Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |          oni nas tam zowią, choć my ich język rozumiemy... Słuchaj,
 2   1,  1 |        boby nas porozdzierały, a my starzy znajomi i dobrzy
 3   1,  1 |        ma pod nim spocząć prawo. My wam radzi. Kołacz i piwo,
 4   1,  2 |      widzieć było można, teraz i my kmiecie ważyć się na to
 5   1,  2 | najwięcej - odezwał się stary.~- My Polanie rozmówić się możemy
 6   1,  2 |         u was - przerwał stary - my wojny nie pragniemy ani
 7   1,  2 |        bogowie pokój miłują jako my.~Niemiec się skrzywił.~-
 8   1,  2 |        coraz więcej go znoszą.~- My też mamy go od morza i od
 9   1,  3 |          bronią - mówił stary. - My to wiemy, póty naszej woli,
10   1,  3 |       kto z wojny skorzysta? Nie my, ino kneź nasz i jego słudzy.
11   1,  3 |         przepuszczano...~- Znamy my tych ludzi spokojnych! -
12   1,  3 |     wiedzieć powinniście, z czym my jedziemy... Należy kneziowi
13   1,  3 |        myślicie? - rzekł Wisz.~- My jej nie wydamy nikomu, ale
14   1,  3 |      znoszą... Nam dojadło to... My nic nie wiemy, co oni tam
15   1,  3 |         Leszka nas spętają, albo my ich wyżeniem i wydusim.~
16   1,  3 |          pęta i pod grozę. U was my wszyscy dziećmi, tam wszyscy
17   1,  4 |           miejsce poczesne; dziś my pastuchom śpiewamy na wygonie...
18   1,  6 |           Grafowi powiedzcie, że my to od niego za podarek dla
19   1,  6 |          on! psi syn... sam, nie my... bodaj zginął mamie!~Schylił
20   1,  6 |      jeno, coście widzieli i jak my tu ucztujemy!... Będą się
21   1,  7 |        komory, ani dzieci. Mamyż my to tak cierpieć i po niewieściemu
22   1,  7 |          opola zbiorą, zaczniemy my, pójdą za tym drudzy.~-
23   1,  7 |   poswatały, a jest ich siła, że my nie sami... trzeba więc
24   1,  7 |    lepiej - dodał Wisz.~- Gdzież my wiec zwołamy, boć stanie
25   1,  7 |      przecie radzi i pokazać, że my od snu nie puchniem i u
26   1,  7 |       nigdy nie zdradził nikogo. My kmiecie jesteśmy, nie niewolniki.~
27   1,  8 |      konia zsiadł i pozdrowił.~- My do was - rzekł.~- Zawracajmyż
28   1,  8 |          i najedzie wówczas, gdy my się z sobą zajadać będziemy...
29   1,  8 |    Mówcie, bracia dobrzy, ludzie my jesteśmy czy zwierzęta dzikie,
30   1,  9 |      póki nas stanie.~- Nauczymy my was wieców - zawrzeszczał
31   1,  9 |             bratem... - dodał.~- My tobie braćmi... - odezwali
32   1,  9 |         kiedyś wezmę siłą... - A my siłą będziem bronić...~A
33   1,  10|         się malował.~- Myślmyż i my o szyjach naszych - rzekł -
34   1,  10|      zwać, musi być... a pod nim my, choć jemu równi żupany,
35   1,  10|        on nie posłucha.~- A siły my na niego nie mamy - wołał
36   1,  10|        Dawno na nas zęby ostrzą. My ludzie od roli i od gęśli,
37   1,  10|      stoją pod jednym wszyscy, a my i jednego nie możem ścierpieć.~-
38   2,  13|         ja, moi ludzie, czeladź. My stare kmiecie jesteśmy,
39   2,  13|      idzie, a o skarby na zamku. My to wiemy. Ano, omylą się,
40   2,  13|        Myszkom się chce panować, my wolimy tego, co jest...
41   2,  13|          wolimy tego, co jest... My już go znamy, a tamci, jeszcze
42   2,  14|       tykać chramu ani ognia, bo my się też ważyć możemy na
43   2,  15|       ich trzeba będzie. Jeszcze my dziś do was ze słowem przychodzimy,
44   2,  15|       nas zakuć w niewolę. Ano - my ci się nie damy! Mówimy
45   2,  15|         posłuchu i będę go miał.~My ci w sprawiedliwych rzeczach
46   2,  15|     wojna, tam musi być niewola. My wojny nie lubimy, bronimy
47   2,  15|         lasy, pola niszczą, tego my nie ścierpimy. Masz wyznaczonej
48   2,  15|       ślesz, z nimi się wąchasz. My to wiemy, my wiemy!~I rękę
49   2,  15|        się wąchasz. My to wiemy, my wiemy!~I rękę podniósł groźnie.~
50   2,  15|          że Leszek uwolniony, że my zgody z nimi chcemy, niech
51   2,  16|   kmiecie, potrzebuje nas, ale i my go potrzebujemy. Wojowaliśmy
52   2,  16|           Niech przepada on, ja, my, wszyscy! Nie ocalimy siebie,
53   2,  16|     wiele; nie skarżyliśmy się i my, choć i nam się , dostało.
54   2,  16|         spokojnie. - Z kmieciami my na swój ród nie pociągniemy,
55   2,  16|   bardzożeście nas wspomagali, a my wam siły wielkiej nie przyniesiemy.
56   2,  17|        Tam będę, gdzie pomsta.~- My też jej na Chwostyku szukamy -
57   2,  17|         obronie - zamek mocny, a my słabi.~- Ale nas gromada! -
58   2,  17|       dniach na łowy wyjedzie, a my nań czatować będziemy. Oszczędzim
59   2,  17|         stary, Leszek oślepiony, my dożyć żywota tylko chcemy
60   2,  18|        krótki czas... Jesteśmy i my kmiecie z opola obok, zabłąkaliśmy
61   2,  18|          Koszyczków spokojnie.~- My to stąd dalej trochę siedzimy -
62   2,  18|      zawsze, a gdy pokój panuje, my po mirach samiśmy się rządzić
63   2,  19|       Dzikimi nas za to zowią, a my dzikimi zowiemy tych, co
64   2,  19|      myślał zaprowadzać?~- O tej my od niegośmy nie słyszeli -
65   2,  19|       mowy naszej poznajecie, że my Niemcami nie jesteśmy, ani
66   2,  19|      gości siadając po chwili. - My czary odganiamy, ale ich
67   2,  19|          też wyznawać zaczęli.~- My nie znamy innego Boga, tylko
68   2,  19|         Łabą - rzekł chłodno - a my z nimi jednego Boga mieć
69   2,  19|       odpowiedział gość - i tego my, a z nami już większa część
70   2,  19|    piękny życia jego początek, i my, cośmy się ludzi nie spodziewali,
71   2,  20|                      ROZDZIAŁ 20~My cofnąć się nieco z powieścią
72   2,  21|          więcej wiem... zginiemy my, niech się będzie pomścić
73   2,  21|        mogą... Prowadźcie Sasów, my wytrzymamy. Rzucili się
74   2,  21|         niedaleko...~- To z tymi my na oszczepyśmy równi - mówił
75   2,  21|         Dziś wy mocniejsi, jutro my być też możemy... Na jednej
76   2,  21|           czyja lepsza, do woli. My wam jedno powiemy pod klątwą,
77   3,  22|          zagrody popalą, nim się my na wodza zbierzemy... A
78   3,  22|         jeżeli im kniażyć, toć i my potrafimy.~I tak porozpraszali
79   3,  22|         nas i Pomorzan prowadzą, my tymczasem nie im, a sobie
80   3,  22|  pokazujemy. Wiec się zrywa A że my sami wybierać nie umiemy,
81   3,  22|      Redarów i Ranów... czcimy i my przecie Rugiewida o siedmiu
82   3,  22|     myśli, wiele nas jest, a jak my mało możemy... Jedni z nas
83   3,  24|        przyciągnąć, odepchnąć... my to wszystko znamy... Będzie
84   3,  25|    wszyscy i Pomorcom dać naukę!~My dziś pszczoły w ulu bez
85   3,  25|     Spojrzę na słoneczko,~Wysoko my jeszcze...~Lecą ptacy, lecą,~
86   3,  26|          nasze niszczą wrogowie, my się im skutecznie obronić
87   3,  26|  wracajcie, gdy taka bogów wola. My bez was stąd nie pójdziemy.
88   3,  27|         do niego:~- Dostaliśmy i my się do was kneziu, z niebezpieczeństwem
89   3,  27|     niebezpieczeństwem życia, bo my, tutejszego pana dziedzice,
90   3,  27|        aby się rzucić na nich.~- My musimy - ciągnął starszy -
91   3,  28|   rzucicie się na nich z jednej, my z drugiej strony. Weźmiemy
92   3,  29|        Tego starczy dla grozy... My tu, gdzie nam bogi dały
93   3,  30|          od granicy, pójdziemy i my na Pomorze i na Leszki.
94   3,  30|        wziąć chcieliście, a tych my odebrać nie damy. Po ojcach
95   3,  30|     odezwał się Bumir porywczo - my do was idziem dziś nie z
96   3,  30|    przelali? - spytał Piastun.~- My pokój niesiemy - powtórzył
97   3,  30|          że dochowacie miru, gdy my go wam przyrzeczemy? Dziadowie
98   3,  30|       nam wniosą...~- Siedzimy i my, a siedzieć będziemy rozbrojeni