Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |      gładkich, i guzów, i wszystkich tych zabawek... bez których teraz
  2   1,  2  |         Wiszowa - gorsi to ludzie od tych, co z nożami i maczugami
  3   1,  2  |           wzork się jej nie palił do tych błyskotek. Ręce trzymała
  4   1,  2  |         łatwo czytać było, że się im tych skarbów chciało, ale gospodarz
  5   1,  2  |              obłamy połyskujące... W tych zdawał się świecić jakby
  6   1,  2  |        wybierał.~Siedli znowu oba na tych samych kamieniach nad wodą.
  7   1,  3  |          przepuszczano...~- Znamy my tych ludzi spokojnych! - krzyknął
  8   1,  3  |         głowie... Ale Samborowi mimo tych obietnic ciężko na sercu
  9   1,  3  |          potrzeba.~Wisz, jakby skarg tych słuchać nie chciał, nie
 10   1,  4  |             gałęzie. Gdzieniegdzie z tych głębi puszczy gniły strumień,
 11   1,  6  |          świetlicach kneziowskich po tych wybuchach nastąpiło trochę
 12   1,  6  |              pomocy obejdę, żem żmij tych i padalców wydusił już dosyć
 13   1,  6  |             jeszcze dwu zostało, a i tych mi przyprowadzą... sprzysięgli
 14   1,  6  |              by młodsze wypatrzyć. Z tych dwie czy trzy, mimo wrzasku,
 15   1,  7  |            milczy, ale więcej wie od tych, co gadają.~Wisz głową skinął. -
 16   1,  7  |            kładąc kudłacza.~W czasie tych łowów dla zabawy krzyk,
 17   1,  7  |         konie przebywały. W ostępach tych, które rzadko człowieka
 18   1,  7  |           pod wieczór wydobyli się z tych zapadłych gęstwin na suchszą
 19   1,  8  |           wnętrze chaty, liczył nimi tych, co w niej byli. Wzrok jego
 20   1,  8  |               mówił po chwili - choć tych bym chciał całych uchować!
 21   1,  8  |             trybem ciągnęło; w głębi tych lasów rzadki był gość i
 22   1,  8  |     kneziowskiej zasłyszy. Noc wśród tych przygotowań nadchodziła
 23   1,  9  |            żywymi nie było.~Domawiał tych wyrazów, gdy smerda na swoich
 24   1,  10 |              policzyć już było można tych, co szli za i przeciw. A
 25   2,  12 |         musiały być obłamywane, bo w tych, które na ziemi leżały,
 26   2,  13 |       Pierwsza rzecz - rzekł Doman - tych się zbyć, co jemu służą,
 27   2,  13 |            już było i Doman usnął po tych wysiłkach, gdy nowy gość
 28   2,  14 |              nieco mowy, i u świątyń tych radzili i porozumiewali
 29   2,  14 |         falami. Rybacy zamieszkali w tych budkach przewozili na ostrów
 30   2,  14 |            niosła, że chaty biednych tych ludzi stały tu od wieków,
 31   2,  14 |            Widok był zaprawdę piękny tych gromad, co się rozumiały,
 32   2,  14 |           szereg dokoła.~Na jednej z tych brył siedziała kobieta w
 33   2,  14 |            szukając wrót drugich. Do tych spinać się musiała po wschodach.
 34   2,  14 |            widać tam było nic, tylko tych oczów płomienistych dwoje,
 35   2,  14 |       ołowiane brzemię na wszystkich tych niewiastach znużonych ciszą
 36   2,  14 |         nowemu Bogu, lękając jeszcze tych, których nie śmiał porzucić.~
 37   2,  14 |       niszczą, jaszczurczy ten ród i tych kmieci wygubić trzeba...~
 38   2,  15 |       siekiera i płomię nie zniszczy tych plugawych chwastów! Uśmiechnęła
 39   2,  15 |            na grodzie nie boję. Znam tych psich synów, warczą oni
 40   2,  15 |        policzył oczyma, którzy byli. Tych, do których miał ząb, nie
 41   2,  15 |              do kmieciów przyłączyć, tych zyskać na powrót pierwsza
 42   2,  15 |        zajęty, iż prawie nie słuchał tych zapewnień. Kneźna siadła
 43   2,  16 |             ludzie pchali się dokoła tych ciał bladych i sinych -
 44   2,  17 |           zgładzić zechce?~Dosłyszał tych wyrazów Leszek i matka siedząca
 45   2,  17 |              widać było czółna pełne tych, co już na ostrów płynęli
 46   2,  17 |           szyją głos zabrał.~- Dosyć tych mordów i tego niemieckiego
 47   2,  18 |         obejrzał licząc swych ludzi; tych i pół kopy nie było.~Z obawy
 48   2,  18 |       przykre milczenie nastąpiło po tych wyrazach, lecz stary bartnik,
 49   2,  19 |             sprzęt odwieczny - nic z tych obcych błyskotek, które
 50   2,  19 |          zowią, a my dzikimi zowiemy tych, co odzież nosząc lepszą
 51   2,  19 | Bałwochwalstwo słowiańskie nie miało tych form wyszukanych, określonych,
 52   2,  19 |        rozwiniętą duchem własnym. Za tych prastarych czasów słowiańska
 53   2,  19 |           jest prawem, miłować nawet tych, którzy są nieprzyjaciółmi.~-
 54   2,  19 |           jedynego Boga i nawracanie tych, co go jeszcze nie znają...
 55   2,  19 |              po prawdzie i świętości tych słów, jakimi mówił, i po
 56   2,  19 |           Prosty człek pojął wiele z tych rzeczy, drugich nie zrozumiał,
 57   2,  19 |            się od wieków chowali, od tych czasów, gdy jeszcze w kamiennych
 58   2,  20 |      kruszcach u ściany świątyni i w tych strasznych czerwonych oczach,
 59   2,  20 |               co garnki robią, ale z tych, co je tłuką, tobie do niego
 60   2,  21 |             i zgodę zrobimy, a potem tych, co głowy podnosili...~Ręką
 61   2,  21 |        pobladły, zbielały niemal jak tych trupów, które niedawno przez
 62   2,  21 |              nieprzejrzaną. Co się w tych martwych kryło ciemnościach,
 63   2,  21 |             twarze; tam stoją bracia tych, których pobił, tu synowie
 64   2,  21 |               rzekł - byle nam oddał tych, co potruł i pozabijał...
 65   2,  21 |             ludzie i patrzali w dal. Tych zręczniejsi spędzali strzałami,
 66   3,  22 |             nie chcąc im ustąpić. Na tych koso patrzano. Przybył też
 67   3,  23 |             i dobijać potrzebował.~Z tych zbiegów złapanych w lesie
 68   3,  23 |         stali Kaszubowie i Niemcy, a tych mniej było. Dobrze uzbrojeni,
 69   3,  23 |           przygotowane - do wiązania tych, co o miłosierdzie prosili
 70   3,  23 |              tył, ujść podążyło, a i tych jeszcze część wybito po
 71   3,  23 |            do dwóch kóp się zebrało. Tych zaraz łykami i powrozami
 72   3,  23 |            Na każde imię było więcej tych, co mu się sprzeciwiali,
 73   3,  24 |       odejmowała zimnicę, uspokajała tych; których duchy o ziemię
 74   3,  24 |             chwilę, bo każda godzina tych dni uroczystych miała swoją,
 75   3,  24 |          gościem był miłym. Kupy też tych, co szli na Lednicę, z ciekawością
 76   3,  24 |              w trzciny i sitowia. Do tych Pomorcy strzelać zaczęli,
 77   3,  24 |             drodze, a Niemcy ślepych tych pieśniarzy nie cierpieli,
 78   3,  24 |        płacząc, nie oglądając się na tych, co śmiejąc się i urągając
 79   3,  25 |           też to kmiecia córa, a dla tych to i knezia mało. Rączki
 80   3,  26 |      Myszkowie szli precz, kiedy się tych więcej ściągnęło, Leszków
 81   3,  26 |        postrzyżynach, poznali w nich tych samych, z którymi tam biesiadowali.~
 82   3,  26 |              by była przyczyna, że w tych mirach polańskich takie
 83   3,  26 |           wyjedzą. Nam trzeba iść na tych, co nas nękają, do ich gniazda,
 84   3,  26 |          ulec więc musiał. Pobudzono tych, którzy spali, i wszyscy
 85   3,  26 |     obradujących, a jednak ze zborów tych nic dotąd nie wyszło.~Posłuch
 86   3,  26 |     młodzieży szeroko obozem leżało. Tych Piastun co dzień sam z wojewodami
 87   3,  27 |            odwiodła, i kazał wpuścić tych gości.~Pierzchnęło wszystko
 88   3,  27 |         głosem zmienionym:~- Związać tych ludzi... i rzucić do lochu!
 89   3,  27 |          sobie wprzęgając, aż póki z tych nieszczęśliwych zrodzeni
 90   3,  28 |              tego nie spodziewali, a tych, co nimi chcieli być, pominął.~
 91   3,  29 |            nie podzielony. Niemcy, a tych odróżnić było łatwo, stali
 92   3,  29 |              się nieśmiało i dognały tych, co je poprzedzili.~Wrzawa
 93   3,  29 |         rozeznać nie było podobna.~Z tych przodowników wkrótce powstał
 94   3,  29 |             wściekłość. Widać było z tych kup martwych ciał wstające
 95   3,  29 |              upojone szałem dobijały tych, co jeszcze drgali i jęczeli.~
 96   3,  29 |       okupywali.~Ledwie dokończywszy tych słów Jaruha obejrzała się
 97   3,  30 |         swobody wziąć chcieliście, a tych my odebrać nie damy. Po
 98   3,  Dop|     człowieka, tak i pierwszych dni, tych tajemniczych, wzrostu i
 99   3,  Dop|              szybko, tak naród wśród tych mroków pierwobytu, obdarzony
100   3,  Dop|      istnienia ich domyślać każą, na tych samych ziemiach, na których
101   3,  Dop|          dalekość pochodu; i posłali tych właśnie teraz pojmanych
102   3,  Dop|        disperiti.~W tej ciszy i przy tych śpiewach wyrabia się tam
103   3,  Dop|             że zgasł bezpotomnie.~Po tych pierwszych rządach monarchicznych,
104   3,  Dop|         chcieli do związania dziejów tych bajecznych z podaniami słowiańskimi,
105   3,  Dop|        przeciąga się długo. "W ciągu tych rozmów - powiada Długosz,
106   3,  Dop|      szukający znaczenia moralnego w tych opowiadaniach nadaje im
107   3,  Dop|           zostaje nagrodzona.~Całość tych legend, jak się z pierwszego
108   3,  Dop|              to wszystko w legendach tych nie tylko imiona, ale głównie