Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    życiem razem wydzierać. Ja - wy wiecie - człowiek spokojny,
 2   1,  1 |       im z tym było... Jakeście wy a drudzy wędrowni podwozić
 3   1,  1 |       na przybyłego kupca - ale wy... wy dróg się do nas uczycie,
 4   1,  1 |    przybyłego kupca - ale wy... wy dróg się do nas uczycie,
 5   1,  1 | podpatrywać, ale swoje mieniać. Wy mnie przecie znacie, nie
 6   1,  1 |         i wiedzą one więcej niż wy... te - wiedźmy nasze...~
 7   1,  2 |        sobie.~- Ale, cóż to?... Wy sami tylko - odezwał się -
 8   1,  2 |         namarszczył.~- Dlaczego wy na łowy idziecie, choć zwierz
 9   1,  3 |        Ot, sam dobrze nie wiem. Wy tu na znacznej przestrzeni
10   1,  3 | gospodarzu - ozwał się smerda - wy to już wiedzieć powinniście,
11   1,  3 |        powtórzyła Dziwa. - Ano, wy do nas wrócicie. - Kiedy? -
12   1,  4 |   daleko... daleko...~- Przecie wy tam zajdziecie - mówił Sambor -
13   1,  4 |         co dziś ich pożegnał.~- Wy z Wiszowej zagrody? - spytał
14   1,  4 |         stołba. I ten z nami. A wy byliście na grodzie?~- Dawniej...
15   1,  4 |      Wam pieśni innej potrzeba, wy starej nie rozumiecie. O
16   1,  4 |      braci znad Łaby i Dniepru? Wy ich nie znacie. O białych
17   1,  6 |     miód i rozum, od czego? Ej! wy Sasy i Franki przeklęte...
18   1,  6 |      Franki przeklęte... mądrzy wy jesteście, ha? A kto by
19   1,  7 |          biedne ludziska, czego wy tu szukać możecie? Ja już
20   1,  7 |            Mówcie - rzekł - cóż wy poczynać chcecie? co? Zwołajcie
21   1,  7 |        na drugich poszczuje! Co wy mu zrobicie? Wiecu się waszego
22   1,  7 |    wyrwał, gdybym mógł sam, gdy wy mu wyrwiecie, uraduję się,
23   1,  7 |         rzec więcej - zawołał - wy mu i o tym, coście słyszeli
24   1,  8 |     stała na przedzie z Jagą.~- Wy w las z dziećmi! - zawołał
25   1,  9 |        bratem chcę być, bądźcie wy mnie też.~- Zgoda! - odparł
26   1,  9 |    kazali, musiałaby posłuchać, wy teraz panem jesteście we
27   1,  10|       konia się zsunął stary.~- Wy z końmi - rzekł - stać tu
28   1,  10|        dziewkę da mu biały... a wy, kmiecie, mruczeć wara!
29   2,  12|      Siostro - rzekł - chodźcie wy razem w parze, nie idźcie
30   2,  12|        się wesel z drugimi!~- A wy... Dziwo! - odparł Sambor. -
31   2,  12|         odparł Sambor. - Czemuż wy chodzicie chmurno i smutno?...~-
32   2,  12|       brata marszcząc brwi.~- A wy! coście mnie obronić nie
33   2,  13|      gdyby nie ja! hę! hę!~- Co wy tam uradzili, Myszko? -
34   2,  13|      Jechałem do was na radę, a wy...~- E! e! co będę kłamał -
35   2,  13|     srom... - Słuchajże, Doman, wy z kim? -- przerwał Myszko.~-
36   2,  15|          ludzieśmy przecie jako wy.~- Jako ja? - rozśmiał się
37   2,  15|      rozśmiał się kneź - toście wy źle poczęli, bo ja tu równych
38   2,  15|        aby nam karki nią łamał. Wy, kneziu, o tym zapomnieliście,
39   2,  15|       pięść podniósł do góry.~- Wy mnie rozumu uczyć będziecie!
40   2,  15|         rozumu uczyć będziecie! wy? - krzyknął. - Wyście to
41   2,  15|       na swoim grodzie ojciec i wy siedzieć będziecie.~To mówiąc
42   2,  17|    niego i zastąpił mu drogę.~- Wy z nami! kneziu! - zawołał
43   2,  17|      zbliżył się on do niego.~- Wy, kneziu - rzekł z cicha -
44   2,  17|         Bumir się nie cofnął.~- Wy też, kneziu, z synowcem
45   2,  17|  słuchał patrząc w ziemię.~- Co wy na mnie ślepia wywieracie? -
46   2,  17|          jam tu tak praw, jak i wy... Ścibor się doń tyłem
47   2,  17|        ale nie grody dobywać... Wy ziemianie, z pługiem chodzić,
48   2,  17|         na kamienne ściany! Nim wy je dobędziecie, sami się
49   2,  18|       widział i poznawał.~- Kto wy kolwiek jesteście - rzekł -
50   2,  18|         z odpowiedzią.~- Jeżeli wy do kmieciów należycie -
51   2,  18|         się Piastun - wiem, kto wy jesteście, schrońcie się,
52   2,  19|      bogi porzucili. Jesteścież wy też takimi ludźmi nowymi?~-
53   2,  19|        wojna zajmuje... bądźcie wy, dobrzy ludzie, jednego
54   2,  19|        Morawianie i Czechy, jak wy "słowa" dzieci, wyznają,
55   2,  19|      lękam się was! Wołacie się wy przeciw mnie, ja też wyzywam
56   2,  20|            spytał przybyły.~- A wy? - była odpowiedź.~- Ja
57   2,  20| wszędzie - odparł stary. - Skąd wy, żupanie? Młody wędrowiec
58   2,  20|          bo coście się, słyszę, wy na niego, a on na was zawzięli?~-
59   2,  21|      nami, niechbyście się choć wy przy życiu zostali... Po
60   2,  21|    podniósł się.~- E... Bumir i wy wszyscy Leszkowie - rzekł -
61   2,  21|   potomków siła jeszcze... Dziś wy mocniejsi, jutro my być
62   3,  22|   zrobię, a co robić trzeba, to wy lepiej wiecie...~Ścibor
63   3,  22|           Tacyśmy dobrzy jako i wy. Szeptano między sobą naradzając
64   3,  22|  Piastunie - rzekł - woleliście wy do pszczół iść niż do ludzi,
65   3,  22|        szanowali.~- Cóżeście to wy tak pobledli? - zapytał
66   3,  22|         nikomu nie chciało.~- A wy? - zapytał stary.~- No..,
67   3,  23|          biedny, gdy możni, jak wy, nic potrafić nie umiecie?
68   3,  25|     Czemu? - spytał Doman.~- Co wy bohatery, żupany - mówiła
69   3,  25|         żupany - mówiła stara - wy niewiastami teracie, u was
70   3,  25|       jak bym ja jej zadała!... Wy sobie myślicie może, żem
71   3,  25|        ozwał obojętnie:~- A cóż wy na to możecie, gdy dziwka
72   3,  25|    żywiej i śmielej ciągnęła. - Wy się tu męczycie, dziewucho!...
73   3,  25|   spojrzała bojaźliwie. - A cóż wy we mnie widzicie? Co? co?~-
74   3,  25| mieszała coraz gorzej.~- Znacie wy bajkę o pięknej królewnie? -
75   3,  26|         Wtem Bolko wtrącił:~- A wy, barci waszych patrząc,
76   3,  26|      Nie może to być, ażebyście wy nie poszli z nami. Przybyliśmy
77   3,  26|    wołają was wszyscy... Jeżeli wy nie pójdziecie, rozpełznie
78   3,  26|     Mówiliśmy już wiele, mówcie wy, niech usłyszym, co nam
79   3,  27|         dziki jesteśmy ścigani. Wy tu jesteście zamknięci,
80   3,  27|     popatrzał groźnie na obu.~- Wy? Mnie? Zmusić? - jęknął
81   3,  27|      się ośmielili wnijść tu... wy... Wiecie, że ojciec mojego
82   3,  27|    Młodzi kneziowie milczeli.~- Wy mnie - tu, na moim podwórku
83   3,  27|       rozkazywać, mnie zmuszać! Wy... mnie!...~Starszy z gniewu
84   3,  28|      pewnie - mówił Hengo - ale wy tego sami nie chcecie. Mieliście
85   3,  29|     zawołała stara - a tegoż to wy nie rozumiecie, że która
86   3,  29|         u pasa, czym byście się wy bronili?~Zarumieniona Dziwa
87   3,  29|         się cicho - nie możecie wy tego! - A jakby się stało?~
88   3,  30|      Leszki jesteśmy, dawni jak wy na tej ziemi ojczyce. -
89   3,  30|       krew naszą przelewaliście wy pierwsi. - Nie, myśmy własną
90   3,  30|      swoich.~- Gorzej niż krew, wy nam wiece nasze, zbory i
91   3,  30|   Piastun głęboko.~- A dlaczego wy prosicie za nich? - nie
92   3,  30|        żądając miru i ręki.~- A wy? - zapytał gość młodszy.~-