Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |         krzemieniem nabijaną, którą przed sobą uczepił na koniu. Chłopak
  2   1,  1  |              którą okrążać musieli. Przed nimi z dala pomykał zwierz,
  3   1,  2  |        rzucając je na wiatr i pluły przed się, aby im jakiego nie
  4   1,  2  |          nic nie mówiąc na ławie go przed Niemcem położyła.~- Weź
  5   1,  2  |   Postawiono garnuszki i czerpaczki przed siedzącymi, z wodą, piwem
  6   1,  3  |         przysiadając i zrywając się przed nimi, aby ich łajać, przeprowadzając
  7   1,  3  |            plon, cisnąc się do nich przed rosą, aby im skrzydła nie
  8   1,  3  |        Hengo - a gdy na twarz padnę przed kneziem, łaskę u niego zyszczę,
  9   1,  3  |       Znajdą się jutro razem ze mną przed kneziem - rzekł Hengo -
 10   1,  3  |           ogarnęła go trwoga i padł przed starym na kolana.~- Ej!
 11   1,  3  |            łaski, nie będą się taić przed tobą. Piją, a po pijanemu
 12   1,  3  |         podniosła oczy na stojącego przed sobą Sambora i rękami obiema
 13   1,  4  |         woli nie miał i nie skarżył przed panem.~Sambor, posłuszny,
 14   1,  4  |             słuchali... miód i piwo przed ślepym stało - wianki mu
 15   1,  4  |          suchą nogą. Padli na twarz przed Koladą, modlą się do Samowiły.
 16   1,  4  |           trzęsącym głosem Słowan - przed obcym śpiewałem... jakbym
 17   1,  4  |          zaczął do pochodu, chłopca przed sobą kijem gnając. Nie śmiano
 18   1,  5  |             szersza pola przestrzeń przed nim się odkryła. Nie opodal
 19   1,  5  |              Sambor ponuro spojrzał przed siebie, konie zaczęto żywiej
 20   1,  5  |        kneziowskie izby i komory, a przed nimi ciągnęło się podsienie
 21   1,  6  |         siedzącego w izbie na dole; przed nim na misie pieczone mięso,
 22   1,  6  |          wystraszony, śpieszyli, by przed południem znaleźć się za
 23   1,  7  |    bezpiecznie i pewno, jakby mieli przed sobą szeroki gościniec.
 24   1,  7  |           widać nie było, bo się te przed obcym kryły... Izba też,
 25   1,  7  |        naprzód posadził, sam stojąc przed nim. Ledwie go skłonił,
 26   1,  7  |           po uroczyskach schodziły, przed Kupałą dzień wybrać chciano.~
 27   1,  7  |   znajdziemy - odezwał się Doman. - Przed kim się pochwalić, jeśli
 28   1,  7  |            się pochwalić, jeśli nie przed starym Wiszem. Dajcie go
 29   1,  7  |       ogromnym chrzęstem pierzchały przed nimi. Gęste nawet drzew
 30   1,  8  |         niej chleb i ser położył je przed gośćmi, ale ci ich nie tknęli.
 31   1,  8  |          zwołać starszyznę na dzień przed Kupałą, w horodyszcze na
 32   1,  9  |            krwawą suknię i koszulę, przed starszyzną położymy... i
 33   1,  9  |        suknię i koszulę, położym ją przed starszyzną i rzeczemy: "
 34   1,  9  | odziedziczył.~Wieczorem na przyzbie przed chatą siedziały dwie siostry,
 35   1,  9  |          spuszczoną. Zobaczywszy go przed sobą dziewczęta wstały.
 36   1,  9  |    dziewczęta wstały. Zatrzymał się przed nimi. Dziwa podeszła krok
 37   1,  10 |             niego otwierał. Niegdyś przed wieki, gdy narody wędrując
 38   1,  10 |             powoli - z oczów, które przed się wlepił, znać było, iż
 39   1,  10 |       miejsce swoje, broń składając przed sobą.~Drudzy opóźnieni nadjeżdżali
 40   1,  11 |         mówić każe... Coś się snuje przed oczyma, coś po sercu załaskocze...
 41   2,  12 |            puszczy, w całej okolicy przed chwilą chichej i głuchej
 42   2,  12 |             ogień straszny. Stanęła przed chatą, milczała, zdawała
 43   2,  13 |        śliski węgorz. Srom i wstyd!~Przed ludźmi nie pokazać oczów
 44   2,  13 |     Powiedzcie mu to koniecznie, ja przed nocą jeszcze kawał drogi
 45   2,  13 |            głową spuszczoną klęczał przed nią karzeł, błysnęło łuczywo,
 46   2,  13 |         schwyciła czeladź prowadząc przed pana.~O tym stworzeniu,
 47   2,  13 |      powiesić na dębie. Znosek padł przed nim na twarz jęcząc i błagając.
 48   2,  14 |         stopami.~Dziwa szła z wolna przed siebie, nie śpiesząc, wiedząc,
 49   2,  14 |           dolę.~Dziwa się pokłoniła przed nią.~Stara oczy powoli podniosła,
 50   2,  14 |              smutną i pustą. Daleko przed nią stały kamienie, które
 51   2,  14 |             wróżby składając ofiary przed Niją. Dziwa siedziała już
 52   2,  14 |             to razem wirowało jakby przed drugimi oczyma upojonej.
 53   2,  14 |        upojeniu powoli wiedziono ją przed knezia, który cofnąwszy
 54   2,  14 |         kneź spuścił, mrucząc, oczy przed nią i zadrżał.~- Będziesz
 55   2,  14 |           Dwoje dziewcząt postawiły przed nią wiadro wody świętej,
 56   2,  15 |   wlepionymi mruczał tylko. Stanęła przed nim Brunhilda.~- Zostaw
 57   2,  15 |         krwawych zdawał się patrzeć przed siebie. Usłyszawszy szelest
 58   2,  17 |           im stanice, które noszono przed wojskami, gdy szły do boju,
 59   2,  18 |       siebie nie chciał, lecz drogi przed nocą szukać trzeba było.~
 60   2,  18 |             na ławie sadził i chleb przed nim położono.~Gospodyni
 61   2,  18 |     proroctwem, gdyż w tejże chwili przed dworem zatętniało i kilkanaście
 62   2,  18 |           Piastun spokojnie wyszedł przed dwór podnosząc je do góry.~
 63   2,  19 |         drzwi moje nie zamykają się przed nikim, ale dostatku, do
 64   2,  19 |     rozkrzewić bujnie, bo u nas już przed wieki te prawdy niegdyś
 65   2,  20 |         jeszcze przynieśli zdunowie przed wieki.~Doma u niego syn
 66   2,  20 |            dam miski, postawicie je przed Niją.~Od pieca ukazał się
 67   2,  20 |             chramie u Nii siedziała przed ogniem Dziwa. Tu, mimo dnia
 68   2,  20 |            opona Doman znowu stanął przed nią. Zarumieniła się Dziwa,
 69   2,  20 |          ognisko. Doman stał a stał przed nią, oparł się o słup, rozglądał
 70   2,  20 |          Między tynami nagle stanął przed nią. Nie było tu nikogo
 71   2,  20 |      zaszumiało, ruszyli czwałem, a przed chatką stał Mirsz stary
 72   2,  21 |            patrzą z wałów, mur stoi przed nimi, głowa przy głowie,
 73   2,  21 |             wczoraj na twarz padali przed panem, Teraz, gdy on był
 74   3,  22 |           dziewkę od ognia, połóżmy przed nią czapki rzędem, każdy
 75   3,  22 |             właśnie Dobek zajeżdżał przed jego wrota i zsiadł przed
 76   3,  22 |           przed jego wrota i zsiadł przed nimi.~- Ojcze Piastunie -
 77   3,  23 |          chat zbiegli, chroniąc się przed nieprzyjacielem na niedostępne
 78   3,  23 |              kazawszy przyprowadzić przed siebie Henga i z litości
 79   3,  23 |             i drudzy stawali często przed zagrodą Piastuna, żądając
 80   3,  24 |           jechał i stanął po drodze przed Wiszów zagrodą, ścisnęło
 81   3,  24 |            Lecz, jak to bywa często przed weselem, choć się wszyscy
 82   3,  24 |            którą odśpiewać musiano.~Przed przybyciem młodego zaczęto
 83   3,  24 |            skoczył nań sam, wybiegł przed chatę, obejrzał się krzycząc
 84   3,  24 |        dysząc sił ostatkiem. Chata, przed chwilą brzmiąca weselem,
 85   3,  24 |          wpół skrępowany sznurem, a przed nim leżał trup młodej żony,
 86   3,  26 |           Boga jedynego.~Zastawiono przed nimi kołacze i mięsiwo,
 87   3,  26 |     przyjmował w zagrodzie, stanęli przed nim. Zbliżali się z uśmiechem
 88   3,  26 |            smutek i troskę widziała przed sobą.~Otarłszy łzy fartuchem,
 89   3,  27 |            pozasłanianymi twarzami. Przed chwilą straż chodząca na
 90   3,  27 |           przypatrzyć z daleka. Gdy przed nim stanęli, ręką ich powitał
 91   3,  28 |           co go prowadziła, żeby mu przed knezia pozwoliła iść wprzódy
 92   3,  28 |        przyprowadzono, padł naprzód przed starym na kolana żaląc się,
 93   3,  28 |        poznać bliżej nieprzyjaciela przed wojną i Dobek, który lubił
 94   3,  28 |             sotników huknął, drżało przed nim, co żyło. Zmiarkował
 95   3,  28 |             i kneź ujrzał stojącego przed sobą Dobka z bladą twarzą,
 96   3,  29 |            wojewodowie stali, jeden przed drugim dobijając się tego,
 97   3,  29 |         łące obozy ludzi, co się tu przed Pomorcami schronili, a bitwę
 98   3,  29 |             Wróżbit, który zawczasu przed bitwy końcem powrócił do
 99   3,  29 |          czółna iść nie patrząc już przed siebie, gdy silną dłonią
100   3,  30 |        chleb łamiąc czarny.~Stanęli przed nim rzędem, Bumir na przodzie.~-
101   3,  30 |        podszedłszy stanęli, a Bumir przed nich do rozmowy wystąpił. -
102   3,  30 |           ofiarę sam los Kneźnu już przed laty zgotował.~Padły więc
103   3,  Dop|      pojmanych do Chagana, żeby się przed nim uniewinnić. Jakoż w
104   3,  Dop|        części jego składowych, gdyż przed Piastem i jego potomstwem
105   3,  Dop|      zabobonnym strachem pierzchają przed tym zjawiskiem. Wanda zwycięża
106   3,  Dop|      niedbale i nieostrożnie, wziął przed się zamysł więcej dowcipny