Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |            Co ci to, Gerda? Czyś ty mężczyzna? Czy się matka
  2   1,  3 |         śpiewasz, niż pracujesz. Ty byś się zdał do lekkiego
  3   1,  3 |  wetknąwszy popisywać się urodą. Ty na kneziowski dwór pójdziesz
  4   1,  3 |         krzyczały... - Nie płacz ty i nie narzekaj - począł
  5   1,  3 |   nieśmiało spytał Sambor.~- Boś ty rozumniejszy od drugich -
  6   1,  3 |        myśliwce, i bartniki... a ty śpiewać lubisz, ale myśleć
  7   1,  3 |       nam na szyję więzy spadną. Ty idź, patrzaj, słuchaj, nastaw
  8   1,  3 |      ojcze - szeptał tęskno - co ty każesz, ja muszę. Alem ja
  9   1,  3 |         mu się uśmiechnęła.~- Co ty tak stoisz ponury? - rzekła
 10   1,  4 |         pustynie, na szerokie. A ty, królu na Dunaju, nie waż
 11   1,  5 |     przykląkł na jedno kolano.~- Ty mi przynosisz posłanie od
 12   1,  5 |         odparł Sambor.~- A wiesz ty, jakie tu życie? - spytał
 13   1,  6 |           Bodajeś sczezł marnie, ty Chwoście przeklęty, ty...
 14   1,  6 |           ty Chwoście przeklęty, ty... i krew twoja, i potomstwo,
 15   1,  6 |     Niemca w cieniu.~- Chodź tu! ty! - zawołał - tu!~I pokazał
 16   1,  6 |       się znowu.~- Napijże się i ty miodu, mordo ruda! - wrzasnął
 17   1,  6 |         potrzeba - to zrobię - a ty, Dziwo - milcz!~Córka zbliżyła
 18   1,  7 |          pozdrawiamy was.~- Ktoś ty taki? - zapytał głos ponury
 19   1,  8 |        głosem schrypłym Znosek - ty masz lepsze~serce od innych.
 20   1,  8 |         Żmijowym uroczysku. Ślij ty, jedź sam... czyń, jak chcesz,
 21   1,  9 |        bliżej, mruczał.~- Milcz, ty, stary zuchwalcze! Ty niepoczciwy,
 22   1,  9 |     Milcz, ty, stary zuchwalcze! Ty niepoczciwy, nieposłuszny -
 23   1,  9 |        swoich i służyć obcym?... Ty, niewolniku podły!~Smerdzie
 24   1,  9 |       policzy, kto wyśpiewa, coś ty zostawił na ziemi... ile
 25   1,  9 |          wypiastował, ile wrogów ty zabiłeś, iluś nakarmił ubogich...
 26   1,  9 |          krok ku niemu.~- Po coś ty Domana oczarowała? - rzekł
 27   1,  10|          pobliżu, paść i czekać. Ty, Mroczek - ze mną pójdziesz...
 28   1,  10|         znaczyć miało...~- Toś i ty, Słowanie - rzekł mu jeden -
 29   1,  11|    wlepionymi w las dumała.~- Co ty tak słuchasz, Dziwo? - pytała
 30   1,  11|          coś powiada... słyszysz ty ją? Pyta się nas, czyśmy
 31   1,  11|         co... a musi!... Nie idź ty na Kupałę!~Dziwa się rozśmiała.~-
 32   1,  11|          tobie nie radzę Jaruho! Ty wiesz, jak cię szarpią,
 33   1,  11|         się przypomną... - Cóżeś ty w młode lata robiła? - zapytała
 34   1,  11|          odezwała się znowu: - A ty, Dziwo, nie idź na Kupałę!~
 35   1,  11|        całym świecie nie ma... A ty nie idź na Kupałę...~Dziewczęta
 36   1,  11| Człowiecze! - krzyknęła - gdzieś ty był na biesiadzie! Dobrzeż
 37   1,  11|        ratować - rzekła cicho.~- Ty, Znosku, niewart tego, aby
 38   1,  11|          aby ciebie żywiono, boś ty dużo namorzył ludzi... ano!
 39   1,  11|          będziemy gospodarowali. Ty mi będziesz żabki zielone
 40   1,  11|       wiązała ją powoli.~- Mówże ty, gdzieś bywał? I co ci żbik
 41   1,  11|    Jaruha - szkoda! Ano, powiedz ty mnie po prawdzie, czyś ty
 42   1,  11|        ty mnie po prawdzie, czyś ty kiedy młodym był? Czy cię
 43   2,  12|   półszyderskim głosem:~- Pieśni ty moja, pieśni! Ptaszyno moja
 44   2,  12|      witaj, słoneczko kochane... Ty mi będziesz królowało...
 45   2,  12|   podnieść pomógł, nie pójdziesz ty o swej sile, a ja cię prowadzić
 46   2,  12|  popatrzała na niego.~- Cóżeś to ty spał tak długo? - zabełkotała.~-
 47   2,  12|        przy gaiku... ~Oj, gaju - ty zdradniku... ~Oj, byłoż -
 48   2,  12|         pogroziła na nosie.~- Ej ty! parobku... parobku!...
 49   2,  12|   Gospodarskiej córy. Zerkałeś i ty na nią, ja wszystko wiem...
 50   2,  12|     pójdę już ja bez pomocy... A ty, coś starej podał rączkę,
 51   2,  12|   wszyscy kołem.~- Dziwa, jakżeś ty mu się wyrwała?~Nie mówiła
 52   2,  12|          mówiło dziewczę -żegnaj ty mi na wieki! Ja muszę iść,
 53   2,  13|         było odpowiedzi.~- Cóżeś ty oniemiał? - zawołał po raz
 54   2,  13|        na podwórko.~- Mówże choć ty prawdę - zapytał Myszko -
 55   2,  13|       Doman się obudził.~- Jakeś ty tu wlazł, że cię psy nie
 56   2,  14|          zdziwiony stary Wizun - ty? zabiłaś? Jak się zwał ten
 57   2,  14|          dziewkę... - Mów, jakeś ty go zabiła! - odezwał się
 58   2,  14|    Zostań - rzekł w końcu - aleś ty dla nas i za młoda, i za
 59   2,  14|         i za młoda, i za krasna. Ty nie znasz siebie, zatęsknisz.
 60   2,  14|     miecz mu zadzwonił u boku. - Ty wróżbitko przeklęta - krzyknął -
 61   2,  14|  przeklęta - krzyknął - będziesz ty mi patrzała i mówiła inaczej!~-
 62   2,  14|           dziewka poświęcona!... ty także... stary... psi synu...
 63   2,  15|        tylko Sasi im radę dadzą. Ty ich sam nie zmożesz ze swymi
 64   2,  15|             zakrzyczał trzeci. - Ty z Niemcami, wrogami plemienia
 65   2,  15|             Mów, jak to uczynić; ty masz rozum niemiecki. Ja
 66   2,  15|   białogłową jestem, prędzej niż ty z ludźmi dam radę. W boju
 67   2,  15|          ludźmi dam radę. W boju ty siłę masz, a gdzie trzeba
 68   2,  15|     stryjów wyprawię. Odpoczywaj ty i mnie porucz, nie masz
 69   2,  17|         podnieść rękę... o doloż ty moja!...~Żule tymczasem,
 70   2,  18|     Chwostek stał zachmurzony.~- Ty na mnie ręki nie podniesiesz! -
 71   2,  20|    komory i pogroził jej palcem.~Ty, dzierlatko jakaś - rzekł
 72   2,  20|        jakaś - rzekł surowo - co ty oczyma strzelasz na takich
 73   2,  20|       nim? U niego takich, jakeś ty, doma pewnie ze sześć do
 74   2,  20|        gorzko poczęła.~- O doloż ty moja, o dolo!~Spojrzała
 75   2,  20|     nadszedł i stanął nad nim. - Ty tu jeszcze? - spytał.~-
 76   2,  20|      Matuniu Jaruho - szepnęła - ty znasz wszystko, nieprawda?~-
 77   2,  20|          poczęła stara - gołąbko ty moja! Znam wszystko, a nawet
 78   2,  20|        to, że ci się hożego, jak ty, chłopca chce.~Mila się
 79   2,  20|        rozśmiała się stara - taż ty sama jesteś lubczykiem;
 80   2,  21|       odjął i wołał:~- Bumir! Co ty ze zbójcami rozhowory czynić
 81   2,  21|     potrącił go nogą.~- Słyszysz ty - byłeś u knezia Miłosza?
 82   3,  22|      rękami, uśmiechała się.~- A ty na wiec czy z wiecu? - rzekł
 83   3,  24|  lubczyku, ziółko złote!... Jaką ty masz wielką cnotę, czy pan,
 84   3,  24|    lubczyku, dobre ziele, prośże ty mnie na wesele!...~Obiecując
 85   3,  24|          rozpoczynał. - Chmielu, ty psotniku, co ty robisz z
 86   3,  24|         Chmielu, ty psotniku, co ty robisz z ludzi, dziewicą
 87   3,  24|    mężatką się zbudzi... Chmielu ty, mój chmielu, jak ty psujesz
 88   3,  24|     Chmielu ty, mój chmielu, jak ty psujesz głowy, świat był
 89   3,  24|     chmielu, o chmielu, cudowneś ty ziele, przez cię jest szczęśliwych
 90   3,  24|     biednych jest wiele. Chmielu ty weselny, królu nasz i panie,
 91   3,  24|        ręce drętwiały.~- O doloż ty nasza - o dolo! Wesele i
 92   3,  24|       pogrzeb zgotowali. O doloż ty nasza, o dolo! Smagajcie,
 93   3,  25|      Doman! Dziecko moje! Żyjesz ty? - zawołał.~Oczy się otworzyły
 94   3,  25|     ciebie boi - rzekł Wizun - a ty, niepoczciwy, znowu patrzysz
 95   3,  25|         który w chacie panował - ty to jesteś, com ja ci ranę
 96   3,  25|         stoi i płacze.~- O doloż ty moja, doleńko!~A pająk ją
 97   3,  25|        płacze a zawodzi. - Doloż ty moja, doleczko!~Siostry
 98   3,  25|   przyszły i powiadają:~- Popłyń ty rybką za morze... morze
 99   3,  26|        to, wzięli go pod ręce.~- Ty musisz być dziś z nami -
100   3,  27|      rzucając się ku Miłoszowi - ty byś śmiał? - Samiście szukali
101   3,  29|      pozdrówcie ją ode mnie... A ty, Domanie?~- Ja pojadę -
102   3,  29|          wskazał mu na nogę.~- A ty... gdzie mu ten raz oddałeś? -
103   3,  29|        ramię pochwycił.~- Co się ty wijesz i kręcisz?~- Jeszcze