Tom,  Rozdzial

  1   1,  8 |   wszystkich kmieciów okolicy tej Piastun był najmniej zamożnym, a
  2   1,  8 |        nich z prosta rzezane. Sam Piastun, żona jego Rzepica, małe
  3   1,  8 |      postrzyżynach, na pogrzebach Piastun rej wodził, bo najlepiej
  4   1,  8 |           niż go mieli w istocie, Piastun nie dawał się nikomu przywieść
  5   1,  8 |          zwyczaj tego nie bronił, Piastun żył z jedną, a żona u niego
  6   1,  8 |     Zawracajmyż do chaty - odparł Piastun.~- Albo lepiej siądźmy gdzie
  7   1,  8 |          się naradzić po cichu... Piastun się popatrzał nań zdziwiony,
  8   1,  8 |    ratunku skorego było potrzeba.~Piastun mu dał mówić wcale nie przerywając;
  9   1,  8 |           oczekując, co on powie. Piastun myślał głowę spuszczoną
 10   1,  8 |       dzień ziemi ubywa.. Zamilkł Piastun, a po chwili dodał:~- Kneziów
 11   1,  8 |        więcej obawiała Znoska niż Piastun, podała mu kubek piwa...
 12   1,  8 |      dopiero pokazał się w progu. Piastun, gdy próg przestąpił, podszedł
 13   2,  18|        się ledwie.~Zobaczywszy go Piastun wstał i podszedł ku niemu.~-
 14   2,  18|           dworku nie było nikogo. Piastun też przypatrywał mu się,
 15   2,  18|         wszedł Chwostek do dworu. Piastun go na ławie sadził i chleb
 16   2,  18|       ognia twarz sobie zakrywał. Piastun parę razy nań popatrzał,
 17   2,  18|     niepokój pono między wami?...~Piastun popatrzał nań długo.~- Jeśli
 18   2,  18|      swych prawach stoją - odparł Piastun. Chwostek zamilkł.~- Kneź
 19   2,  18|        tego, by zdradzić Chwostka Piastun nań popatrzał, ale bez najmniejszej
 20   2,  18|           wprzódy na nas - odparł Piastun - sam wyzywa na rękę...
 21   2,  18|           taką porę - odezwał się Piastun - uśnijcie we dworze, pójdziecie
 22   2,  18|          głosów dało się słyszeć. Piastun nastawił ucha, zmarszczył
 23   2,  18|     Miłościwy panie - odezwał się Piastun - wiem, kto wy jesteście,
 24   2,  18|      Łuczywo u ogniska zapaliwszy Piastun spokojnie wyszedł przed
 25   2,  18|      drogę. Gdy ucichło wszystko, Piastun milcząc poszedł otworzyć
 26   2,  18|          wam wiele.~- Nie - rzekł Piastun - prawo nasze kazało tak
 27   2,  18|           Miłościwy panie - rzekł Piastun - jak miry pójdą na was
 28   2,  18|      sługą znikli w ciemnościach. Piastun odetchnął lżej, gdy ich
 29   2,  19|       nadbiegł, aby zabrać konie. Piastun ich wiódł do przedsieni
 30   2,  19|    Koszyczka synem - odpowiedział Piastun - żyję swym obyczajem; drzwi
 31   2,  19|          a kneziem sprawa - mówił Piastun. - Niemkinię za żonę wziął
 32   2,  19|    niegośmy nie słyszeli - odparł Piastun - choć o niej inni ludzie
 33   2,  19|        Błogosławieństwo? - spytał Piastun - święte to rzeczy są, ale
 34   2,  19|        zastawionym czyniąc znaki.~Piastun się uląkł nieco, widząc
 35   2,  19|        nowej wierze - odezwał się Piastun - myśmy też już wiele słyszeli...
 36   2,  19|           nie zapieramy się tego.~Piastun się zamyślił głęboko i odsunął
 37   2,  19|     poszeptali cicho między sobą. Piastun uprzejmie ich do jedzenia
 38   2,  19|          się pomodlili i usiedli.~Piastun zapytał ich, jakie to były
 39   2,  19|     jakich od niego doświadczyli.~Piastun zrozumiał wyrazy i zamyślił
 40   2,  19|      Wrogów miłować?... - zawołał Piastun składając ręce - a jakże
 41   2,  19|            co się w kraju działo. Piastun znowu powrócił do tego,
 42   2,  19| nieprzyjaciela wspólnego.~Zapytał Piastun, którzy by to byli kneziowie
 43   2,  19|        chcemy tego czynić - rzekł Piastun - wybierzemy innego, aby
 44   2,  19|          rozmawiać zaczęli znowu. Piastun zagadnął ich o wiarę nową,
 45   2,  19|     wrogów kochać każe! - zawołał Piastun - dziw to wielki!~Uśmiechnęli
 46   2,  19|         Bogiem samym wcielonym...~Piastun oczy ciekawie wlepił w mówiącego;
 47   2,  19|    powiesili, śmierć mu zadali...~Piastun westchnął.~- Jakże Bóg mógł
 48   2,  19|        szerzy i krzewi...~Milczał Piastun słuchając, a drugi z podróżnych,
 49   2,  19|           To wici ogniste - rzekł Piastun - to zapowiedź wojny...
 50   2,  19|          Nie lękajcie się - rzekł Piastun - obcemu się u nas nie stanie
 51   2,  19|           się postacie.~A chociaż Piastun nie spodziewał się, aby
 52   2,  19|          czym potem przebyć zimę? Piastun zafrasował się nieco, lecz
 53   2,  19|           uradowali się wielce, a Piastun szedł im dziękować i chciał
 54   2,  19|         za sobą zamknęli. Znużony Piastun siadł w przedsieni i spoczywał.~
 55   3,  22|        Żegnali się więc u wrót, a Piastun na plecy kobiałkę wziąwszy
 56   3,  22|      niecierpliwi.~Wieczorem, gdy Piastun od swoich barci do zagrody
 57   3,  22|            Widzisz, Dobek - rzekł Piastun spokojnie - żem dobrze do
 58   3,  22|         się długo lizać musiał...~Piastun rzekł:~- Znajdziecie drugą.~-
 59   3,  22|              Pewnie - rzekł cicho Piastun - ale cóż będzie? Mówią,
 60   3,  22|       tamci o panowanie nad sobą.~Piastun siedział na przedsieniu,
 61   3,  26|               Rozum ma po temu.~- Piastun!... - zawołali wszyscy razem -
 62   3,  26|          zawołali wszyscy razem - Piastun!...~I jakby dopiero teraz
 63   3,  26|        nie posłuchano? -ozwał się Piastun cicho. - Jam człek mały
 64   3,  26|           brzaskiem dnia po cichu Piastun sobie kobiałkę szykował
 65   3,  26|        gdy Ścibor, Bolko, Myszko, Piastun i Doman nadciągnęli. Zobaczywszy
 66   3,  26|      Piastuna obieramy!~- Kneziem Piastun. Krew nasza!~I nie było
 67   3,  26|       koni, lecz nim je połapano, Piastun już dosyć odbiegł daleko,
 68   3,  26|        lękając łzami się zalewał.~Piastun, pierwszy dopadłszy do kraju
 69   3,  26|      stała, dowiedziawszy się, że Piastun uszedł w lasy i w nich się
 70   3,  26|       używali...~Jaruha weszła, a Piastun poruszył się jakby przelękły,
 71   3,  26|     dzieckiem waszym a wracajcie.~Piastun, nie odpowiadając, ręką
 72   3,  26|            Gdy Bolko, Sobiesław i Piastun szli razem nazad, bo się
 73   3,  26|        przygotowywała do noclegu.~Piastun sam poprowadził swoich towarzyszów
 74   3,  26|      wcześnie, już był na straży. Piastun też, nie przeciwiąc się,
 75   3,  26|        siłach i nie czuję - mówił Piastun - trwoga mnie ogarnia. Ulitujcie
 76   3,  26|          wielkie go zagłuszyło: - Piastun! Piastun!~Wtem tłum się
 77   3,  26|         go zagłuszyło: - Piastun! Piastun!~Wtem tłum się rozstąpił
 78   3,  26|       jakichś wróżbitów z daleka.~Piastun wciąż jeszcze, jakby przelękły
 79   3,  26|        jest do czynienia - odparł Piastun - kto żyw i silem na koń
 80   3,  26|           przystał.~- Nie - rzekł Piastun - miejsce to jest nieszczęśliwe
 81   3,  26|   opuszczać nie chciała, powrócił Piastun do chaty swej, żegnany znowu
 82   3,  26|       szeroko obozem leżało. Tych Piastun co dzień sam z wojewodami
 83   3,  28| poprzednich zabranego potyczkach, Piastun kazał spędzić do grodu nad
 84   3,  28|           mną!~Wysłuchawszy żalów Piastun odpowiedział spokojnie,
 85   3,  28|         młodych wiedziano już, iż Piastun z całą siłą dążył ku granicy,
 86   3,  28|   oszczepu i procy zdatnym było - Piastun naprzód zebrał u Gopła.
 87   3,  28|         winni byli posłuszeństwo, Piastun zebrał wojsko daleko liczniejsze,
 88   3,  28|           policzyć - uradował się Piastun w duszy: gromady w ładzie
 89   3,  28|          miał czasu zgotować. Sam Piastun z synaczkiem, którego mimo
 90   3,  28|      stanęli na nocleg pod lasem. Piastun z synem i kilku starszyzny
 91   3,  28|           spojrzawszy nań zawołał Piastun, jakby o niczym nie wiedział. -
 92   3,  29|         wyrwała im okrzyk wielki.~Piastun ze wzgórza oglądnąć mógł,
 93   3,  29|        się dać znak do boju, lecz Piastun nie śpieszył, rozpatrywał
 94   3,  29|           szczęśliwej powtórzyły.~Piastun ręką wskazywał ku lasom.~
 95   3,  29|         szukając poległych panów.~Piastun i krwawi wojewodowie patrzeli
 96   3,  29|      część swoją.~U ognia zasiadł Piastun otoczony wojewodami. Radzili,
 97   3,  29|           sporu nie przyszło, gdy Piastun rozstrzygł rozkazem, aby
 98   3,  30|          u brzegów jeziora zebrał Piastun wojewodów i starszyznę.~-
 99   3,  30|         weszli do chaty, w której Piastun za stołem siedział chleb
100   3,  30|          nieprzyjaciele - odrzekł Piastun.~Bumir tchnął ciężko.~-
101   3,  30|       myśmy własną mścili - mówił Piastun spokojnie - przelewał ją
102   3,  30|         obcymi najeżdżają - rzekł Piastun. - Poczęli sobie synowie
103   3,  30|          którą przelali? - spytał Piastun.~- My pokój niesiemy - powtórzył
104   3,  30|          mir dajcie..~Zadumał się Piastun głęboko.~- A dlaczego wy
105   3,  30|       ręki chciał na to, co mówił Piastun, i kneź mu rękę dał przy
106   3,  30|        zaczepiani ręką ni słowem.~Piastun za nimi wyszedł w podwórko
107   3,  30|           czekając na obozowisku.~Piastun po raz pierwszy spotkał
108   3,  30|           ich na sobie obawiając. Piastun milczał.~Dzień jeden i dwa,
109   3,  30|          Z dala ich już ujrzawszy Piastun wojewodów zwołał i starszyznę.
110   3,  30|          je uczynić mamy - odparł Piastun - niechaj starszyzna daje
111   3,  30|     powtarzały się głosy rożne, a Piastun słuchał w milczeniu i goście
112   3,  30|    przodem, za nimi wojewodowie i Piastun ze starszyzną pochodem uroczystym
113   3,  30|        wedle podań istnieć miała.~Piastun zaś, dopóki dwór dlań nie
114   3,  30|         ludu, cieśli i robotnika. Piastun też dozierał, jak się osada