Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |       rogaty - wyjrzał, podniósł głowę, powietrza pociągnął chrapami -
  2   1,  1 |        głębinę. Byłby teraz i tę głowę mógł dojrzeć w krzakach,
  3   1,  1 |         czy do ucieczki, obracał głowę, gdy chłopak krzyknął. Druga
  4   1,  1 |          wodzie postrzegli jakby głowę ludzką z ciemnym, przylgłym
  5   1,  1 |         grubego. Nogi miał bose, głowę siwą nie okrytą. Ogromna,
  6   1,  1 |       podróżny, uchyliwszy tylko głowę - pokłon wam. Każcie waszym
  7   1,  3 |         przecie, żeby naród miał głowę i wodza - a co by począł,
  8   1,  3 |         Stary po drodze podnosił głowę ku barciom, bo ich tu pełno
  9   1,  3 |         uderzyło. Zatrzymał się, głowę spuścił i słuchał.~I Hengo
 10   1,  3 |      pochwie, na plecach łuk nad głowę się podnosił i łubiany wór
 11   1,  3 |         uprzejmie.~Stary skłonił głowę i po siwych włosach powiódł
 12   1,  4 |   Ślepiec się zatrzymał, z wolna głowę podniósł i oczy białe, krwawymi
 13   1,  4 |        ogień mu wyżera. I z jamy głowę wywleka, leci do Wisły i
 14   1,  4 |       Parę razy gniewny odwrócił głowę i oddalił się szybko, dłonią
 15   1,  5 |       smerda, z konia zeskoczył, głowę obnażył i pochylony poszedł
 16   1,  5 |    białych, otaczających twarz i głowę, na której licu resztki
 17   1,  5 |      radośnie i podnosząc je nad głowę.~- Mów, mów mi o nich długo,
 18   1,  6 | odchodzić, bo się lękał o własną głowę, gdy kneź na ławie usiadłszy
 19   1,  6 |     zbliżył doń jeszcze. Zwiesił głowę z ławy poręcza ku niemu.~-
 20   1,  6 | tymczasem, zwiesiwszy na poręczy głowę, usnął snem twardym, chrapanie
 21   1,  6 |        nań już, sznur z pętlą na głowę zarzuciła staremu, który
 22   1,  6 |     słuchać zdawał.~Aż nierychło głowę podniósł i tchnął ciężko
 23   1,  6 |        wici, zebrać braci. Niech głowę starą wezmą, jeżeli chcą -
 24   1,  7 |     spokojny stał nogą grzebiąc, głowę obrócił ku panu, zarżał
 25   1,  7 |         ogłuszywszy uderzeniem w głowę, tak że na poły przybitego
 26   1,  7 |    nawieszone zakrywały mu oczy, głowę miał zupełnie łysą. Trzymał
 27   1,  7 |     pobiegły w kąt, a niedźwiedź głowę zwróconą ku ścianie odwrócił,
 28   1,  7 |         dzieci!~I znowu zanurzył głowę w dłoniach i płakał. Oni
 29   1,  7 |      Niech świat ginie!~Jęknął i głowę zanurzył w posłanie - Wisz
 30   1,  8 |         on powie. Piastun myślał głowę spuszczoną trzymając i odezwał
 31   1,  8 | zawierzyć, najlepiej sobie.~Lecz głowę spuścił smutnie. Stary popatrzał
 32   1,  8 |         i zadumał się opuściwszy głowę.~Doszli do wrót, gdy w nich
 33   1,  9 |          czapkę mu rozpłatawszy, głowę rozkrwawił, ale razem prawie
 34   1,  9 |  smerdzie obmywano i obwiązywano głowę, a synowie ciało ojca podniósłszy,
 35   1,  9 |          gdy Jaga pocałowawszy w głowę Dziwę, krokiem powolnym
 36   1,  9 |          o Dziwie. Ludek zwiesił głowę.~- Domanie, bracie - rzekł -
 37   1,  9 |      stać?~Zamilkli znowu; Doman głowę zwiesił, brodę szarpnął
 38   1,  9 |    ściskając go za kolana.~Ludek głowę spuścił i odszedł milczący.~
 39   1,  10|      zwierz wprost rzucił się na głowę człowieka.~Coś zaskowyczało
 40   1,  10|     twarz miał pazurami podartą, głowę pokąsaną. Odetchnął, prychnął,
 41   1,  10|          się. Młodszy posłusznie głowę skłonił.~Wtem z drugiej
 42   1,  10|         jego napadli.~Słuchający głowę opuścił, ale krótko trwało
 43   1,  10|     mogąc, choć coraz przybliżał głowę a oczy.~W środku, nakryty
 44   1,  10|      Jeden z kadzi rad czerpał i głowę zalewając, pomiatał narodem...
 45   1,  10|        drugim... Słowan zamilkł, głowę spuścił, podparł się ręką
 46   1,  11|        dziwacznie i przekręcając głowę - o! o! śliczneż lica, kwitną
 47   1,  11|          w puszczy... Krucy mi w głowę pukali i oczów szukali...
 48   1,  11|  wędrować, gałąź mu oko wybiła i głowę sobie pokrwawił. - Jaruho! -
 49   1,  11|        aby mu było czym obwiązać głowę. Podała go milcząc starej.~
 50   1,  11|       trawą i liśćmi okładała mu głowę i białym płótnem wiązała
 51   1,  11|    Znoska i zręcznie obmotała mu głowę. Jedyne pozostałe oko podniósł
 52   1,  11|         ani myślał taić, spuścił głowę i zgrzytał zębami.~- A takie
 53   1,  11|       łące i w trawach złożywszy głowę usnął...~
 54   2,  12|     śmierci, i żywota...~Spuścił głowę wypełzłą i zamilkł; milczeli
 55   2,  12|          Hej! hej!...~I zwiesiła głowę smutnie, zapominając o Samborze,
 56   2,  12|        skrzydłami. Sambor legł i głowę a oczy w ręce utulił. Słuchał
 57   2,  12|      końcu zebranych. Ludek miał głowę zakrwawioną. Kłócili się
 58   2,  13|         leżał na ziemi, podniósł głowę z wolna i wlepił w pana
 59   2,  13|         w piersi wbiła..~Spuścił głowę Duży, jakby go to wyznanie
 60   2,  13|         on żył?~Jaruha podniosła głowę, pokiwała nią, spuściła,
 61   2,  13|        wspomnienie starego Wisza głowę spuścił Doman i zamilkł.~-
 62   2,  13|  będziemy, kneź mir łamie, niech głowę da!~- Niech da głowę! -
 63   2,  13|       niech głowę da!~- Niech da głowę! - zawołał Myszko i wstał. -
 64   2,  13|      siwe, bezładnie otaczały mu głowę okrągłą, w której wypukłe
 65   2,  13|          starej pokazując na swą głowę poranioną. Jaruha była listościwą,
 66   2,  13|       zbliżyć Znoskowi i z wolna głowę mu rozwiązała. Przyschła
 67   2,  14|   pokazała na prawo, na drożynę, głowę podparła znowu i dumała.~
 68   2,  14|      przyległ do ziemi okrywając głowę i czekał, aż bóg piorunów
 69   2,  15|     jutro Hadona!~Chwycił się za głowę targając włosy rozczochrane,
 70   2,  15|          spojrzał znowu z ukosa, głowę spuścił, ręce na piersiach
 71   2,  15|        szelest niezwykły, Leszek głowę podniósł nieco; czoło wybladłe:
 72   2,  16|         sił zamachnął i byłby mu głowę rozbił pięścią - jak to
 73   2,  16|          zachmurzony, zwiesiwszy głowę nad kubek.~- Jeszcze do
 74   2,  16|          ognisty i stary, ja mam głowę słabą i wolę wodę.~- Toż
 75   2,  18|      między siebie knezia, który głowę i ciało przychylił i na
 76   2,  19|    promień szczęśliwy zesłało na głowę chłopca; rosy, aby go oblała
 77   2,  19|          przyniosła i włożyła na głowę postrzyżonemu. Spleciony
 78   2,  20|        wstał a rozprostował się, głowę podniósł, czoło wypełzłe,
 79   2,  20|          a niekiedy się zdrzemał głowę sparłszy o drzewo.~Tego
 80   2,  20|   odsunięta, sparł się o ścianę, głowę pochylił - ktoś wyjrzał
 81   2,  21|          aż kneź mrucząc spuścił głowę, odstąpił i rzekł:~- Dziej
 82   2,  21|     Biała pani wyszła i wróciła. Głowę zawinęła płachtą, płaszcz
 83   2,  21|      głodu.~Bumir stał na koniu, głowę zwiesiwszy.~- Aby tylko
 84   2,  21|        się pod wieżę, wnet im na głowę sypnięto kamieniem, a jednego
 85   2,  21|       długich. Podbiegł i zadarł głowę do góry, patrząc ku oknu.
 86   2,  21|    smerda z górnego okna wysunął głowę i kląć a łajać począł, pokazywać
 87   3,  22|     wszystkiego, bo niejeden już głowę ku nim obracał, mówiąc:~-
 88   3,  23|       który oczyma nań łypnąwszy głowę prędko za plecy towarzysza
 89   3,  24|          naramienniki, korony na głowę, szpilki i para garści pieniążków
 90   3,  24|         kosę dziewiczą obcięto i głowę czepcem osłoniono, a gdy
 91   3,  24|     wołał młodszy.~Doman dopiero głowę podniósł i popatrzał obłąkanym
 92   3,  25|    chciał.~Widać było ponad wodą głowę obmokłą, długim włosem okrytą...
 93   3,  25|          na trawie przy drzewie, głowę o pień oparła, twarz płachtą
 94   3,  25|      rzuciła się Dziwa, spuściła głowę ku trawom i przebierać je
 95   3,  25|      komory, siadła na łóżeczku, głowę nakryła i płacze a zawodzi. -
 96   3,  26|     obyczajem do wrót przyszła i głowę na nich położywszy rżała,
 97   3,  26|        ojcu kneziowską czapkę na głowę włożono, że mu przypasano
 98   3,  27|         czekał.~Trzy razy Miłosz głowę ku niemu skłonił, a słowo
 99   3,  29|        byście wzięli, ja mu będę głowę na kolanach trzymał:~Wszyscy
100   3,  29|       czółna niesiono. Doman sam głowę jego położył na swych kolanach,
101   3,  29|       inna wzrost ten miała? Tak głowę niosła? Tak królowała jak
102   3,  29|          Dziwę. Nie widziała go, głowę miała spuszczoną, ręce zwisłe
103   3,  30|     kilka kroków postrzegł Doman głowę jednego z ludzi swych, który