Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |  rozglądając się ciekawie.~- Pokłon wam, stary Wiszu... - rzekł
  2   1,  1 |     uchyliwszy tylko głowę - pokłon wam. Każcie waszym psom do zagrody,
  3   1,  1 |            z kruszcu robi, gdybyśmy wam tego nie dostawili... Do
  4   1,  1 |         Starzy jesteście - odparł - wam tego mówić nie trzeba. A
  5   1,  1 |           pod nim spocząć prawo. My wam radzi. Kołacz i piwo, mięso
  6   1,  2 |         jeszcze dzień jasny, pokażę wam, co wiozę z sobą... Niech
  7   1,  2 |         głową.~- Przyjmijcie go, on wam szczęście przyniesie - rzekł
  8   1,  2 |          bursztyn i skóry macie, bo wam tu do morza bliżej, a i
  9   1,  2 |           się gospodarz - ileśmy to wam dać musieli, a wiele od
 10   1,  2 |           niemal stawił żywe wioząc wam tu towar do dworu. Niezdrowo
 11   1,  2 |             że dużo wziąć potrzeba. Wam w las pójść za zwierzem,
 12   1,  2 |      słuchano ich pilnie.~- A jeśli wam tak ciężko i niebezpieczno -
 13   1,  2 |         Niemiec się skrzywił.~- Kto wam tu co zrobi? - mruczał -
 14   1,  3 |            widać niemało... Stamtąd wam drogę ukażę łatwo... Chcecie
 15   1,  3 |           Odwrócił się do Niemca. - Wam to na rękę, bo was pewnie
 16   1,  3 |             jakoś.~- Pijcie i niech wam tak będzie na zdrowie, jako
 17   1,  3 |            mają liczka.~- I dlatego wam ich nie pokażą - wtrącił
 18   1,  3 |             wtrącił gospodarz. - Co wam do nich? A Jaga dodała:~-
 19   1,  3 |             bądźcie spokojni, tylko wam jedną sakwę zostawię.~Milczeniem
 20   1,  4 |           śpiewaku, dalej!~- O czym wam śpiewać? - mruczał jakby
 21   1,  4 |            sam do siebie ślepiec. - Wam pieśni innej potrzeba, wy
 22   1,  4 |            o tym ludziom pieje. Bóg wam zdrowia niechaj daje, a
 23   1,  4 |             młodsza pieśń, może się wam spodoba lepiej.~I nutę wziął
 24   1,  4 |            niej wieczną śpiewa.~Bóg wam zdrowie niechaj daje - a
 25   1,  5 |        oznaką lekceważenia. ~- Kneź wam powie sam, czy mu tego potrzeba -
 26   1,  6 |         Mówił jakby do siebie:~- Ja wam ład zrobię... ja wam zaprowadzę
 27   1,  6 |             Ja wam ład zrobię... ja wam zaprowadzę Łado... za brody
 28   1,  6 |             przyjmujemy... niech on wam za to płaci... Nie macie
 29   1,  6 |          czego stać długo... Wracać wam zdrowiej i nie oglądać się
 30   1,  6 |           syny, nieposłuszne! Co ja wam winien?... Jam ich ręką
 31   1,  6 |          słowiańska wola po głowach wam chodzi! Będzie tak wszystkim,
 32   1,  6 |           go z sobą ku rzece.~- Nic wam nie mówił Niemiec? - spytała. -
 33   1,  7 |            mu chciał całować.~- Rad wam jestem jako słońcu! - mówił
 34   1,  7 |         przybył tu nie darmo - a ja wam powiem, że z wieścią niedobrą.
 35   1,  7 |         spytał Wisz. - Wszak ta się wam za dzieci słusznie należy.
 36   1,  7 |        oślepiony drugi, nie została wam na starość pociecha żadna,
 37   1,  7 |              ja jestem syn tego, co wam życie zbawił, a Wisz nigdy
 38   1,  8 |           bokiem Chwostka - rzekł - wam więc dużo nie trzeba prawić
 39   1,  8 |         odezwał się nareszcie:~- Ja wam coś powiem o prastarych
 40   1,  8 |          przywitać.~Przyszedłem się wam opowiedzieć z sieroctwem
 41   1,  8 |            wpław przez jezioro, aby wam oznajmić o tym. Dziś, jutro...
 42   1,  9 |       odparł Wisz spokojnie.~- Kneź wam pokłon śle i do siebie prosi
 43   1,  9 |          dachem - rzekł - nie życzę wam zła... ustąpcie, proszę,
 44   1,  9 |           począł: - Ja z wami... ja wam bratem chcę być, bądźcie
 45   1,  9 |            by darmo nie wsiąkła, ja wam moje ofiaruję...~Tu zawahał
 46   1,  9 |             jakby zawstydzony.~- Ja wam bratem być chcę... bratem... -
 47   1,  9 |          starego Wisza prosić, będę wam mówił o tym... Siostrę waszą
 48   1,  9 |        będziecie mieli... Dałbym ją wam z serca... a przeciw ślubowi
 49   1,  9 |             mówię...~- Chcecie, bym wam bratem był, bym pomstę z
 50   1,  9 |          powtórzył Doman.~- Młodszą wam dam...~- Starszą chcę albo
 51   1,  9 |         bracie! Źle czynicie, mówię wam! Dla dziewki ojca w mogile
 52   1,  9 |        Ludek - nie mogę...~- Druhów wam teraz trzeba, a nieprzyjaciół
 53   1,  9 |      zostawcie Dziwę w pokoju. Będę wam w krosnach tkać, pieśni
 54   1,  11|            na ziemi.~- Chcecie, bym wam wróżyła? - spytała.~Siostry
 55   2,  13|           jeszcze żyję...~- A to ja wam krew zamówiłam, proszę miłości
 56   2,  13|          konia siędzie.~- Nieprędko wam o koniu myśleć - przerwała
 57   2,  13|      odezwał się Duży - ale dom rad wam.~- Ja rany leczyć umiem -
 58   2,  14|             stary... psi synu... Ja wam ognie pogaszę, ja wam dziewki
 59   2,  14|            Ja wam ognie pogaszę, ja wam dziewki wasze rozpędzę i
 60   2,  15|         której na włos nie puszczę. Wam się po staremu dzikiej swawoli
 61   2,  15|     niemiecką obrócić się nie damy. Wam to smakuje, co się u nich
 62   2,  15|         ojca - rzekła. - Wyprosiłam wam swobodę w tej nadziei, że
 63   2,  16|            pytać wreszcie.~- Cóż ja wam powiem - odezwał się Leszek -
 64   2,  16|      swojego powrócił.~- Prawdę się wam rzec godzi, kiedy o radę
 65   2,  16|   bardzożeście nas wspomagali, a my wam siły wielkiej nie przyniesiemy.
 66   2,  16|           Ani z wami, ani przeciwko wam!~Kneź popatrzał na żonę
 67   2,  17|       Ledwie z życiem uszedłem, aby wam wieść przynieść. Uchodzić
 68   2,  17|         wieść przynieść. Uchodzić i wam potrzeba!... Przyjęli nas
 69   2,  17|             ręce załamując. - Na to wam przyszło, byście od własnej
 70   2,  17|          głową na tego zbójcę.~- Ja wam głową nie będę - zamruczał
 71   2,  17|          kmieciami się łączyć... Co wam do nich! Ja trzymam z moim
 72   2,  17|           trzymać powinniście. Syna wam zabić kazał!~powiecie -
 73   2,  17|          Niemka z nim nie dadzą się wam. Rozpoczniecie wojnę, sprowadzą
 74   2,  17|           przyjdą ci z nimi i karki wam nagną...~Słuchano szemrząc.~-
 75   2,  17|        rozumu nie macie, trzeba, by wam go kto przyniósł!~- Precz
 76   2,  17|             głowy! - dodał Bumir. - Wam na wiecach o wilczej swobodzie
 77   2,  17|          wiary u was nie mam. Jedno wam tylko oznajmuję, że na Lednicy
 78   2,  17|           iść z wami, ale jeśli się wam powiedzie, cieszyć się będę.
 79   2,  18|               krzyknął.~- Wszystkom wam powiedziała - odezwała się
 80   2,  18|            gród w gościnę, winienem wam wiele.~- Nie - rzekł Piastun -
 81   2,  19|          posłuchać chcecie, opowiem wam chętnie o tym znaku i o
 82   2,  20|                Odpędzimy ich!~- Jak wam pola zniszczą, a mnie garnki
 83   2,  20|            tego nie potrzebuję, ale wam by się zdało - bąknął Misz. -
 84   2,  20|              Wyjdę za chram, powiem wam wszystko, ja nie jestem
 85   2,  20|     wszystkiego dostatek... Któż by wam bronił u źródła ofiary czynić
 86   2,  20|           chłody - odparł zdun - ja wam nie bronię.~Nic nie odpowiedziawszy
 87   2,  20|     ulitujcie się jeszcze dziś, dam wam skórę niedźwiedzią na posłanie,
 88   2,  20|          odpędzili z grochem, tobym wam ich przysłał.~- A wiele
 89   2,  21|        lasami, manowcami aż tu, aby wam uścisnąć nogi...~A tu wojna
 90   2,  21|            to? Stara wilcza swoboda wam w głowie? A Niemców ino
 91   2,  21|          nie biję się z wami. Mówię wam tylko - nas Leszków i Leszkowych
 92   2,  21|           na pociechę wrogom!~- Mir wam dajemy! - rzekł Krwawa Szyja. -
 93   2,  21|        wrócić trzeba!~- A nie dosyć wam tej pomsty, żeście mu zżegli
 94   2,  21|       naszej!... - Nie wypowiadamyć wam wojny - mówili drudzy. -
 95   2,  21|            siedzi z synem spokojny, wam się nie stało nic... Panować
 96   2,  21|           czyja lepsza, do woli. My wam jedno powiemy pod klątwą,
 97   3,  22|        naradę powołać.~- Ja się tam wam do niej nie przydam - odpowiedział
 98   3,  22|           sprzeczna nie jest. Życzę wam tylko, abyście poczynali
 99   3,  22|           ma co czynić. Chciało się wam pana odmienić, próbujcie
100   3,  22|            tu się przywlókł, ażebym wam prawdę przyniósł, nie z
101   3,  22|          wieszczbę dla nas, stamtąd wam przynoszę, co mi rzeczono...~
102   3,  24|         drużbę was proszę...~- Będę wam chętnym drużbą - odparł
103   3,  24|           Wyście wrogi i zbóje, nie wam panować, gadzin plemię!
104   3,  25|         przyniosła... Lepiej by już wam było nie spotkać się z sobą...
105   3,  25|     ciągnęła znowu dalej:~- Czy ona wam teraz zbrzydła? No, powiedzcie...
106   3,  25|       sposób, urok... musiałaby ona wam być posłuszną i pójść, gdzie
107   3,  25|        coraz większą uwagą. - Ja ją wam namówię!... - zamruczała
108   3,  26|             i Ścibor zapytał:~- Czy wam to wyrocznia też powiedziała
109   3,  26|             czynić? - zawołał. - Ja wam nowego nie powiem nic. Zgody
110   3,  29|        wyroczni! - zawołał. - Niosę wam wróżbę dobrą! Pytałem losów
111   3,  29|            się, spuściła oczy.~- Ja wam czerpać pomogę, ja za was
112   3,  29|             was tu zobaczą?~- Że ja wam od brata przyniosłem pozdrowienie...
113   3,  29|    pozdrowienie... Ludek kazał rzec wam od siebie dobre słowo i
114   3,  29| pozdrawiając ją wesoło.~- Gadkę bym wam powiedział - odezwał się -
115   3,  30|          dochowacie miru, gdy my go wam przyrzeczemy? Dziadowie
116   3,  30|           bracie - rzekł. - Siostrę wam odwożę, los mi ją przeznaczył,