Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    oprócz nich dwu nie rozumiał, zawołał:~- Gerda, do koni! Słońce
 2   1,  1 |          nich biły... i burze! - zawołał warcząc rudy. - Gdzieś się
 3   1,  1 |     zobaczył, ten właśnie na psy zawołał groźno, ręką im wskazując
 4   1,  1 |      gościnę prosić nie trzeba - zawołał Wisz wstając. - Kto raz
 5   1,  2 |          świeciło.~- Lepsze to - zawołał śmiejąc się Hengo - od waszych
 6   1,  2 |  pochwycił skwapliwie.~- A! to - zawołał zmieszany - to jest znak...
 7   1,  2 |        Wiszowi by się to zdało - zawołał - i przystało.~- Po co? -
 8   1,  3 |             A mnie co do tego? - zawołał smerda gniewnie. - Kneź
 9   1,  3 |     starej Jagi.~- Matko stara - zawołał - a gdzież to niewiastki
10   1,  3 |              Gdzież gospodarz? - zawołał.~Wisz stał u progu chaty -
11   1,  3 |         przykazał.~- Tak, tak! - zawołał Wisz zadumany patrząc w
12   1,  4 | przebudził, ujrzawszy go z góry, zawołał:~- Bywaj tu, stary!~Ślepiec
13   1,  4 |          po co kneziowi pieśń? - zawołał smerda. - To babska rzecz.~-
14   1,  4 |      milczenie.~- Inną jeszcze - zawołał smerda - nie żałuj nam,
15   1,  5 |        To kneziów gród! - z dumą zawołał smerda, zwracając się ku
16   1,  5 |   kogożeś to pojmał na drodze? - zawołał głos gruby i schrypły. -
17   1,  5 |      czekają...~- Baby oni są! - zawołał Kos.~- Gród mocny - odezwał
18   1,  6 |        cieniu.~- Chodź tu! ty! - zawołał - tu!~I pokazał mu jak psu
19   1,  6 |         Za co mnie wyklinacie? - zawołał - psie syny, nieposłuszne!
20   1,  7 |         prędko rzecze, Domanie - zawołał stary - a rękom to nie tak
21   1,  7 |          was spuszczę Maruchę! - zawołał. - Chwost was tu nasłał,
22   1,  7 |      Domana.~- Cóż rzec więcej - zawołał - wy mu i o tym, coście
23   1,  7 |           on mój wróg, ja jego - zawołał Miłosz. - Dadzą o tym znać
24   1,  8 |          wyrwałeś się z grodu? - zawołał, gdy Sambor już mu do nóg
25   1,  8 |            Wy w las z dziećmi! - zawołał stary - tu nie jesteście
26   1,  9 |          znowu do was w gości! - zawołał z dala - toście mi powinni
27   1,  9 |          Będziemy się bronili! - zawołał stary. - Idźcie, jeśli nie
28   1,  9 |         też kubek w górę, głośno zawołał:~- Krew za krew!~Oczy wszystkich
29   1,  9 |        tylko co zmęczył.~- Ej! - zawołał - takie to braterstwo wasze?
30   1,  9 |    Ojciec wasz byłby mi ją dał - zawołał prawie gniewnie. ~- Nigdy...~-
31   1,  10|     obstawali.~- Kneź musi być - zawołał Boimir - ano... będzie!
32   1,  10|    Zwierzaś ubił lub skaleczył - zawołał Zyrun.~- Dobrze by choć
33   1,  11|      nich oka ze łba nie wyssę - zawołał - kneź mnie pożałuje...~-
34   2,  13|             Cóżeś ty oniemiał? - zawołał po raz trzeci, groźnie już,
35   2,  13|         e! co będę kłamał - żywo zawołał, jakby z trochą gorączki.
36   2,  13|     Weźmiesz ją i pomścisz się - zawołał Myszko - chciałeś ją mieć
37   2,  13|          da!~- Niech da głowę! - zawołał Myszko i wstał. - Więcej
38   2,  13|           Ja rany leczyć umiem - zawołał Bumir - pójdę, zobaczę. -
39   2,  13|     dopuścim... Nie dopuścimy! - zawołał Bumir bijąc kubkiem o stół.
40   2,  14|       przyszłam tu.~- Zabiłaś? - zawołał zdziwiony stary Wizun -
41   2,  14|        drugi.~- Domana mi żal! - zawołał - nosiłem go dzieckiem na
42   2,  15|    spadający puklami.~- Hadon! - zawołał zobaczywszy go kneź - zbliż
43   2,  15|   namarszczył.~- Puścić ich tu - zawołał na smerdę - wrota obwarować,
44   2,  16|        padł.~- Miłościwy panie - zawołał - stało się nieszczęście.
45   2,  16|          stało, to moja sprawa - zawołał wyczekawszy - ja was dziś
46   2,  16|    piersi pochwycił.~- Zdrada! - zawołał. - To nie miód, to jad!
47   2,  17|    wyjedzone.~- Kneziu, panie! - zawołał ręce łamiąc - tyś już jeden
48   2,  17|       ojcu. .~- Konie sposobić - zawołał stary - ja sam pojadę. Leszek
49   2,  17|        oczyma, wyprostował się i zawołał, aby mu oszczep, miecz i
50   2,  17|             Wy z nami! kneziu! - zawołał do niego.~- Ja... z zemstą,
51   2,  17|         nie obejdziecie - głośno zawołał powtórnie starzec - wojewodów,
52   2,  17|    siebie drużynę.~- Do domów! - zawołał. - Naokoło grodu w lasach
53   2,  18|    Obejrzał się na smerdę, który zawołał: - Mów, babo, wyraźnie!~
54   2,  18|        zadrżał.~- Ilu tam ich? - zawołał popędliwie - ilu?~- Ja bo
55   2,  18|         Paść kmieciowi w ręce! - zawołał - szalonym bym był... Idźmy
56   2,  18|   odmawia..~- Myśmy nie wrogi! - zawołał smerda - a skądże byśmy
57   2,  18|          stało u wrót.~- Ojcze - zawołał Myszko z krwawą szyją -
58   2,  18|        minęło!~- Kmieciu dobry - zawołał Chwostek - proszę was do
59   2,  18|          ręki nie podniesiesz! - zawołał.~- Miłościwy panie - rzekł
60   2,  19|             Wrogów miłować?... - zawołał Piastun składając ręce -
61   2,  19|          i wrogów kochać każe! - zawołał Piastun - dziw to wielki!~
62   2,  19|       dla was, gospodarzu nasz - zawołał w progu - że na dzień syna
63   2,  19|    Raduje się pewnie serce twe - zawołał ojciec do niej - iż los
64   2,  20|        dajecie darmo?~- Czasem - zawołał stary w ręce klaskając. -
65   2,  20|        cię dziewka nie zabiła! - zawołał - wiedziałem ja to dobrze.
66   2,  20|   starego.~- Hej! stary zdunie - zawołał - gdybyście też mi dali
67   2,  21|        tu wysłał w tę godzinę? - zawołał.~Nim czas odpowiedzieć mieli,
68   2,  21|         Czemu zostać nie mają? - zawołał - chcesz ich teraz wyprawić,
69   2,  21|            Ostatni z ich rodu! - zawołał Myszko. - Zgładził ich,
70   2,  21|          starszy. - Pewnie nie - zawołał Bumir - ich dziesięciu zwołają
71   2,  21|          z obu stron.~- Bumir! - zawołał Chwostek głosem schrypłym -
72   3,  22|           Jak zgody nie będzie - zawołał Myszko Krwawa Szyja - dosyć
73   3,  22|      usta zamknął.~- Nie chcę! - zawołał. - Wolę słuchać niż rozkazywać
74   3,  23|   osmalona na jaw wyszła - Ludek zawołał:~- O! ten ci to jest, który
75   3,  24|         Jaruhę. - Co jej jest? - zawołał stary Mirsz - leci jakby
76   3,  24|             Kto żyw, na konie! - zawołał. - Jaruha przybiegła z wieścią,
77   3,  24|          podnosząc.~- Psi synu - zawołał - gdy nasz gród palono,
78   3,  25|       Dziecko moje! Żyjesz ty? - zawołał.~Oczy się otworzyły tylko
79   3,  25|        się też trwożliwie. Wizun zawołał na nią, aby podała ciepłego
80   3,  25|         sieni.~- Dziwa! Dziwa! - zawołał - ranę byś mi opatrzyła,
81   3,  25|       nosi!~. - Nie pleć, babo - zawołał - nie wspominaj!~- Ona tu
82   3,  25|   chłopak wstał, oczy przetarł i zawołał:~- Dawajcie jeść, bo mi
83   3,  25|         szczęśliwy uściskał go i zawołał do córki:~- Inaczej już
84   3,  26|        został wybrany.~- Jutro - zawołał Bolko - teraźniejszego wiecu
85   3,  26|         nie wiecie, co czynić? - zawołał. - Ja wam nowego nie powiem
86   3,  26|           człek prosty i ubogi - zawołał - ja ludźmi rządzić nie
87   3,  26|   spotkanie.~- Miłościwy panie - zawołał, ręce ku niemu wyciągając,
88   3,  26|       Pepełków rozrządzał kneź - zawołał ktoś, ażeby grodzisko, teraz
89   3,  27|       Mam to prawo, co ojciec! - zawołał nogą tupiąc w ziemię i czoło
90   3,  28|           Dobek starostę swojego zawołał i w domu pilnować polecił -
91   3,  28|         Dobek! - spojrzawszy nań zawołał Piastun, jakby o niczym
92   3,  29|       idę od ognia i wyroczni! - zawołał. - Niosę wam wróżbę dobrą!
93   3,  29|           Domanie?~- Ja pojadę - zawołał Doman - pojadę. Raniła ona
94   3,  29|      zobaczył.~- Ona stoi tam! - zawołał. - Dziwa! Dziwa! Któraż
95   3,  29|    zwycięsko. - Pobiliśmy ich! - zawołał Doman powstając z czółna. -