Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           milczenie było, tylko z dala ozwała się poranna muzyka
 2   1,  1 |            Kukułki odezwały się z dala, dzięcioły kowale już kuły
 3   1,  1 |      zamieszkała, milcząca. Raz z dala na wodzie postrzegli jakby
 4   1,  1 |     okrążać musieli. Przed nimi z dala pomykał zwierz, z łąk pierzchały
 5   1,  2 |          żyło w zagrodzie, choć z dala i przez tynu wierzchołki,
 6   1,  2 |     wianku, z założonymi rękami z dala się temu zachodowi przypatrywała.
 7   1,  3 |          szelestu nawykłe - coś z dala uderzyło. Zatrzymał się,
 8   1,  3 |      Gospodarz, nic nie mówiąc, z dala zajął miejsce na ławie.~-
 9   1,  5 |     postawę groźną. Zaledwie go z dala ujrzawszy spokorniał smerda,
10   1,  5 |          i na Hengę, który stał z dala jakby w oczekiwaniu. Nie
11   1,  5 |         pierścień z kamieniem i z dala go ukazał. Ujrzawszy go
12   1,  5 |        się z siedzenia niewiasta, dała znak ciekawym, aby odeszły
13   1,  6 |          trupom, które widniały z dala.~Hengo pośpiesznie przywiązywał
14   1,  6 |           Nie spotykali nikogo. Z dala tylko kozy pierzchały i
15   1,  6 |            Niemiec pozdrowił go z dala, a stary wnet ku niemu schodzić
16   1,  6 |   zarzewie, od którego zakipiała. Dała tylko znak ojcu powiekami,
17   1,  6 |       przyniosła, stała jeszcze z dala nad lasami, po ciemnej jej
18   1,  6 |            A mnie szczęśliwa dola dała z niemego chłopięcia dostać
19   1,  7 |      niebieskimi oczyma. Rękami z dala już witał przybywającego,
20   1,  7 |          gwałtem, a kneziowa pani dała ją mężowi na zabawę. Po
21   1,  7 |        czeladź, dwór, stanąwszy z dala - jakby na coś oczekiwać
22   1,  8 |      kamieniu u rzeki siadywał, z dala przypilnowując gospodarstwa.~
23   1,  8 |         najzamożniejszych. Szli z dala do Piastuna ludzie, a gdy
24   1,  8 |          obrony.~Chata widziana z dala przybrała pozór swój codzienny,
25   1,  8 |    odkrytą głowi u wrót stanął.~Z dala już coś tętnieć zaczynało,
26   1,  9 |               ROZDZIAŁ 9~Smerda z dala już starca zobaczył, odwrócił
27   1,  9 |          was w gości! - zawołał z dala - toście mi powinni być
28   1,  9 |      połowie.~Wśród ciszy lasów z dala ten pochód żałobny słychać
29   1,  9 |        przystąpiły córki jeszcze, dała im znak, aby uszły z drogi;
30   1,  9 |    oddzielnie mężowie, osobno i z dala niewiasty.~Wtem gęśla zabrzęczała
31   1,  9 |           w lesie wiatr szumiał z dala... Słowan dobywał z piersi
32   1,  10|          opasywały lasy czarne. Z dala na prawo małe jeziorko leżało
33   1,  10|          nam jutro. Gdy mówili, z dala już tętniało znowu, tętniało
34   1,  10|        starszyzna, której ubite z dala pokazano zwierzę. Rzucili
35   1,  10|         Siedzi Chwostek, patrzy z dala... kmiecie mruczą, psy-li
36   1,  11|    wrzaskiem.~Dziwa westchnęła.~Z dala odezwała się kukułka raz,
37   1,  11|           tylko i pszczoły, las z dala zatętniał. Spojrzały po
38   1,  11|    Wróciły na trawę, na słońce.~Z dala jakby śpiewanie słychać
39   1,  11|              Jaruho! - krzyknął z dala karzeł - ratuj mnie, a daj
40   2,  12|      cichu: - Kupało! Kupało!~A z dala słychać było śpiew.~- Słońce
41   2,  12|        chórem ze swymi zwrotkami, dała się słyszeć druga. Chóry
42   2,  12|     pieśnią, i tętniał skokami.~Z dala widać było ogniów łuny,
43   2,  12|           Sambor nad nią czuwał z dala, lecz ani razu, ni razu
44   2,  12|           Chłopak długo jeszcze z dala się w nią wpatrywał, ale
45   2,  12|       biada tej, co się pochwycić dała.. Wnet cały zastęp rzucał
46   2,  12|           boru, gdzie już tylko z dala przez gałęzie przeciskała
47   2,  12|        powieki go chwytał.~Wtem z dala coś zatętniło... załopotało...
48   2,  12|      kupka. Blask, który wpadał z dala, nie dozwalał rozeznać twarzy.
49   2,  12|          usłyszał głos za sobą.~Z dala na ziemi pół leżała, na
50   2,  13|      jechał wprost na dwór. Już z dala poznał chłopak Bumira, kmiecia,
51   2,  14|       ostrów święty, do którego z dala, od Wisły, nawet od Łaby,
52   2,  14|         święte było.~Ostrów też z dala się dostrzec dawał, naówczas
53   2,  14|           rozkazywanie. Siedząc z dala patrzały na nią i strach
54   2,  14|        swoim, skinąwszy na nich z dala, kazał je rozpędzać, ale
55   2,  14|      wlokąc ją za sobą.~Burza nie dała kneziowi siąść do czółna,
56   2,  15|      kmieci, strzelali z góry i z dala, kamienie z proc na nich
57   2,  16|           jezioro gładkie, lasy z dala stały milczące. Straże,
58   2,  18|          nieco, przypatrzył się z dala babie i poznał w niej Jaruhę.
59   2,  18|   niewiasty. Chłopak kilkoletni z dala stał, a ciekawymi oczyma
60   2,  19|    okrzyki jakieś rozlegały się z dala, w których rozpoznać nie
61   2,  19|         nic, gromady kładły się z dala, lecz coraz nowe przybywały,
62   2,  19|   niewiasty znowu nadciągnąwszy z dala zaśpiewały pieśń inną.~Tak
63   2,  20| rozpaczliwy cofnął się i stanął z dala. Chwilę trwało milczenie,
64   2,  20|         na nią u kręgu kamieni. Z dala go zobaczyła, blady był
65   2,  20|         chodzącego Domana, kury z dala kręcił się między gromadami
66   2,  20|     Wskazał ręką na drzwi.~Mila z dala poznała czółno i przybywającego,
67   2,  20|        lubczyk miała, tobym mu go dała w miodzie, ażeby snu i jadła
68   2,  20|        Komu kogo chciała, temu go dała.~Duchy ją umyślnie tu niosły.
69   2,  21|        niebie. Myszkowie wołają z dala:~- Ot tobie dzień ostatni,
70   2,  21|     ludźmi siedzieli u ogniska, z dala na stołb poglądając, gdy
71   3,  22|           nakłoni.~Więc gdy się z dala ukazał, i Myszkowie, i Leszki
72   3,  22|    przypadł człowiek w koszuli, z dala już ręką coś ukazując a
73   3,  23|     znajdą tak łatwo, a Niemców z dala sprowadzić nie będą mogli.~
74   3,  23|           od której trzymał się z dala.~Stary uśmiechał się milcząc.~-
75   3,  24|           i mrugając - żupanam ci dała, a będziesz panowała...
76   3,  24|       oczy. Były tam zamorskie, z dala przywiezione klejnoty, pierścienie,
77   3,  24|        zdyszana, poznano w niej z dala Jaruhę. - Co jej jest? -
78   3,  25|         klęczał wciąż przy nim. Z dala przypatrywały się niewiasty.~
79   3,  25|      czyni sam! - odpowiedziała z dala chcąc ujść. - Staremu się
80   3,  26|           skinął na syna, który z dala z końmi stał. Nim się opatrzono,
81   3,  26|         nie może, młodszych dwu z dala za nią pociągnęli.~Jak dzień,
82   3,  26|        kawałek chleba spożyła go, dała nogom się wyprostować i
83   3,  27|        panów. Szemrano dziwnie, z dala spoglądając na Miłosza,
84   3,  27|           Obrem zwano, stał już z dala, czując, że może być potrzebnym.
85   3,  27|         Miłosz jeszcze, chodząc z dala, burzył się bijąc sam z
86   3,  28|           widłach obejmowały, a z dala szerokie otaczały błota.
87   3,  28|           sadzonych i stojących z dala u ścian tarczy guzami nabijanych,
88   3,  28|         rzekł Dobek - co trudno z dala odgadnąć, czemu by uwierzyć
89   3,  29|          po wodzie rzucały, jak z dala nad powierzchnią jeziora
90   3,  29|      słupa przy malowanym tynie z dala stojącą spostrzegł Dziwę.
91   3,  30|                     ROZDZIAŁ 30~Z dala już widać było, jak gromady
92   3,  30|          gromadnie w milczeniu.~Z dala ich już ujrzawszy Piastun
93   3,  30|           zaczynał, gdy w końcu z dala postrzegł ją idącą nad brzegiem
94   3,  30|          Nie mogła dostrzec nic z dala oprócz łodzi, które szybko