Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |            niebo, potem na konie... te zobaczywszy go z wolna zaczęły
  2   1,  1  |          jej głębinę. Byłby teraz i tę głowę mógł dojrzeć w krzakach,
  3   1,  1  |           swoi - a nie wrogi.~Słowa te powoli wyrzekł starszy łamaną
  4   1,  1  |         wiedzą one więcej niż wy... te - wiedźmy nasze...~Potrząsnął
  5   1,  2  |          strzała przebić nie mogły. Te gdy na ławę wykładać począł,
  6   1,  2  |        gdybyście psy mieli z sobą i te by głodu nie zaznały. Zwierzęta
  7   1,  3  |           wyjmując z zanadrza - nad tę jedną. Gdy się głos rozejdzie
  8   1,  3  |    wiedzieli.~Cicho, ponuro wymówił te słowa. Smerda je usłyszał
  9   1,  3  |        chciał sobie w pamięć wrazić tę muzykę nocną puszczy, którą
 10   1,  4  |      rozśmiał.~- Eh-e - rzekł - nie te to czasy!~- Nie te święte
 11   1,  4  |              nie te to czasy!~- Nie te święte czasy, co bywały -
 12   1,  4  |         ciągnął śpiewak ślepy - nie te czasy, gdy u nas gęśli bywało
 13   1,  4  |             tego smoka, jak potworę tę umorzyć? Myśli miesiąc,
 14   1,  4  |             tego smoka, jak potworę tę umorzyć?~Siedem razy miesiąc
 15   1,  5  |              ludzi buntują... Dzicz tę w pęta wziąć trzeba... Smerda
 16   1,  5  |           bocznym dworze, a gdy się te otwarty, znalazł się w pięknej
 17   1,  6  |             dokończę... nie ujdą mi te harde głowy... a dla synów
 18   1,  6  |            Nie czekając już, aby mu tę radę powtórzono, ruszył
 19   1,  6  |          siny, a od progu posłyszał te pieśni, które nigdy w smutku
 20   1,  6  |            razy spojrzał na nią, na tę krasę i wesele domu, na
 21   1,  7  |         cale widać nie było, bo się te przed obcym kryły... Izba
 22   1,  7  |           zwierz, spuszczono psy, a te się wnet nań rzuciły. I
 23   1,  8  |             pola wydartego mieli, a te zasiewali tylko, aby im
 24   1,  8  |             one w ich rękach. Znano tę ubogą, starą chatę naokół
 25   1,  8  |               Słyszałem, gdy dawano te rozkazy, rzuciłem się co
 26   1,  8  |            Strach je ogarniał. Jęki te Wiszowi serce miękczyły,
 27   1,  8  |             gotując się do drogi.~W tę stronę, od której napaść
 28   1,  9  |        zabójców plemienia...~Śpiewy te żałobne powtarzały się bez
 29   1,  10 |           twarze każdego. Właśnie w tę stronę źrenice chciwie wymierzył,
 30   1,  10 |        wypleni nas, a sam posiędzie tę ziemię, na której popioły
 31   1,  10 |     powtarzać - dobry pan... a dwie te pieśni razem z sobą złożone
 32   1,  10 |             znajomej pieśni starej. Tę zaledwie posłyszano, gdy
 33   2,  12 |          które naówczas całą niemal tę ziemię okrywały.~Od rana
 34   2,  12 |         czasem opanowywał nad ranem te gromady i dziksze z nich
 35   2,  12 |    gwałtownie dziewczęta. Zwano też te szały "stadem". Rodzina
 36   2,  12 |         ognisk razem rozpoczęły się te skoki, a wnet potem z ogniem
 37   2,  12 |           na drogę, a Żywia, widząc te przygotowania, na ziemię
 38   2,  13 |              czy się godzi zdradzać tę tajemnicę, bo dla mężczyzny
 39   2,  13 |             ściskając.~- Oj... łowy te, łowy... gorzej wojny takie
 40   2,  13 |              otworzył oczy i ujrzał tę dziwną parę.~Oby człowiek
 41   2,  13 |         choćby życiem zapłacić, a o tę zausznikowi kneziowskiemu
 42   2,  14 |        obwód pierwszy chramu. Stały te kamienie ogromne, jak je
 43   2,  14 |          słuchał. Dziewczę wymówiło te wyrazy szybko, rumieniec
 44   2,  14 |             żywymi. Wśród ciemności te drganiem płomienia ruszające
 45   2,  14 |      podniosła. Ogień już był objął tę pierwszą ofiarę, na którą
 46   2,  14 |             swe w ciemnym kątku niż te napaści próżnującej gawiedzi
 47   2,  14 |      napaści próżnującej gawiedzi i te pytania bez końca.~Nazajutrz
 48   2,  14 |    poszanowaniem patrzeć zaczęły na tę, która ani skarżyć się nie
 49   2,  14 |         wszystkie dziewczęta w niej tę jakąś wyższość, która się
 50   2,  14 |       najlepszym orężem i odwagą na te gromady tysiączne.~Namarszczywszy
 51   2,  14 |         żywiej cisnęła się dwornia. Tę popychano zewsząd, a stęknąć
 52   2,  14 |           jakby ją jeszcze dręczyły te duchy, które mówiły przez
 53   2,  15 |              tępią, gnębią... Niech tę ziemię ogniem puszczą całą.
 54   2,  15 |             czasu dużo spłynie, nim te puszcze przejdzie wskroś
 55   2,  15 |   praszczury moje siedzieli, a siłę tę dzierżyli, którą ja mam
 56   2,  16 |        bodniach. Niżej jeszcze były te lochy ciemne i wilgotne,
 57   2,  16 |          musieli.~Kneź ze złości ze tę nowinę niedobrą na posła
 58   2,  16 |             posłaniu, gdy posłyszał te tak niezwykłe w cichym grodzie
 59   2,  16 |   świąteczne, aby nic nie brakło na te gody.~Już słońce było wysoko,
 60   2,  17 |         uśmiechnął mu się.~- Myszki te ja po jednej wyłapię - rzekł
 61   2,  18 |            pola zaludniały naówczas te tajemnicze istoty w postaciach
 62   2,  18 |             na jego twarzy, słysząc tę zagadkową mowę. Obejrzał
 63   2,  18 |           sam pierwszy rzucił się w tę stronę.~Ledwie się ruszyli,
 64   2,  18 |         pamiętał, jak jechali; lasy te oba nieraz przechodzili
 65   2,  18 |          się tylko.~Zdawało się, że te słowa były nieszczęśliwym
 66   2,  18 |          Gości bogi zsyłają. Wyrazy te wyrzekł z powagą i spokojem
 67   2,  19 |       czarownikami jesteście? Na co te znaki czynicie i dlaczego?~-
 68   2,  19 |           obcych żywiołów zachwiało tę całość potężną, od Indów
 69   2,  19 |       narody naszej mowy, zwłaszcza te, które wojować muszą. Źle
 70   2,  19 |            bo u nas już przed wieki te prawdy niegdyś królowały
 71   2,  19 |         prosty potrafił nawrócić na tę wiarę królów, mocarzy i
 72   2,  19 |          się na niebie.~- Co znaczą te ognie? - zapytali goście -
 73   2,  19 |            przycinała. Żeby się zaś te obrzynki włosów na ogień
 74   2,  19 |        gorący i mimowolnie troska o tę wojnę wszystkim dogryzała.~
 75   2,  19 |       Oglądali się wszyscy na srogą tę wieżycę u Gopła, sterczącą
 76   2,  20 |          śmiech i pustotę.~- Gdybym tę był wprzódy spotkał - myślał
 77   2,  21 | przestrachem.~- Kto was tu wysłał w tę godzinę? - zawołał.~Nim
 78   2,  21 |       rzucić precz z wieży, a ciała te, padające na ziemię, potrzaskane
 79   2,  21 |           zaczyniona wodą, ale i na tę rzucili się skwapliwie głodni,
 80   2,  21 |      usiłowali. W godzinę a drugą i te ze snem zapasy ustały, milczenie
 81   3,  22 |         chramów i takich bóstw, jak te, co są u Redarów i Ranów...
 82   3,  22 |           okazać. I nie w smak szły te wróżby znaczniejszym, a
 83   3,  24 |          niego już są inne jakie... te ci służyć będą jak niewolnice...
 84   3,  24 |             Skądże się teraz wzięły te łzy i ta trwoga?...~Doman
 85   3,  25 |          postrzegło szeroką bliznę, tę, którą mu jej własna ręka
 86   3,  25 |    przegrała i musisz być moją!~Gdy te słowa usłyszała, panna do
 87   3,  25 |          nie schwycił, aż tu słyszy te słowa: - Poznałem cię szósty
 88   3,  26 |      zdziwili się mocno, iż obcy im tę samą radę dawali, którą
 89   3,  26 |           człek mały i ubogi.~Słowa te z jego ust posłyszawszy
 90   3,  27 |       Leszkowie muszą pójść z nami. Tę czerń i tłuszczę, co podnosi
 91   3,  28 |            brała niezmierna widzieć te ciekawości.~Urabiał go tak
 92   3,  28 |              zmógł się, aby przyjąć te łaski, jak było potrzeba.
 93   3,  28 |             się w obozie ruszały, a te miały przodem iść, drudzy
 94   3,  28 |             ciele nie mieli, tarcze te służyły w zastępstwie. Sporządzono
 95   3,  30 |         Zasępiły się twarze na samą tę wzmiankę, aby wojsko od
 96   3,  Dop|             pierwociny bytu narodu. Te chwile mało po sobie pomników
 97   3,  Dop|             podania ciemne. Podania te nawet czerpać już dziś musimy
 98   3,  Dop|            Wandy, która dziewosłęby te z odmową odsyła. Rytogar,
 99   3,  Dop|       bieżeli ślepo i zapalczywie w tę stronę, gdzie mniemane świeciły
100   3,  Dop|          godność książęcą". Wyścigi te miały się odbyć w pobliżu
101   3,  Dop|             wiadomą ścieżkę. Zdradę tę odkryli dwaj młodzi, którzy
102   3,  Dop|            Czestmir, Wisław.~Imiona te także zdają się być przez
103   3,  Dop|             łzawym potem spłynęły". Te posągi spiżowe na zamku
104   3,  Dop|           umierają, a Popiel śmierć tę ogłasza jako zasłużoną karę
105   3,  Dop|              rozszerza, dramatyzuje te baśnie stare, a zarazem