Tom,  Rozdzial

1501   2,  12 |              się - Dziwa!~Krzyk wyrwał się z piersi niewiast, które
1502   2,  12 |               chatą, milczała, zdawała się na pół obłąkaną.~Rzucili
1503   2,  12 |               na pół obłąkaną.~Rzucili się ku niej, wołając: - Dziwa!~
1504   2,  12 |                Siostra padła wieszając się jej na szyi i płacząc. Dziewczę
1505   2,  12 |           kołem.~- Dziwa, jakżeś ty mu się wyrwała?~Nie mówiła długo
1506   2,  12 |                wody przyniosła; napiła się, westchnęła, z oczów puściły
1507   2,  12 |            westchnęła, z oczów puściły się łzy.~Sambor coś szeptał
1508   2,  12 |                do siebie i uśmiechając się smutnie.~- Tak chciał! -
1509   2,  12 |               Zamiast Dziwy... Nija mu się dostała.. Tak chciał...
1510   2,  12 |              obronić nie umieli... jam się lepiej potrafiła. Od świętej
1511   2,  12 |             gniewu i złości... Śmiejąc się uspokajał. Mieczyk mu błyszczał
1512   2,  12 |                Zmilczałam przyczaiwszy się... Jemu się zdało, że mnie
1513   2,  12 |               przyczaiwszy się... Jemu się zdało, że mnie ugłaskał...
1514   2,  12 |             pod moją dłonią... Schylił się, chcąc pocałować... nie
1515   2,  12 |              już tu nie być - odezwała się nareszcie dziewczyna patrząc
1516   2,  12 |         patrząc w ziemię - pożegnam ja się z wami i pójdę stąd na zawsze...
1517   2,  12 |                chaty.~Bracia naradzali się cicho, co poczynać mieli.
1518   2,  12 |         Płakały potem cicho, ściskając się obie.~- Żegnaj mi, jedyna,
1519   2,  12 |                ja żyć albo ogień palić się przestanie.~Wyrwała się
1520   2,  12 |                się przestanie.~Wyrwała się z objęcia siostry.~- Teraz
1521   2,  12 |                żywe i martwe... z czym się żyło, co kochało...~Uroczyste
1522   2,  12 |            było pożegnanie, do którego się wszystkie przyłączyły niewiasty.
1523   2,  12 |        zaczerpnęła raz ostatni, napiła się i zapłakała... Uściskała
1524   2,  12 |        wszystkich pożegnała, kłaniając się do nóg wkoło... Wrota raz
1525   2,  12 |              Wrota raz ostatni otwarły się i zamknęły za nią; szła
1526   2,  12 |          których ojciec siadywał.~Nikt się podróży tej sprzeciwiać
1527   2,  12 |            jeziora, na Lednicę. Sambor się wprosił trzeci.~Gdy Dziwa
1528   2,  12 |          jeszcze raz ostatni obejrzała się ku zagrodzie i powiała chustką
1529   2,  12 |         chustką białą, płacz i jęk dał się słyszeć ze dworu. Siostra
1530   2,  13 |                przybyły kmieć, któremu się czoło pofałdowało.~- Co
1531   2,  13 |              ano, życia mało...~Myszko się rzucił na koniu i skoczył
1532   2,  13 |               Niepewien nawet był, czy się godzi zdradzać tę tajemnicę,
1533   2,  13 |                Doman na ziemię.~Myszko się dziwnie nań popatrzał, lecz
1534   2,  13 |                było. Przy ogniu, który się palił maleńki wśród kamieni,
1535   2,  13 |               Doman już drgnął, ruszył się, jęknął i jakieś mruczenie
1536   2,  13 |          mruczenie niewyraźne z ust mu się wyrwało. Oczyma zatoczył,
1537   2,  13 |                Oczyma zatoczył, ciałem się ruszyć nie mogąc. Myszko
1538   2,  13 |            stojącego przy niej, napiła się, otarła usta i poszła mokre
1539   2,  13 |               stronę. Doman nie ruszał się, tchnął tylko ciężej.~Na
1540   2,  13 |       spuszczał z niego wejrzenia, ale się odzywać nie śmiał. Zdawał
1541   2,  13 |              odzywać nie śmiał. Zdawał się chory spać i marzyć. Niekiedy
1542   2,  13 |        Niekiedy białe zęby jego ścięły się i zazgrzytały. To znów uśmiechał
1543   2,  13 |         zazgrzytały. To znów uśmiechał się niby. Ręce mu drgały, jakby
1544   2,  13 |               doń wprzód rozpatrzywszy się w nim dobrze i stanęła z
1545   2,  13 |               ruszył ramionami. Jaruha się poprawiła. - Jeleń... albo
1546   2,  13 |             tej chwili na progu ukazał się Domanów brat, Duży. Myszko
1547   2,  13 |                gdzie?~- Wstyd przyznać się - cicho szepnął brat młodszy -
1548   2,  13 |                kosztowało. Namarszczył się słuchający.~- I uszła? -
1549   2,  13 |              opowiadania Myszko zdawał się ledwie uszom wierzyć; śmiałość
1550   2,  13 |          nieopatrzność Domana wydawały się niepojętymi. Zamilkł.~-
1551   2,  13 |       widocznie podchmielona, wysunęła się z chaty.~- Słuchaj, stara
1552   2,  13 |             wiedźmo - rzekł odwracając się ku niej przybyły - będzie
1553   2,  13 |                urok rzucili?~Nie można się z niej było dowiedzieć więcej.
1554   2,  13 |                Pobiegli wszyscy; Doman się był, na łokciu spierając,
1555   2,  13 |              koniam padł i na mieczyku się przebiłem... Nie śmiał oczów
1556   2,  13 |             gadać, kiedy leżeć i lizać się musisz.~- Wyliżę się... -
1557   2,  13 |             lizać się musisz.~- Wyliżę się... - rzekł Doman - a nie
1558   2,  13 |             przerwała Jaruha - krew by się znowu puściła, a jakby mnie
1559   2,  13 |           wskazał. Wiedźma pokręciwszy się około ognia wyszła mrucząc.~-
1560   2,  13 |          obradzili nic, a teraz gorzej się jeszcze kroi. Chwostek sobie
1561   2,  13 |             rzecz - rzekł Doman - tych się zbyć, co jemu służą, a z
1562   2,  13 |               na czele gromady, aby mu się to nie stało, co Wiszowi...
1563   2,  13 |             odrzucił płachtę i śmiejąc się dziwnie, pokazał siną, ledwie
1564   2,  13 |          Wiszowa dziewczyna Wyrwała mi się z rąk jak śliski węgorz.
1565   2,  13 |                nie będę miał. Nie utai się to... własna czeladź mnie
1566   2,  13 |           czeladź mnie zdradzi... baby się ze mnie urągać będą... Prawda,
1567   2,  13 |                 Weźmiesz ją i pomścisz się - zawołał Myszko - chciałeś
1568   2,  13 |             lub - zabijesz... nie truj się tym i bądź spokojny.~- Bylem
1569   2,  13 |              do ust go zbliżył i napił się biorąc rękę Domana.~- Za
1570   2,  13 |                weszła Jaruha zbliżając się do łoża chorego; spojrzała
1571   2,  13 |               nie chcecie!~Nie opierał się chory, gdy mu znów owe mokre
1572   2,  13 |               małym wzruszeniem, Doman się zdrzemnął zaraz. We dworze
1573   2,  13 |          jezdnych z lasu wychylających się na pole.~Było ich czterech.
1574   2,  13 |           siedziały. Z Bumirem mało co się znali, nie lubił go Doman;
1575   2,  13 |              nie dozwalała. Pozdrowili się z Dużym.~- Zabłąkałem się -
1576   2,  13 |              się z Dużym.~- Zabłąkałem się - rzekł Bumir - dacie mi
1577   2,  13 |               spocząć u siebie. Ludzie się zagnali za jeleniem, który
1578   2,  13 |           obłędy; drugi dzień włóczymy się po lesie...~- Brat mój się
1579   2,  13 |             się po lesie...~- Brat mój się okaleczył, leży ranny -
1580   2,  13 |        okaleczył, leży ranny - odezwał się Duży - ale dom rad wam.~-
1581   2,  13 |          zalewam, czeladź ma - odezwał się Bumir. - Zalejemy mu sadłem
1582   2,  13 |              poczuł już obcego, ruszył się zaraz. Jaruha, która przy
1583   2,  13 |               ogniu drzemała, zbudziła się spluwając i gniewna. Bumir
1584   2,  13 |               gościa przyjmował. Bumir się rozsiadł i sparł na stole.~-
1585   2,  13 |            łakomie, pić chciwie i póki się nie nasycił, sapał tylko.
1586   2,  13 |              wyszła na podwórze, gdzie się rozrywała, żarty strojąc
1587   2,  13 |             znać tego sobie życzył, bo się zaraz do gospodarza przysunął.~-
1588   2,  13 |               miły - począł pochylając się ku niemu - nie w porę tobie
1589   2,  13 |            Kmiecie, braty nasze, burzą się i złego piwa nawarzą.~Namarszczyło
1590   2,  13 |             piwa nawarzą.~Namarszczyło się czoło choremu. - Cóż to
1591   2,  13 |                czoło choremu. - Cóż to się dzieje? - mruknął.~- Na
1592   2,  13 |               już zmowa na knezia, już się zbierają, radzą... a wszystko
1593   2,  13 |                My to wiemy. Ano, omylą się, bo nas jest dużo też, co
1594   2,  13 |                kubkiem o stół. Oczy mu się zapaliły.~- Myszkom się
1595   2,  13 |                się zapaliły.~- Myszkom się chce panować, my wolimy
1596   2,  13 |                znamy, a tamci, jeszcze się nie napiwszy, głodniejsi
1597   2,  13 |             dopuścimy.~- Obliczyliście się? - zapytał Doman.~- Co się
1598   2,  13 |             się? - zapytał Doman.~- Co się mamy liczyć... Leszki pójdą
1599   2,  13 |               to ich sprawa, pojednają się... kmieciów też dużo jest,
1600   2,  13 |                uprawiać, a gromady, co się wyrwą, kneziowscy ludzie
1601   2,  13 |              rozgonią na miazgę.~Bumir się tak odkrył ze swą wiarą,
1602   2,  13 |            chciał, a prawdę zdawało mu się wyśpiewać niebezpiecznie.
1603   2,  13 |        przybiera i do różnych fortelów się ucieka. Domanowi przyszło
1604   2,  13 |         Domanowi przyszło na myśl, aby się chorobą posłużyć; w chwili
1605   2,  13 |                jęczeć począł i chwycił się za pierś.~Jaruha stojąca
1606   2,  13 |              zaraz płachty nowe; chory się skarżył. Wiedźma zapowiedziała,
1607   2,  13 |              wolno. Stary kmieć czarów się i bab obawiał. Z przerywaną
1608   2,  13 |        przerywaną więc rozmową wyniósł się za próg sapiąc, obiecując
1609   2,  13 |              chorego.~Rad nierad Bumir się znalazł w podwórzu nic nie
1610   2,  13 |               tylko namówiwszy, aby mu się wykłamać pomogła. Zaledwie
1611   2,  13 |                za wrotami były, ruszył się na pościeli. Leżenie mu
1612   2,  13 |                choć popróbować, czy mu się wstać nie uda. Przeraziła
1613   2,  13 |              wstać nie uda. Przeraziła się Jaruha, która wcale nie
1614   2,  13 |               też nie pozwalały bardzo się dźwigać. Doman zaledwie
1615   2,  13 |              popróbowawszy i poczuwszy się jeszcze osłabłym, nazad
1616   2,  13 |            jeść i pić do syta, czyniła się też potrzebną, jak umiała.~
1617   2,  13 |                 gdy nowy gość do chaty się wcisnął.~Jak on tu potrafił
1618   2,  13 |            wcisnął.~Jak on tu potrafił się dostać, trudno było babie
1619   2,  13 |           Właśnie usnąć miała oparłszy się o ognisko, gdy na progu
1620   2,  13 |           okiem ciekącym karzeł wsunął się do izby tak cicho, iż Jaruha
1621   2,  13 |          Jaruha ujrzawszy go przelękła się, jakby wilkołaka zobaczyła~
1622   2,  13 |              zaparte. Pomimo to Znosek się dostał do zagrody. Jak? -
1623   2,  13 |            jego tajemnicą. Wśliznąwszy się tu, podpełznął do starej
1624   2,  13 |               jej rzemiosło, dozwoliła się więc zbliżyć Znoskowi i
1625   2,  13 |          Znosek syknął z bólu, a Doman się obudził.~- Jakeś ty tu wlazł,
1626   2,  13 |              na ucho, iż dowiedziawszy się, że ją tu znajdzie, musiał
1627   2,  13 |              że ją tu znajdzie, musiał się dostać do dworu, bo go rany
1628   2,  13 |           niezmiernie bolały.~Przyznał się, że nie mogąc inaczej, wdrapał
1629   2,  13 |             nie mogąc inaczej, wdrapał się na drzewo stojące przy częstokole
1630   2,  13 |              po gałęziach jego spuścił się w podwórze. Tu psów nie
1631   2,  13 |                blask oblał izbę, Doman się zbudził, otworzył oczy i
1632   2,  13 |           wołając ludzi. Znosek chciał się wyśliznąć i uciec, ale już
1633   2,  13 |              śpiąca za progiem zerwała się na nogi. Padł karzeł na
1634   2,  13 |              na ziemię twarzą. Zaczęło się wołanie, popłoch i Znoska
1635   2,  13 |          Wiedziano, że podpatrywał, że się wszędzie wśliznąć umiał
1636   2,  13 |         używano na podsłuchy. Domyślić się było łatwo z postawy, kim
1637   2,  13 |              jęcząc i błagając. Jaruha się wstawiać nie chciała, świadczyła
1638   2,  13 |            miał na głowie.~Czeladź już się brała do postronków, aby
1639   2,  13 |              gdy na jęk i płacze Doman się ulitował i - psami go za
1640   2,  13 |              poszarpany, ranny, ledwie się potrafił całemu stadu goniących
1641   2,  13 |       wskoczywszy. Jeden z psów, który się był nogi jego uczepił, zawisł
1642   2,  13 |           naówczas wyciągano, które by się jej były przydały . Nie
1643   2,  13 |             Nie obwiniano jej o to, że się przybłędzie ulitowała i
1644   2,  13 |               nogę zawiązawszy powlókł się nad ranem w las, aby go
1645   2,  13 |            ciągle jeszcze ku zagrodzie się zwracał pokazując jej pięści
1646   2,  14 |              dalekich stron, schodzili się ludzie jednego słowa, choć
1647   2,  14 |                radzili i porozumiewali się, co ku obronie od wspólnych
1648   2,  14 |            szła właśnie Dziwa schronić się od pomsty i poświęcić resztę
1649   2,  14 |                Trzeciego dnia pokazało się jezioro szeroko rozlane,
1650   2,  14 |                było.~Ostrów też z dala się dostrzec dawał, naówczas
1651   2,  14 |              one chram oczom i zdawały się całą wyspę okrywać. U brzegu,
1652   2,  14 |        poprzywiązywane czółna kołysały się jak senne, poruszając z
1653   2,  14 |          padały chałupy w wodę, ludzie się na ląd przenosili i rozpraszali.
1654   2,  14 |             druhów, ani drużki. Rzucił się jej Sambor do nóg, bo ją
1655   2,  14 |             bywaj, Samborze - odezwała się - bądź szczęśliwy... pokłon
1656   2,  14 |               Z chaty na palach, które się trzęsły pod nim, wyszedł
1657   2,  14 |              Białe ptaki nad głową jej się niosły i kwiliły, jakby
1658   2,  14 |           kwiliły, jakby rozumiały, że się ze swoim rodzonym rozstawała
1659   2,  14 |                dola niosła. Wtem łódka się o brzeg oparła i zadrgała,
1660   2,  14 |          kazały.~Wśród gęstwiny łączka się otwarła zielona. Tu gromadkami
1661   2,  14 |               naówczas plemiona, które się różnymi imionami zwały,
1662   2,  14 |        zaprawdę piękny tych gromad, co się rozumiały, a przecie nie
1663   2,  14 |            odmienny, a wszystkie czuły się do wspólnej prastarej matki.~
1664   2,  14 |           prastarej matki.~Nie bratali się bardzo, ostrożnie ocierali
1665   2,  14 |              umarłego nie troszczącego się ani o śmierć, ani o dolę.~
1666   2,  14 |              śmierć, ani o dolę.~Dziwa się pokłoniła przed nią.~Stara
1667   2,  14 |                mu czoło.~Na zbliżającą się z wolna Dziwę patrzył spod
1668   2,  14 |               brwi siwych. Skłoniła mu się do kolan:~Tyś tu panem i
1669   2,  14 |           ludzie zabili.~Wizun zbliżył się, ciekawie słuchając.~- Mnie
1670   2,  14 |            żonę sąsiad nasz... broniąc się zabiłam go. Nie chcę, aby
1671   2,  14 |              zabiłam go. Nie chcę, aby się jego krwi mścili... przyszłam
1672   2,  14 |               Wizun - ty? zabiłaś? Jak się zwał ten człowiek?~- Doman! -
1673   2,  14 |                odpowiedziała rumieniąc się dziewczyna.~- Doman! Domanl -
1674   2,  14 |                na rękach...~Zmarszczył się Wizun.~Dziwa pobladła, ulękła
1675   2,  14 |                 Dziwa pobladła, ulękła się, aby jej nie odepchnięto.
1676   2,  14 |                ty go zabiła! - odezwał się stary.~Dziwa drżącym głosem
1677   2,  14 |         poczęła opowiadanie, tłumacząc się z tego czynu ślubem swym
1678   2,  14 |               Dziwa - zostanę...~Wizun się uśmiechnął smutnie, nic
1679   2,  14 |               zaczerpnęła jej i napiła się spragniona.~- Bądź mi zdrowa,
1680   2,  14 |               do Wizuna podobny, który się od przychodzącej skrył żywo.~
1681   2,  14 |                drugich. Do tych spinać się musiała po wschodach. Ciemniej
1682   2,  14 |             dziewczynę, gdy zbliżywszy się ku sukiennej zasłonie podnieść
1683   2,  14 |        zasłonie podnieść ją miała, aby się dostać tam, skąd już nie
1684   2,  14 |          ognisko. Dym i iskry dobywały się z niego to wolniej, to żywiej
1685   2,  14 |           wiatrem zwrócone rozchodziły się we wnętrzu budowy. Przy
1686   2,  14 |             niewyraźnego, podnoszącego się wysoko, aż pod strop i dach.
1687   2,  14 |                dwoje, od których skryć się nigdzie nie było można Patrzały
1688   2,  14 |              wszystkie strony, odbijał się w nich ogień u stóp palący,
1689   2,  14 |           drganiem płomienia ruszające się oczy bóstwa przerażały jak
1690   2,  14 |            było, tylko trzask palącego się łuczywa i świergot ptastwa,
1691   2,  14 |              które, otworami dostawszy się do środka jego, niespokojnie
1692   2,  14 |              pokrzykiwało latając, aby się stąd na powrót wydobyć.~
1693   2,  14 |           nikogo, nie patrząc zbliżyła się aż do dwóch siedzących niewiast,
1694   2,  14 |              ją chciała, lecz za późno się podniosła. Ogień już był
1695   2,  14 |            którą Dziwa patrzała, jakby się w niej własne paliło życie.
1696   2,  14 |           smutne i blade.~Przyglądając się pięknej dziewczynie szeptały
1697   2,  14 |           pomiędzy sobą, jakby litując się nad nią. Głowami potrząsały
1698   2,  14 |          potrząsały tylko, nie śmiejąc się odezwać. Zdawały się patrzeć
1699   2,  14 |           śmiejąc się odezwać. Zdawały się patrzeć na nią jak na skazaną.
1700   2,  14 |         odpoczywała.~U ognia zmieniały się potem stróżki; Dziwa przesiedziała
1701   2,  14 |            powietrzem. Ale tu skupiały się koło niej stróżki ognia
1702   2,  14 |           ognia i ciekawie przyglądały się jej, badały, dopytywały
1703   2,  14 |            przeszłość; i jej opowiadać się musiała, skąd przyszła i
1704   2,  14 |             obeszła. Dziwa spodziewała się tu może jakiegoś podnieconego
1705   2,  14 |            martwocie. Wieczorem zjawił się stary Wizun po odejściu
1706   2,  14 |           sromem!~- A jakżem ja bronić się miała będąc w jego mocy? -
1707   2,  14 |                w jego mocy? - odezwała się Dziwa. - Wolno się bronić
1708   2,  14 |            odezwała się Dziwa. - Wolno się bronić dzikiemu zwierzęciu
1709   2,  14 |        robakowi nawet, a nie godziłoby się dziewczynie?~Starzec się
1710   2,  14 |               się dziewczynie?~Starzec się namarszczył tylko i spojrzał
1711   2,  14 |               teraz nie wiedziała, jak się to stało, aniby umiała wytłumaczyć,
1712   2,  14 |                z taką dumą, iż niechęć się rozbiła o nią i dziewczęta
1713   2,  14 |               na tę, która ani skarżyć się nie chciała, ani płakać,
1714   2,  14 |          wreszcie, widząc, że znęcanie się nie czyni skutku.~Każdego
1715   2,  14 |                kształty, nie troszczyć się o życie. Dwa razy na dzień
1716   2,  14 |            korowajów ostatkami karmiły się niezliczone ptastwa stada,
1717   2,  14 |               wróble tysiącami kręciły się przy chramie.~Dziesięć już
1718   2,  14 |               tę jakąś wyższość, która się narzuca sama i oprzeć się
1719   2,  14 |              się narzuca sama i oprzeć się jej nie można. Leniwe i
1720   2,  14 |            Ludzie dokoła biegali, ruch się stał wielki, nagle podniesiono
1721   2,  14 |       najbliżej ognia stojącymi ukazał się Wizun w świątecznym ubraniu
1722   2,  14 |              nie zdejmując kołpaka ani się pokłoniwszy naprzeciw ognia
1723   2,  14 |           który głową potrząsł. Chwilę się wzdragał. Mężczyzna stał
1724   2,  14 |              nakazująco.~Stary wahając się zbliżył powolnym krokiem
1725   2,  14 |                drugiej strony zbliżyła się siwowłosa Nania i odciągnęła
1726   2,  14 |               co myśl przyniesie... on się nie waży uczynić ci nic
1727   2,  14 |              nad nim długo. Czuła, jak się jej zmąciły myśli, jak z
1728   2,  14 |          traciła przytomność i zdawało się jej, że na świat inny przeniesioną
1729   2,  14 |          olbrzymią myśli potęgą. Czuła się śmiałą i gardzącą niebezpieczeństwem,
1730   2,  14 |                knezia, który cofnąwszy się poza słupy kontyny stał
1731   2,  14 |                twarzą.~Dziwa wpatrzyła się w to oblicze dzikie, wykrzywione,
1732   2,  14 |              wodzie odwrócona odbijała się twarz szkaradna Chwostka,
1733   2,  14 |                i jakby przelękły, ręką się opierał o częstokół, a widać
1734   2,  14 |         spuszczał z dziewczyny, zdawał się jej dyktować, co mówić miała.~
1735   2,  14 |                za krew!...~Kneź rzucił się, aż częstokół za nim zachrzęszczał
1736   2,  14 |                 wysoko... dołem ludzie się gniotą, biją, mordują...
1737   2,  14 |             granicy wrogi, w domu swoi się miotają... Na gród! Na stołb!
1738   2,  14 |           stołb! Krew za krew!... Gród się pali... płonie, gore...
1739   2,  14 |                   płonie, gore... walą się dachy i ściany... krzyk
1740   2,  14 |                Krew za krew!...~Ciemno się zrobiło w oczach dziewczynie
1741   2,  14 |         dziewczynie i osłabła osunęłaa się jak senna na ręce stróżek,
1742   2,  14 |                jak zwierz dziki grozić się zdawał. Nogą wiadro pchnął
1743   2,  14 |             krzyknął Chwostek - nauczy się wróżyć inaczej!~Na to nie
1744   2,  14 |            wynosiły na powietrze. Kneź się chciał zwrócić do swoich
1745   2,  14 |            spoglądał nań.~- Uspokójcie się, miłościwy panie - rzekł -
1746   2,  14 |              Byli sami i Wizun zbliżył się wcale nie zdając zlękniony.~-
1747   2,  14 |             róbcie ich więcej targając się na to, co nie jedne Polany
1748   2,  14 |        dziewczyna poświęcona.~Chwostek się rozśmiał dziko, przystąpił
1749   2,  14 |            piorunów nie było - odezwał się spokojnie - moglibyście
1750   2,  14 |          pioruny padają i duchy bronić się czym mają... Nie szukajcie,
1751   2,  14 |               odpowiedział nic, zerwał się z miejsca i poszedł prędko,
1752   2,  14 |                i poszedł prędko, bijąc się w pośpiechu to o jedną,
1753   2,  14 |           wykrzykiwać począł, rozległo się to daleko. Posłyszeli ludzie,
1754   2,  14 |         ogniowi, i nim uchodząc zdążył się dostać do swoich smerdów
1755   2,  14 |                służby, dokoła rozległo się szemranie, mruczenie tłumu,
1756   2,  14 |            uchodziły przelękłe i kryły się w zarośla.~Gdy Chwostek
1757   2,  14 |           zarośla.~Gdy Chwostek dostał się do kamiennego koła opasującego
1758   2,  14 |             opasującego chram, gromady się już zbijały i szły, jakby
1759   2,  14 |          przybyszów na Lednicy, kupiło się, biegło naprzeciw Chwostka.
1760   2,  14 |             ani on do tłumu przystąpić się nie ważył. Wtem z gromady
1761   2,  14 |                naszej mowy. Nie ważcie się tykać chramu ani ognia,
1762   2,  14 |                chramu ani ognia, bo my się też ważyć możemy na wasz
1763   2,  14 |           jakby go ochota brała porwać się samemu na nich wszystkich,
1764   2,  14 |              tysiączne.~Namarszczywszy się więc, pogroził ręką i usty: -
1765   2,  14 |             Precz mi z drogi!~I ruszył się sam, pierwszy, tak śmiało,
1766   2,  14 |                wojsko broniło. Tłum mu się rozstąpił na dwie strony;
1767   2,  14 |               za nim co żywiej cisnęła się dwornia. Tę popychano zewsząd,
1768   2,  14 |          Wolnym krokiem, nie oglądając się, przeszedł kneź wśród tego
1769   2,  14 |           Chwost!...~Parę razy obrócił się, jakby sam jeden na cały
1770   2,  14 |                na cały ten tłum chciał się rzucić, lecz się poskromił
1771   2,  14 |                chciał się rzucić, lecz się poskromił z gniewem.~Tuż
1772   2,  14 |               rozgniewana Nija chciała się pomścić zniewagi, w tejże
1773   2,  14 |              cielsko smoka przewalając się po niebie, poczęła warcząc
1774   2,  14 |                w barce u brzegu ukryli się na dno. W chramie Nijoły
1775   2,  14 |                błyskały, jakby ciesząc się zniszczeniem. W dali piorun
1776   2,  14 |           uderzała o brzeg i rozlewała się po ostrowiu daleko.~Ziemia
1777   2,  14 |        ostrowiu daleko.~Ziemia zdawała się trząść pod nogami ludzi.
1778   2,  14 |            mruczał. Kto by był zbliżył się doń, usłyszałby na przemiany
1779   2,  14 |                w nim na równi, kłaniał się nowemu Bogu, lękając jeszcze
1780   2,  14 |           wiatru w uszach jego zdawały się powtarzać zelżywe Chwostka
1781   2,  14 |          przebił mieczem, zapomniawszy się, gdzie jest. Dopiero poznawszy
1782   2,  14 |              Miłościwy panie - odezwał się smerda - burza się przewaliła,
1783   2,  14 |             odezwał się smerda - burza się przewaliła, jezioro się
1784   2,  14 |                się przewaliła, jezioro się gotować przestało, słońce
1785   2,  14 |                zza chmur pogląda, fale się układły. Płyńmy z tego przeklętego
1786   2,  14 |               z końmi na drugim brzegu się dzieje?~Kneź wstał z ziemi,
1787   2,  14 |               wodach, wkrótce odsunęła się od ostrowia daleko.~Zza
1788   2,  14 |            chramu, złotym pasem kładąc się u nóg dziewczyny, która
1789   2,  14 |                patrząc nań uśmiechnęła się, jakby mowę niebios zrozumiała~
1790   2,  14 |             kruków stado, to wzbijając się do góry, to opadając na
1791   2,  15 |           Niekiedy z siedzenia zrywała się niespokojna, szła do okna,
1792   2,  15 |               i czekali ludzie, drudzy się pokładli ze znużenia.~Czekali,
1793   2,  15 |           znużenia.~Czekali, nie mogąc się go doczekać - kędyś ponad
1794   2,  15 |             słońce zza chmur obejrzało się krwawo i znikło, ciemności
1795   2,  15 |             nie było.~Na grodzie kłaść się spać nie śmieli, nużby ich
1796   2,  15 |                widu, ani słychu.~Wiatr się poniósł po lasach i jeziorze,
1797   2,  15 |               zaczęły po niebie, jakby się goniły i zbierały, aby drugą
1798   2,  15 |         wpadając, Pochwist wył i śmiał się, aż psy ze strachu zrywały
1799   2,  15 |              aż psy ze strachu zrywały się, by mu wtórować.~U miłościwej
1800   2,  15 |         pozatykano okna oponami, dachy się trzęsły i trzeszczały, wicher
1801   2,  15 |        zahuczało, zatętniało, rozległo się po grodzie - kneź jedzie.~
1802   2,  15 |     przejściami popod słupy przemknęła się kneźna biała, wychodząc
1803   2,  15 |        Spojrzeli po sobie i nie witali się: Kneź pięścią w stół bił
1804   2,  15 |             ruszając ramionami. Ludzie się porozbiegali. ~- Północ
1805   2,  15 |              pana miłościwego doczekać się nie było można.~- Milcz
1806   2,  15 |               mi jutro Hadona!~Chwycił się za głowę targając włosy
1807   2,  15 |        plugawych chwastów! Uśmiechnęła się blada pani.~- Wiedziałam
1808   2,  15 |             przejdzie wskroś i za Łabę się dostanie, nim oni się tam
1809   2,  15 |             Łabę się dostanie, nim oni się tam ruszą, nim wyciągną,
1810   2,  15 |               ruszą, nim wyciągną, nim się przedrą tutaj - a tu!...
1811   2,  15 |             Tutaj oni knują i zmawiąją się - wiece gromadzą, po nocach
1812   2,  15 |             łuczywach radzą, po lasach się zbierają, dwory objeżdżają,
1813   2,  15 |          gońców sobie posyłają. Śmieję się ja z tego, mam dosyć ludzi,
1814   2,  15 |             dzicz obległa, jeszcze bym się opędził tej psiarni, a oblec
1815   2,  15 |                 ale wyleniały, nauczył się na dworze mowy ludzi, nałamał
1816   2,  15 |               gdy szpiegował mieszając się w tłum, aby donosić pani.~
1817   2,  15 |               którego we dworze lękali się wszyscy. Gdy knezia w domu
1818   2,  15 |              sobą, gdy jechała, obejść się bez niego nie mogła. Kneź
1819   2,  15 |               Kneź go też lubił, bo mu się jak kot łasił. Gdyby nie
1820   2,  15 |            zobaczywszy go kneź - zbliż się tu, jutro ruszysz do dnia
1821   2,  15 |             garść Sasów.~Hadon podparł się ręką na stole, patrzał ukradkiem
1822   2,  15 |               chyba nie widział, na co się zanosi, po lasach się kupią,
1823   2,  15 |               co się zanosi, po lasach się kupią, narady czynią, kto
1824   2,  15 |                nasi pośpieją?~Rozśmiał się Chwostek.~- Hej! Twarde
1825   2,  15 |    nadciągniecie z odsieczą w czas. Ja się ich na grodzie nie boję.
1826   2,  15 |          więcej, niż kąsają, odgrażają się i krzyczą. Gdy się ich siła
1827   2,  15 |           odgrażają się i krzyczą. Gdy się ich siła zbierze, gotowi
1828   2,  15 |               na jeża, ale po dziurach się rozlezą i spać będą.~- Miłościwy
1829   2,  15 |            swojej drużynie.~Zmarszczył się kneź.~- Smerdów pewny jestem,
1830   2,  15 |                jestem, a motłoch grozą się trzyma, tego się nie boję.
1831   2,  15 |         motłoch grozą się trzyma, tego się nie boję. Rozśmiał się i
1832   2,  15 |            tego się nie boję. Rozśmiał się i popił pan miłościwy. Hadon
1833   2,  15 |                tego dnia między ludźmi się rozwiedział. Mówił i on,
1834   2,  15 |         niektórych nieustannie kręcili się posłańcy jakby z wiciami,
1835   2,  15 |              rogów mu przytrzeć. Na to się Sasi zdadzą. Jutro w drogę,
1836   2,  15 |               piersiach złożył i tyłem się wycofał z izby.~O bytności
1837   2,  15 |            Około pół dnia dopiero kneź się wywlókł na podsienie i na
1838   2,  15 |             konnych gromada, domagając się do knezia przystępu. Kmiecie
1839   2,  15 |       pachniała i Chwostek, obudziwszy się, groźnie brwi namarszczył.~-
1840   2,  15 |               ta garść ludzi trzymając się razem. Od mostu i wrót do
1841   2,  15 |             gdzie kneź siedział w boki się podparłszy, był kawał drogi.~
1842   2,  15 |                 niezlękniony, tak samo się w nich urągliwie wpatrywał.~
1843   2,  15 |              siebie przemówili, nim ci się mu pokłonili, nim on im
1844   2,  15 |            dzikich zwierząt dwoje, nim się rzucą na siebie, oczyma
1845   2,  15 |                rzucą na siebie, oczyma się mierzą, odwagę sobie chcąc
1846   2,  15 |               na wodza, szli inni.~Gdy się wreszcie przybliżyli do
1847   2,  15 |            ręką pozdrowił. Kneź ledwie się ruszył, już mu gęba z gniewu
1848   2,  15 |              do was przyszli - odezwał się Myszko - po sprawie, po
1849   2,  15 |          posłuchać?~- Mówcie... Słucha się przecie wszystkiego, i kruków,
1850   2,  15 |              wy.~- Jako ja? - rozśmiał się kneź - toście wy źle poczęli,
1851   2,  15 |           zakuć w niewolę. Ano - my ci się nie damy! Mówimy ci - porzućcie
1852   2,  15 |          słuchając cały wrzał i rzucał się, wstał z ławy, rozprostował
1853   2,  15 |             wstał z ławy, rozprostował się i począł się śmiać ze złości.
1854   2,  15 |              rozprostował się i począł się śmiać ze złości. Było to
1855   2,  15 |               na włos nie puszczę. Wam się po staremu dzikiej swawoli
1856   2,  15 |              niewolę niemiecką obrócić się nie damy. Wam to smakuje,
1857   2,  15 |               damy. Wam to smakuje, co się u nich dzieje, bo to naród
1858   2,  15 |              wojny nie lubimy, bronimy się, gdy nas napadają - to mus,
1859   2,  15 |        wyznaczonej ziemi dosyć.~Chwost się po podsieniu przechadzał,
1860   2,  15 |                Myszków, który od dawna się już poruszał, jakby mówić
1861   2,  15 |           teraz nagle: - Więcej? Gdyby się nam usta otworzyły i wszystko
1862   2,  15 |               brać popoił, odurzył, że się pozarzynali, i trupy ich
1863   2,  15 |                  do nich ślesz, z nimi się wąchasz. My to wiemy, my
1864   2,  15 |        podniósł groźnie.~W tłumie gwar się rozpoczynał coraz żywszy,
1865   2,  15 |        rozpoczynał coraz żywszy, każdy się z mową wyrywał i słowa leciały
1866   2,  15 |                zębami zgrzytał i śmiał się.~Oczyma na stojąco w dali
1867   2,  15 |               po jednemu sunąć zaczęli się ludzie, skupiać i obsadzać
1868   2,  15 |                 aż Myszko, obejrzawszy się i obaczywszy ten zastęp,
1869   2,  15 |         obaczywszy ten zastęp, odezwał się:~- Cóż to ma znaczyć? Czy
1870   2,  15 |                 z woli mirów, a stanie się nam co, będzie z tobą gorzej
1871   2,  15 |                 Lecz nim czerń zdołała się rzucić na nich, już Myszko
1872   2,  15 |           chwycił knezia za bary. Jęli się mocować to w jedną, to w
1873   2,  15 |              na nim gniotąc go. Działo się to przeciw drzwi samych,
1874   2,  15 |            przeciw drzwi samych, które się nagle otwarły i biała pani
1875   2,  15 |            trzymając w ręku. Pochyliła się nad Myszkiem i poczęła mu
1876   2,  15 |                słupy trysnęła. Rzucili się kmiecie ratować go i wnet
1877   2,  15 |                wołano.~Kmiecie bronili się dzielnie. Myszko, któremu
1878   2,  15 |         dzielnie. Myszko, któremu krew się z szyi lała, zerwał się
1879   2,  15 |                się z szyi lała, zerwał się i stanął na nogi odcinąjąc
1880   2,  15 |             ale widząc przewagę w kupę się zbili i szli nazad ku wrotom,
1881   2,  15 |        dziedzińcu, nie śmiejąc zbliżyć się do zrozpaczonych kmieci,
1882   2,  15 |                Padły z trzaskiem waląc się na ziemię. Tuż u mostu dwornia
1883   2,  15 |           niebezpieczeństwie, posunęła się w obronie ich, wołając i
1884   2,  15 |                 Nie gotów do waśni, bo się jej nikt nie spodziewał,
1885   2,  15 |                biegł z nimi, ale późno się zerwał. Gawiedź nie potrafiła
1886   2,  15 |                zamętu dopadli, broniąc się, do haci, do mostu i do
1887   2,  15 |                do koni - a tu, gdy raz się znaleźli i dosiedli ich,
1888   2,  15 |                krzyknął:~- Zabraliście się z nami do wojny, to ją będziecie
1889   2,  15 |            dwóch chwyciło pod ręce, bo się skłonił i na ziemię padał.~
1890   2,  15 |           szalał, że ich puszczono, że się im wybić dano. Ludzi swych
1891   2,  15 |              ich siekł ręką.~Nierychło się uspokoiło; zamek cały do
1892   2,  15 |              do późna jęczał i płaczem się rozlegał. Dopiero gdy sił
1893   2,  15 |                sił do bicia i znęcania się nie stało, dano pachołkom
1894   2,  15 |           pachołkom spocząć i pochować się potłuczonym po kątach.~Kneź
1895   2,  15 |     pomiarkowali też, iż nie czas było się srożyć, gdy lud co chwila
1896   2,  15 |               Jęczący jeszcze powlekli się do kadzi, czerpać z nich
1897   2,  15 |           posieczone wycierając śmieli się jedni z drugich. Smerdowie
1898   2,  15 |               słuchać było. Inaczej by się to skończyło. Poprosić ich
1899   2,  15 |              teraz poczynać? Namyśliła się nieco Brunhilda.~- Ściągać
1900   2,  15 |            cały swój ród, gotowi i oni się do kmieciów przyłączyć,
1901   2,  15 |                niemiecki. Ja tylko bić się umiem! -zamruczał. - Mów,
1902   2,  15 |               twarz kneźny zarumieniła się nieco, wstała i poczęła
1903   2,  15 |                nieco, wstała i poczęła się przechadzać po świetlicy.~-
1904   2,  15 |                swojej stronie, jak oni się do kmieciów przyłączą, źle
1905   2,  15 |              Zostaw to mnie - odezwała się. - Miłoszowi synaś jednego
1906   2,  15 |            ojca odprawić. Stary Miłosz się przejedna może, odzyskawszy
1907   2,  15 |             wszystkich kmiecie i jeden się nie uchowa; toć zrozumieć
1908   2,  15 |             zrozumieć powinni... Niech się zjadą, niech radzą.~- A
1909   2,  15 |                i mnie porucz, nie masz się co trwożyć.~To mówiąc, zostawiwszy
1910   2,  15 |                Chwostka na ławie, sama się wyśliznęła z izby, w podwórzu
1911   2,  15 |           rozum i chytrość, na których się poznać umiała. Między nim
1912   2,  15 |              łaski białej pani toczyła się wieczna walka, z której
1913   2,  15 |              walka, z której ona śmiać się była zwykła, bo jej to pochlebiało.~
1914   2,  15 |               Mucha z Niemcem krwawili się czasami, od słowa do słowa
1915   2,  15 |              Kaszuba był panem zbywszy się współzawodnika. Uśmiechnęła
1916   2,  15 |         współzawodnika. Uśmiechnęła mu się Brunhilda. Stanął wnet na
1917   2,  15 |              ku stołbowi szła. Inaczej się tam dostać nie było można,
1918   2,  15 |            zaniósł. Brunhilda zręcznie się wspięła na wschodki rozkazując
1919   2,  15 |               dwu plam krwawych zdawał się patrzeć przed siebie. Usłyszawszy
1920   2,  15 |               wybladłe: zmarszczyło mu się. Brunhilda obejrzawszy się
1921   2,  15 |             się. Brunhilda obejrzawszy się trwożliwie po lochu, sparta
1922   2,  15 |              Czy mam umrzeć? - odezwał się więzień.~- Nie! Ja ci przynoszę
1923   2,  15 |               i bratu dobrze, starałam się was ocalić. Kneź nie winien,
1924   2,  15 |         podszczuwali, grozili wami. Co się stało, stało się przez sługi,
1925   2,  15 |              wami. Co się stało, stało się przez sługi, bez rozkazu
1926   2,  15 |                rozkazu naszego.~Leszek się zaśmiał szydersko i głową
1927   2,  15 |           uczyniono rozkazu? - zaśmiał się więzień. ~Nie było rozkazu!~
1928   2,  15 |               Nie było rozkazu!~Leszek się śmiał, słomę zgniłą wziąwszy
1929   2,  15 |               rodzie było waśni i krwi się wylało. Pojednajmy się wszyscy,
1930   2,  15 |            krwi się wylało. Pojednajmy się wszyscy, pogódźmy, mamy
1931   2,  15 |          będziecie.~To mówiąc zbliżała się ku niemu Brunhilda powoli,
1932   2,  15 |         słysząc ten głos przybliżający się ku sobie, cofał przerażony,
1933   2,  15 |        przerażony, jakby nowej lękając się zdrady.~- Nie lękaj się -
1934   2,  15 |                się zdrady.~- Nie lękaj się - poczęła Brunhilda - przysięgam
1935   2,  15 |              chce zgody i spokoju. Daj się stąd wyprowadzić, włożyć
1936   2,  15 |               na ciebie.~Leszek zdawał się uszom nie wierzyć, można
1937   2,  15 |               uszom nie wierzyć, można się było domyślać, że szukał
1938   2,  15 |        chwytały mur zimny.~- Nie lękaj się - powtarzała Brunhilda -
1939   2,  15 |          Milczał biedny więzień, który się był z posłania zerwał i
1940   2,  15 |           przypadł, jakby w nią chciał się schronić, gdy dwóch z czeladzi
1941   2,  15 |            wolna pod ręce. Próbował im się wyrwać jęcząc i nie zważając
1942   2,  15 |              go wziąć im przyszło. Dał się wreszcie na plecy zabrać
1943   2,  15 |                Wkrótce potem otworzyły się drzwi i powiernik Brunhildy
1944   2,  15 |           napój i jadło.~Leszek zdawał się tak wygłodzony i spragniony,
1945   2,  15 |               przymileniem, pochylając się ku niemu, mówiła doń ubolewając
1946   2,  15 |              jak ja nad tym boleję, co się stało. Ja mam synów także,
1947   2,  15 |               jam płakała gorzko, gdym się o tym dowiedziała. Kneź
1948   2,  15 |               zabił tego człowieka, co się ośmielił targnąć na was.~
1949   2,  15 |                Tym mocniej też starała się wmówić w niego, że to nieszczęście
1950   2,  15 |               że to nieszczęście stało się bez niczyjej woli.~Leszek
1951   2,  15 |           niczyjej woli.~Leszek zdawał się tak głodem i pragnieniem
1952   2,  15 |              Kmiecie nam grożą, bronić się potrzeba nie memu panu,
1953   2,  15 |          przybywają do nas.~Zagniewają się pewnie; ukołysz ich pięknymi
1954   2,  15 |                Rozumiesz?~Mucha okazać się starał wesołą i pewną siebie
1955   2,  15 |               mu zlecono, i spodziewał się spełnić dane rozkazy. Nie
1956   2,  15 |              kroki poszła zobaczyć, co się z mężem dzieje. Kneź zmęczony,
1957   2,  16 |       Nazajutrz rano Chwostek, chociaż się tym pocieszał, że go na
1958   2,  16 |              stołba posłano straż, aby się z wysoka rozpatrywała po
1959   2,  16 |           rozpatrywała po okolicy, czy się co z lasów nie ukaże.~Kneź
1960   2,  16 |                dla ostrożności gotować się do obrony, policzyć z siłami.
1961   2,  16 |                dobrym uzbrojeniu można się było obronić od dziesięćkroć
1962   2,  16 |           mogli odsieczy nie obawiając się głodu. Kneź sam ze smerdą
1963   2,  16 |             zamknięci na stołbie długo się trzymać mogli, a w owych
1964   2,  16 |   niespodzianie, porywano wszystko, co się schwycić dawało i uchodzono
1965   2,  16 |             niepokoiło, że psy drapały się na wały, siadały przeciw
1966   2,  16 |                u haci i mostu. Dobijał się ktoś do wrót; wzięto go
1967   2,  16 |           zabijać nakazywał.~Rano, gdy się ocknął, smerda już u progu
1968   2,  16 |                panie - zawołał - stało się nieszczęście. Hadona-ście
1969   2,  16 |             aby mu konia dać. Zaledwie się do stada przywlókł, gdy
1970   2,  16 |            bieżał i oznajmił o tym, co się stało. Hadon prosił się
1971   2,  16 |                się stało. Hadon prosił się i groził, ale nie pomogło
1972   2,  16 |               nowinę niedobrą na posła się z całych sił zamachnął i
1973   2,  16 |                rozbił pięścią - jak to się niejeden raz zdarzało -
1974   2,  16 |               pacholęciem - krzyk stał się wielki i narzekanie.~Chciał
1975   2,  16 |                myślał wojować. Popłoch się tedy zrobił na grodzie tym
1976   2,  16 |              jak był na zamku; obawiał się, mimo zaręczeń stryjenki,
1977   2,  16 |           ojcowski gród stary i ocknął się dopiero, gdy róg usłyszał
1978   2,  16 |                 otwarto wrota, zbiegli się domownicy, na ręce porwano
1979   2,  16 |                płacząc razem i radując się, do ojca.~Miłosz nie wiedział
1980   2,  16 |             wiedział o niczym i trawił się żałością swoją jęcząc na
1981   2,  16 |           cichym grodzie głosy. Zerwał się z pościeli, niedźwiedź się
1982   2,  16 |             się z pościeli, niedźwiedź się ruszył mrucząc groźno, wybiegła
1983   2,  16 |            komory matka stara. Właśnie się drzwi otwierały i z rozwianymi
1984   2,  16 |             ramionach czeladzi, ukazał się Leszek biedny. Stara matka
1985   2,  16 |           Stara matka pierwsza rzuciła się nań, chwytając go z jękiem
1986   2,  16 |            pojąć jeszcze nie mogąc, co się stało, ręce podnosząc do
1987   2,  16 |                zaczęli i łzy potoczyły się strumieniem, płakał i Leszek,
1988   2,  16 |          przyszedł mu lizać i jak pies się łasić.~I długo nic słychać
1989   2,  16 |                ja wam powiem - odezwał się Leszek - ja nie wiem nic,
1990   2,  16 |                matka płakali zachodząc się i jęcząc.~- Rzucono mnie
1991   2,  16 |                moje nieszczęście stało się bez ich woli, że nie kazał
1992   2,  16 |            woli, że nie kazał nikt, że się oprawca sam domyślił. Chcą
1993   2,  16 |           sługi i wrota grodu zamknęły się znowu, a nazajutrz stara
1994   2,  16 |             oślepłego syna. Pozdrowili się w milczeniu i szli siąść
1995   2,  16 |             jedno, oślepił drugie, aby się dłużej męczyło, o zgodzie
1996   2,  16 |               Zabój na Leszka i łzy mu się zakręciły w oczach.~- Przecie
1997   2,  16 |                Przecie wezwani - ozwał się Mściwój - pojechać do niego
1998   2,  16 |               pojedziemy. Zobaczym, co się na grodzie dzieje.~- Niech
1999   2,  16 |                grodzie dzieje.~- Niech się tam dzieje, co chce - rzekł
2000   2,  16 |             nie chcę na długość miecza się spotkać, bobym mu wydarł