Hadona znaczyło, iż rozumiano, po co był wysłany,
 29   2,  17 |          kilku Bumir, znany z tego, iż z Chwostem trzymał. Gdy
 30   2,  17 |          mówił ciągle.~- Co pomoże, iż się zbierają i radzą...
 31   2,  18 |         Żona ledwie wymogła na nim, iż zamiast garstki ludzi, którą
 32   2,  18 |          potęgę, ale wiedziano też, iż bardzo złośliwą nie była.
 33   2,  18 |         widocznie pociskiem zadana, iż kłamstwo się wydało zaraz,
 34   2,  19 |           obcych, jakby pewien był, iż mu się nic złego stać nie
 35   2,  19 |               Nie, gdyż oni wierzą, iż wszyscy ludzie, narody wszystkie
 36   2,  19 |             znowu powrócił do tego, iż wszystko zło szło z naprawy
 37   2,  19 |           goście jęli mu opowiadać, iż na Morawie i w Czechach
 38   2,  19 |        noszą go wyznawcy tej wiary, iż od nazwiska Boga umęczonego
 39   2,  19 |          nieco, lecz rzekł w duchu, iż gości ostatkiem po starym
 40   2,  19 |            zawołał ojciec do niej - iż los dał synaczkowi naszemu
 41   2,  19 |           stare nasze podanie mówi, iż się to powraca z nawiązką,
 42   2,  20 |        daleka. Utrzymywali wszyscy, iż znał więcej, niż mówił,
 43   2,  20 |      dopiero później się okazywało, iż mądrość w tym tkwiła wielka
 44   2,  20 |              Widziała teraz dobrze, iż duchem nie był - ale ją
 45   2,  21 |            ku ziemi. Sunął się tak, iż go nie dostrzeżono. Po piasku
 46   3,  22 |              dowiedzieli się tylko, iż go dawno doma już nie było.~
 47   3,  22 |        chcąc ustąpić. Myśleli może, iż gdy się na innych nie zgodzą
 48   3,  22 |     brzemieniem, i cieszył się też, iż ubogi był, a nie potrzebował
 49   3,  22 |      głowami potrząsali utrzymując, iż Niemce doma i nad Łabą mieli
 50   3,  22 |    świąteczny, a niektórzy myśleli, iż chlebem sobie ludzi zjednają,
 51   3,  22 |         więc okazali radość wielką, iż na wiec przychodził, a spodziewali
 52   3,  22 |     przychodził, a spodziewali się, iż przemówiwszy do zgody nakłoni.~
 53   3,  22 |        Leszkowie prawie byli pewni, iż przeciwko nim nie stanie.
 54   3,  23 |            zawodzili i wrzeszczeli, iż zbliżających się posłyszeć
 55   3,  23 |         lecz pierzchali tak szybko, iż dogonić ich najmniejszej
 56   3,  23 |            się litości. Przysięgał, iż wcale winnym nie był zdrady,
 57   3,  23 |         gwałtem pochwycili wiedząc, iż bywał u Polan, ale dróg
 58   3,  23 |            Posądzano bowiem Niemca, iż wiedział więcej, niż się
 59   3,  23 |           Dawał też do zrozumienia, iż zgoda łatwo by się mogła
 60   3,  24 |           wydawał, pragnął pokazać, iż go stało na przyjęcie i
 61   3,  24 |           się czasem dziwiła sobie, iż umiała tak wiele.~Po tym
 62   3,  24 |            lecz ściskał tak silnie, iż we dwu i trzech zmóc go
 63   3,  26 |                Tym - rzekł Ścibor - iż każdy z nas chciałby nim
 64   3,  26 |      wszyscy, a zdziwili się mocno, iż obcy im tę samą radę dawali,
 65   3,  26 |             Ledwie wierzyć chciano, iż o swej sile mógł potem na
 66   3,  26 |         poczęli.~Doman także wołał, iż pilno było wodza wybierać
 67   3,  26 |            grodzisku poprzysięgała, iż z niego nie znijdzie dopóty,
 68   3,  26 |           syna, a spodziewając się, iż, w zagrodzie i ojca znajdą.~
 69   3,  26 |            zwiady w puszczę sądząc, iż łatwo zbiega wynajdą. Minął
 70   3,  26 |         koleją wszyscy, przyznając, iż tak się ukrył, że go wyszukać,
 71   3,  26 |       pragnęli władzy, dziwili się, iż był człowiek ubogi, który
 72   3,  26 |        grodzisko ruszył oznajmując, iż knezia znaleźli i jutro
 73   3,  26 |          doń wszyscy wyrzucając mu, iż zbiegł od nich i opierał
 74   3,  26 |     grabieży, ale wiedziano dobrze, iż Leszkowie nie wyrzekli się
 75   3,  27 |       opowiadaną. Wierzyli wszyscy, iż~to było zrządzeniem woli,
 76   3,  27 |             dopiero postrzegli się, iż Bumir i inni Leszkowie,
 77   3,  28 |          Zręczny Niemiec ufał w to, iż językiem i układną postawą
 78   3,  28 |         starym na kolana żaląc się, iż mu się tu od wszystkich
 79   3,  28 |             odpowiedział spokojnie, iż wojna ma prawa swoje, kraj
 80   3,  28 |             którego Hengo wyznawał, iż uciekać nie będzie. Hengo,
 81   3,  28 | powtórzywszy, gdy i Dobek zaręczył, iż go sam pilnować każe, dostał
 82   3,  28 |       przybyli, zdało się Niemcowi, iż go już całego miał.~Poczęło
 83   3,  28 |             Poczęło się to od tego, iż gorąco się zabrał do czyszczenia,
 84   3,  28 |            umiał Dobka tak zabawić, iż się o niego upominał i z
 85   3,  28 |          takim świetle przedstawić, iż Dobka ochota brała niezmierna
 86   3,  28 |             go próbował; udał więc, iż i on podobnie myślał, dodał
 87   3,  28 |          odważył się nawet szepnąć, iż Dobek widzieć by się z nimi
 88   3,  28 |         niemal, a w umowie stanęło, iż Dobek miał powracać do domu,
 89   3,  28 |              chwalił młodych panów, iż gładcy byli, piękni, ochoczy
 90   3,  28 |      kneziów młodych wiedziano już, iż Piastun z całą siłą dążył
 91   3,  28 |            skrępowanego tak silnie, iż się wywinąć nie mógł. Sznur
 92   3,  28 |            Stało się to tak szybko, iż Hengo, rażony nagle, przytomność
 93   3,  28 |           już wątpliwości nie było, iż Hengo odżyć nie może, skoczył
 94   3,  28 |           tak sobie umiał poradzić, iż po raz pierwszy, zamiast
 95   3,  28 |         Ujrzano też rzecz osobliwą, iż wojewodami mianował ludzi,
 96   3,  28 |         myśleli.~Opowiedział Dobek, iż śpieszyli posiłki zbierać,
 97   3,  29 |          mieli, w oręż i w to może, iż Dobek im zdradę przyrzekał,
 98   3,  29 |           przy czym uparł, a rzekł, iż tak być ma, nie cofnął się,
 99   3,  30 |           przyszli się opowiedzieć, iż łodzie i oszczepy do pochodu
100   3,  30 |      szemranie, wielu odzywało się, iż Leszkowie na czasie tylko
101   3,  30 |             poczęli robić kneziowi, iż się dał oszukać, ale na
102   3,  30 |             dar trafiania do duszy, iż się ludzie z wolna uśmierzali,
103   3,  30 |            też może jakąś nadzieję, iż rzeczy się później lepiej
104   3,  30 |          teraz dopiero postrzeżono, iż ich brakło. Frasunek był
105   3,  30 |           było obyczajem prastarym, iż dla odegnania złych duchów
106   3,  30 |             podwaliny, gdy ujrzano, iż w miejscu, które odkopano,
107   3,  30 |             potomstwu przypominała, iż ze stanu kmiecego wyniesionym
108   3,  30 |             wielce. Nie wątpił też, iż przybył dla zobaczenia Dobka,
109   3,  30 |        Złożyło się tak szczęśliwie, iż właśnie od miejsca tego
110   3,  Dop|      zawrzeć nie chcieli twierdząc, iż uciążliwa im jest dalekość
111   3,  Dop|          posunięte do tego stopnia, iż domy nie potrzebowały zamknięcia,
112   3,  Dop|            to wszyscy badacze nasi, iż podania o pierwotnych dziejach
113   3,  Dop|    szczątków...~Nie ma wątpliwości, iż dzieje Leszków, Popielów,
114   3,  Dop|          pokoleniu zdawać się musi, iż ono jest w posiadaniu prawdy
115   3,  Dop|           Pompilius). Podanie mówi, iż był prawym synem Leszka
116   3,  Dop|            pienił się i burzył tak, iż z połowy naczynia występując
117   3,  Dop|   drobniuchne kawałeczki rozniosły, iż szczątku najmniejszego z