Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |           i gnilca w nas szukają. Chwostek nad Gopłem dokazuje. Dwa
 2   1,  7 |    wszyscy się wymordowali. Trupy Chwostek do jeziora kazał powrzucać
 3   1,  7 |        kędy? Wiecie to dobrze, że Chwostek ma swoich i między kmieciami,
 4   1,  7 |         coraz okrutniej.~- Kto?~- Chwostek - rzekł, obelżywego tego
 5   1,  8 |            kogo za sobą mógł mieć Chwostek, a kogo przeciw sobie, i
 6   1,  8 |         Jak głowy ich osłonić?... Chwostek na mnie zawzięty...~Wisz
 7   1,  8 |             odezwał się Sambor. - Chwostek się uniósł gniewem wielkim,
 8   1,  9 |              Strach na grodzie... Chwostek blady, niewolników swoich
 9   1,  10|           bezpieczeństwa strzeże. Chwostek się z Niemcy sprzęga, chce
10   1,  10|        siedzi w kamiennej dziupli Chwostek... i nasza strzała go tam
11   1,  10|           tęskliwą nutą.~- Siedzi Chwostek na wieżycy... i patrzy z
12   1,  10|      zgarnia... dobry pan! Siedzi Chwostek, patrzy z dala... kmiecie
13   1,  10|       kmieci... Dobry pan. Siedzi Chwostek na wieżycy... czy słyszycie,
14   2,  13|          gorzej się jeszcze kroi. Chwostek sobie zebrał dużą drużynę,
15   2,  14|      wniesiono omdlałą do chramu. Chwostek stał milczący, wściekły.~
16   2,  14|        lochu! Do jamy! - krzyknął Chwostek - nauczy się wróżyć inaczej!~
17   2,  14|          i dziewczyna poświęcona.~Chwostek się rozśmiał dziko, przystąpił
18   2,  14|          z ludźmi mieć będziecie!~Chwostek nie odpowiedział nic, zerwał
19   2,  14|          kryły się w zarośla.~Gdy Chwostek dostał się do kamiennego
20   2,  14|      zahuczał potakując i grożąc.~Chwostek stał ściskając w ręku miecz,
21   2,  15|       nasi pośpieją?~Rozśmiał się Chwostek.~- Hej! Twarde zęby trzeba
22   2,  15|    gromada już buntem pachniała i Chwostek, obudziwszy się, groźnie
23   2,  15| odgróżkami i narzekaniem wielkim.~Chwostek szalał, że ich puszczono,
24   2,  15|   wytykała, wywołując po imieniu.~Chwostek też przypadając do niektórych
25   2,  15|            Na ławie w izbie leżał Chwostek, który padając na dyle także
26   2,  15|         na powrót pierwsza rzecz.~Chwostek słuchał.~- Mów, jak to uczynić;
27   2,  15|          przyjdą - napaść gotowi.~Chwostek z oczyma w nią wlepionymi
28   2,  16|        ROZDZIAŁ 16~Nazajutrz rano Chwostek, chociaż się tym pocieszał,
29   2,  16|           nie będą śmieli - wołał Chwostek.~Brunhilda potakiwała, ale
30   2,  16|        dawało i uchodzono szybko.~Chwostek obszedł wszystko milczący.~-
31   2,  16|         do grodu, a ujrzawszy, że Chwostek sam wyszedł na ich spotkanie
32   2,  16|           jeść i pić zapraszając.~Chwostek tedy, nauczony przez żonę,
33   2,  16|     chałupach z wiciami obnieśli?~Chwostek i żona milczeli posępnie.
34   2,  16|   narzekali i boleli na swą dolę.~Chwostek, na którego żona wciąż patrzała,
35   2,  16|      chwalili miód stary i wonny.~Chwostek milczał. Starzy sądzili,
36   2,  16|    trupami drgnął i pobladł.~Wtem Chwostek mu wskazał palcem na ciała.~-
37   2,  16|      straszliwie oblicza kneziów. Chwostek powtórzył mu jeszcze:~-
38   2,  17|          mleka z tego nie będzie. Chwostek, coście go tak przezwali,
39   2,  17|     przyszło, z głodu nie pomrą i Chwostek się nie podda... Wreszcie
40   2,  17|     zbierajmy nie czyniąc hałasu. Chwostek pomyśli, żeśmy się go ulękli,
41   2,  18|           krzyżyk na piersi nosił Chwostek, zabobonnym był poganinem,
42   2,  18|       dostać do gęstwiny i kniei.~Chwostek, który dawno na koniu nie
43   2,  18|      zemstę i prześladowanie. Gdy Chwostek wskazał swemu słudze siedzącą
44   2,  18|         ona się na wszystkim zna.~Chwostek ubezpieczony wyjechał z
45   2,  18|           na kogoś sobie czekają.~Chwostek zadrżał.~- Ilu tam ich? -
46   2,  18|          nie było.~Z obawy czarów Chwostek się nie śmiał zbliżyć do
47   2,  18|            kierując za dwornią, a Chwostek w prawo lasem po cichu umykał.
48   2,  18|           do nocy czekać musieli. Chwostek i smerda dla bezpieczeństwa
49   2,  18|       poszedł na zwiady. Zrazu go Chwostek puszczać od siebie nie chciał,
50   2,  18|    zmieniony a cały drżący wszedł Chwostek do dworu. Piastun go na
51   2,  18|            coś tylko pomruczawszy Chwostek siadł i ręką od ognia twarz
52   2,  18|         nie powiedziała ni słowa.~Chwostek, nawykły do mocnego napoju,
53   2,  18|    jesteście? - spytał na ostatek Chwostek gospodarza.~- Jak mój ojciec
54   2,  18|      siedzimy - mówił niewyraźnie Chwostek - nie bardzo wiemy, co się
55   2,  18|           stoją - odparł Piastun. Chwostek zamilkł.~- Kneź też pewnie
56   2,  18|    wolności naruszy...~Mimowolnie Chwostek rozśmiał się swym dzikim,
57   2,  18|           gród i knezia? - spytał Chwostek. ~Rwał się kneź nasz wprzódy
58   2,  18|     powtórnie na drzwi wskazywał. Chwostek sam nie wiedział, co począć,
59   2,  18|         do studni, konie pojono i Chwostek w komorze schowany mógł
60   2,  18|           Kmieciu dobry - zawołał Chwostek - proszę was do mnie na
61   2,  18|        wie, gdzie się spotkamy...~Chwostek stał zachmurzony.~- Ty na
62   2,  18|          to ustąpił mu z drogi, a Chwostek pośpiesznym krokiem wyrwał
63   2,  18|        czerowanym światłem migał. Chwostek ze sługą znikli w ciemnościach.
64   2,  19|  Rozpowiadał im potem, co uczynił Chwostek z kmieciami i ze stryjami
65   2,  19|          Z wierzchołka grodu mógł Chwostek widzieć, jakie siły się
66   2,  21|             Łamała ręce kneźna, a Chwostek mruczał:~- Nie będą śmieli!
67   2,  21|    wracali.~- Co słychać? - pytał Chwostek.~- Coście widzieli? - pytała
68   2,  21|         noc przyjdą wici ogniste.~Chwostek się rozsierdził i do wieży
69   2,  21|       czeka...~Płakała i prosiła. Chwostek się gniewał. Odłożono wyprawę
70   2,  21|     jeziorze odblask jej blednął. Chwostek powtarzał:~- Czerń plugawa!...
71   2,  21|        usiany był dokoła wiciami. Chwostek się ruszył i krzyknął:~-
72   2,  21|          przybiegli, zapalono ją. Chwostek się uśmiechał. Biała pani
73   2,  21|     Dzieci za nią szły posłuszne.~Chwostek się obejrzał ponuro, plunął
74   2,  21|            mówiła.~Na to nadszedł Chwostek.~- Czemu zostać nie mają? -
75   2,  21|        się będzie pomścić komu...~Chwostek się gniewać począł, rozgniewała
76   2,  21|     ciekły łzy, ale matka kazała.~Chwostek poszedł milczący i synów
77   2,  21|          łzy im ciekły po twarzy. Chwostek patrzał na nich, mruczał
78   2,  21|           plemieniu jaszczurczym.~Chwostek mruknął.~- Nigdy stołba
79   2,  21|          chłopcy skoczyli za nią, Chwostek patrzał z brzegu, czółen
80   2,  21|     prześliznęła nie postrzeżona. Chwostek oczyma potoczył po okolicy
81   2,  21|       łzach jeszcze po dzieciach; Chwostek już spał. Ona siadła u ognia,
82   2,  21|      Biała pani chodziła trwożna, Chwostek mówił:~- Nie śmieją.~Wtem
83   2,  21|          Gdy tak stali a patrzeli Chwostek i żona jego, lica im pobladły,
84   2,  21|            Ruch na zamku panował. Chwostek w boki się wziąwszy patrzał.
85   2,  21|       Stał długo zdrętwiały jakby Chwostek, potem się ruszył nagle,
86   2,  21|         konna i kmieca starszyzna~Chwostek już na drugie stolowanie
87   2,  21|       wpół pozwierali i mocują...~Chwostek spojrzał i zbiegł.~Do izby
88   2,  21|          mogli.~Patrzał ze stołba Chwostek, jak czeladź trupy zebrała
89   2,  21|         coś i zastukało od wieży. Chwostek zasuwę od okna w murze odjął
90   2,  21|         stron.~- Bumir! - zawołał Chwostek głosem schrypłym - jedź
91   2,  21|           czynić?~Szeptali długo, Chwostek to chodził, to padał w kąt
92   2,  21|     boleść, i gniew był straszny. Chwostek śmiał się coraz głośniej.
93   2,  21|           chust, by ją zatamować. Chwostek podszedł burcząc i potrącił
94   2,  21|  pocałował je i skonał.~Parę razy Chwostek go jeszcze nogą potrącił,