Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |           jakiego nie rzucił czaru.~Stara Wiszyna, a imię jej było
 2   1,  2  |            w zrąb na mech budowana, stara - w pośrodku się wznosiła,
 3   1,  2  |          drzwiom bocznej komory. Tu stara Jaga na straży stała, drzwi
 4   1,  3  |          synowie, stała we drzwiach stara Jaga z równie starą sługą -
 5   1,  3  |        drzwiach stara Jaga z równie starą sługą - żadnej z młodszych
 6   1,  3  |             do starej Jagi.~- Matko stara - zawołał - a gdzież to
 7   1,  3  |          orzeźwiał też po piwie, ze starą babą żarty strojąc, a towarzysze
 8   1,  3  |            na ciebie kolej, Sambor.~Stara Jaga opodal stojąca ręce
 9   1,  5  |      słuchać nauczę... Znam ja ich, stara, wilcza swoboda wije się
10   1,  6  |           więc w sieni, czekając na starą babę, która wyszła milcząca
11   1,  6  |            pięści.~- Dobrze im tak! Stara słowiańska wola po głowach
12   1,  6  |       próżno Wisz zagadywał, próżno stara Jaga misę przyniósłszy ze
13   1,  6  |           zebrać braci. Niech głowę starą wezmą, jeżeli chcą - co
14   1,  7  |        okopcona niewiasta, zgięta i stara - pierzchnęli na widok pana,
15   1,  8  |             rękach. Znano tę ubogą, starą chatę naokół z gościnności
16   1,  8  |     grodziska stroić i bić się... A stara swoboda zawsze się nam przypominała...
17   1,  8  |            chacie świeciło jeszcze, stara Jaga, drzemiąc, z kądzielą
18   1,  9  |            się daleko.~Przodem szła stara Jaga siwe włosy rozpuściwszy
19   1,  9  |     Nareszcie Dziwa z ziemi wstała. Stara Jaga ruszyła się za nią,
20   1,  10 |           dobytki... a gdzież nasza stara swoboda? Gdzie obyczaj dawny?...~
21   1,  11 |             na polankę wysunęła się stara baba o kiju, z garnuszkiem
22   1,  11 |             nie boję - odezwała się stara. - Jak ognie pogasną, jak
23   1,  11 |          drugą - śmiejąc się rzekła stara - znowu żyć, znowu płakać,
24   1,  11 |               Nie mogę - zamruczała stara - nogi bolą, a na pole,
25   1,  11 |            zobaczymy!... - mruczała stara.~Znosek się zwlókł, ręką
26   1,  11 |       drzewa, przy którym siedziała stara, i padł na ziemię. Zapominając
27   1,  11 |          fartuszek i spojrzawszy na starą oddarła z niego pas, aby
28   1,  11 |       Porwały za koszyki i uciekły. Stara popatrzała z nimi tylko
29   1,  11 |                śmiejąc się zawołała stara i w ręce plasnęła. - Już
30   1,  11 |          mogę... nie mogę - odparła stara - dopiero po Kupale godzi
31   2,  12 |            do swojego wracał stada.~Stara Wielicha i dwu zbrojnych
32   2,  13 |             się z chaty.~- Słuchaj, stara wiedźmo - rzekł odwracając
33   2,  13 |            swymi u wrót.~Gościnność stara nikogo, miłego czy nie,
34   2,  14 |        Towarzysze stali i patrzali, stara piastunka płakała padłszy
35   2,  14 |            bieli, podparta na ręku. Stara już była i włos miała srebrny,
36   2,  14 |            się pokłoniła przed nią.~Stara oczy powoli podniosła, nic
37   2,  14 |           ci nic złego...~To mówiąc stara dobywała suche ziele i garnek
38   2,  14 |           słały za nim przekleństwa~Stara z rozpuszczonymi włosami
39   2,  16 |             wybiegła z komory matka stara. Właśnie się drzwi otwierały
40   2,  16 |           ukazał się Leszek biedny. Stara matka pierwsza rzuciła się
41   2,  16 |     zamknęły się znowu, a nazajutrz stara macierz wodziła syna pod
42   2,  17 |  przygotowanie. Przy Leszku jechała stara matka i dwóch ludzi. Z Miłoszem
43   2,  18 |        ścieżce, gdy książę wyruszy. Stara baba z próżnym naczyniem
44   2,  18 |          obalonej kłodzie siedziała stara kobieta, cała płachtą okryta,
45   2,  18 |       miałżeś co nosić! - prychnęła stara - Z każdej krynicy i rzeczki
46   2,  18 |        gdzie olchy rosną - szepnęła stara - na prawym brzegu ogień
47   2,  18 |           się nie ważyli - szeptała stara - na staje od obozu chodzi
48   2,  19 |         słuchali.~Pieśń to była tak stara, że ją już teraz pokolenia
49   2,  20 |          brzegu jeziora pod wierzbą starą.~Drzewo to nie wiadomo dlaczego
50   2,  20 |        zataczając się, podśpiewując stara Jaruha, wiedźma, co wszystko
51   2,  20 |        przyglądając się jej poczęła stara - gołąbko ty moja! Znam
52   2,  20 |              Tobie! - rozśmiała się stara - taż ty sama jesteś lubczykiem;
53   2,  21 |             rzekł Myszko. - Cóż to? Stara wilcza swoboda wam w głowie?
54   2,  21 |             której czerpać musiano, stara była i zapuszczona, a pierwsze
55   3,  22 |          piskliwy:~- I gdyby nie ta stara wiedźma, Jaruha, już by
56   3,  22 |            na wiec - ciągnęła dalej stara niezmieszana - czemu nie?
57   3,  22 |           zapytali ciekawi.~- E! to stara babska klechda... - szepnęła
58   3,  22 |         oręża mieli mało, miedziana stara broń u niewielu się znajdowała;
59   3,  24 |              tego chmielu, o którym stara pieśń niosła, że psotnik,
60   3,  24 |         Miluchno? a co?... może się stara nie zna? Może nie umie zaczyniać
61   3,  24 |          wesołe i przybrana macierz stara. Strojną była Mila na ten
62   3,  24 |      spiesznym krokiem idącą o kiju starą babę. Stawała niekiedy,
63   3,  24 |        Pomorców się toczy. Uciekać! Stara oszalała może, może stado
64   3,  24 |            który pierwszy świerzopę starą pochwyciwszy u płota na
65   3,  25 |         Ruszyli wszyscy do ratunku, stara Nania pobiegła też ziela
66   3,  25 |       brzegu jeziora sama jedna pod starą wierzbą lub na progu której
67   3,  25 |           bohatery, żupany - mówiła stara - wy niewiastami teracie,
68   3,  25 | obojętnością dodał Doman i zamilkł. Stara, niby zamyśliwszy się, sama
69   3,  25 |             do dziewcząt pomagać... Stara baba, która w żarnach nie
70   3,  25 |             wiele znam - śmiała się stara - choć popróbuję... - Miałabyś
71   3,  25 |       pytanie odpowiedziała jej, że stara Nania wysłała Dziwę dnia
72   3,  25 |       główką obojętnie rzuciło, ale stara weszła z wolna, na ziemi
73   3,  25 |     przebierać je prędko zaczęła, a stara widziała dobrze, że co je
74   3,  25 |             się królewna zmieniła w starą żebraczkę, pomarszczoną,
75   3,  25 |          frasuje. Patrzy, żebraczka stara stoi... rzuca jej pierścień
76   3,  26 |             słowami.~Około południa stara na kłodzie siadła spocząć,
77   3,  26 |           wieścią dobrą pośpieszyć.~Stara Rzepica właśnie po wyjeździe
78   3,  27 |          Dla Leszka wyszukano żony; stara macierz stała się piastunką
79   3,  27 |           on grał na gęśli, a matka stara bajki im o bohaterach prawiła,
80   3,  27 |      siedzieli o gruby pień oparci, stara matka była z nimi. Do Biełki
81   3,  27 |           było siwobrodego Miłosza, starą jego żonę, ślepego Leszka,
82   3,  29 |            bólu. Stał tu i Wizun, i stara Nania, i dziewcząt stróżek
83   3,  29 |        około łoża pełno było ludzi. Stara Nenia ranę obwiązywała,
84   3,  29 |            Ale tu jej już nie było. Stara Nenia z siwymi włosami bacznie
85   3,  29 |             Śmiejąc się szła za nim stara Jaruha. Widząc, że stanął
86   3,  29 |                  Oj, oj! - zawołała stara - a tegoż to wy nie rozumiecie,
87   3,  29 |       goście.~Coraz ciszej brzmiała stara ta dziewicza piosenka i
88   3,  30 |    starszyznę. Sam wdział siermięgę starą, miecz tylko przypasawszy
89   3,  30 |          miód, piwo piłem, bo każda stara baśń tak się przecie kończyć
90   3,  Dop|             dawnym swym władcom pod starą Upsalą w Szwecji sypał naród
91   3,  Dop|       wyzwanie.~Jeszcze raz Rytogar stara się ją skłonić do zamęścia,
92   3,  Dop|           na próżno je odpędzić się stara, kupami nachodzą, dniem