Tom,  Rozdzial

 1   1,  11|              ochryple i smętne. - To Jaruha - ozwała się Dziwa.~- Gdzież
 2   1,  11|             ku niej rękę dziewczyna. Jaruha pilnie wpatrywać się z nią
 3   1,  11|             wie, co mówi? - szepnęła Jaruha. - Coś szepcze w ucho i
 4   1,  11|            nie wiesz? - odezwała się Jaruha. - Hej! hej! porwał mnie
 5   1,  11|         Żywia swoją jej dłoń podała. Jaruha głową potrzęsła. ~- Rodzone
 6   1,  11|         staruszki śmiać się poczęły. Jaruha śmiała się z nimi.~Wzięła
 7   1,  11|             i przez ogień skakała...~Jaruha, mówiąc, rozwinęła swoją
 8   1,  11|          Dziwa koszyk jej podsunęła, Jaruha jadła chciwie.~- Chodź z
 9   1,  11|           się przestraszone porwały, Jaruha popatrzała tylko.~- E! -
10   1,  11|              Zapominając o wszystkim Jaruha ręce wyciągnęła ku jego
11   1,  11|            Podała go milcząc starej.~Jaruha wzięła płótno w ręce i ziela
12   1,  11|              ja ci będę klekotała...~Jaruha się śmiała, ale trawą i
13   1,  11|          myśl, bo go nie ma - rzekła Jaruha - a nowe wstawić trudno.
14   1,  11|             ci ból odczynię - rzekła Jaruha - ale musisz się przyznać,
15   1,  11|             niczego wcale - zawołała Jaruha - szkoda! Ano, powiedz ty
16   1,  11|           urodziła?~To mówiąc wstała Jaruha.~- Ból mi odczyń! - mruknął
17   1,  11|                 I śpiewając o Kupale Jaruha rzuciła Znoska, a sama w
18   2,  12|              baba. Zwano ją wiedźmą, Jaruhą. To ta sama była, która
19   2,  12|          było teraz, że nie darmo... Jaruha, która była okolicy i gospodyń
20   2,  12|            Kupała! Kupała! - zaczęła Jaruha śpiewając, zataczając się
21   2,  12|              może Kupała...~Śpiewała Jaruha podskakując na murawie,
22   2,  13|         kamieni, skurczona siedziała Jaruha, prażąc coś w garnuszkach
23   2,  13|             koszulę i płachty mokre.~Jaruha spojrzała na wchodzącego
24   2,  13|            go ranił? - zapytał gość. Jaruha milczała długo trzęsąc głową.~-
25   2,  13|              nią i ruszył ramionami. Jaruha się poprawiła. - Jeleń...
26   2,  13|         wstał i podszedł ku niemu, a Jaruha, u łoża stojąc, za nimi
27   2,  13|            przybyły - będzie on żył?~Jaruha podniosła głowę, pokiwała
28   2,  13|             przytomny, i pić prosił. Jaruha mu jakiegoś gotowanego napoju
29   2,  13|            miłości waszej - wtrąciła Jaruha - gdyby nie ja! hę! hę!~-
30   2,  13|             koniu myśleć - przerwała Jaruha - krew by się znowu puściła,
31   2,  13|              siadł.~Na powrót weszła Jaruha zbliżając się do łoża chorego;
32   2,  13|            obcego, ruszył się zaraz. Jaruha, która przy ogniu drzemała,
33   2,  13|           Miłościwy panie - zawołała Jaruha - już tu nic nie trzeba,
34   2,  13|            nie nasycił, sapał tylko. Jaruha wyszła na podwórze, gdzie
35   2,  13|              i chwycił się za pierś.~Jaruha stojąca pod oknem usłyszała
36   2,  13|              dość długim oczekiwaniu Jaruha wyszła objawiając, że skutkiem
37   2,  13|              nie uda. Przeraziła się Jaruha, która wcale nie życzyła
38   2,  13|        osłabłym, nazad na łoże legł. Jaruha znowu zamawiała. Miała priy
39   2,  13|            się do izby tak cicho, iż Jaruha ujrzawszy go przelękła się,
40   2,  13|              na swą głowę poranioną. Jaruha była listościwą, leki i
41   2,  13|          które zawsze stały otworem.~Jaruha ranę mu poczęła opatrywać,
42   2,  13|             twarz jęcząc i błagając. Jaruha się wstawiać nie chciała,
43   2,  13|    przeskoczył i za zagrodą zniknął.~Jaruha już siedziała spokojnie
44   2,  18|     szkodzili, bo z nim nie żart!...~Jaruha się nastraszyła zrazu, spojrzała
45   2,  18|              stojącego Chwostka~- To Jaruha, miłościwy panie - rzekł. -
46   2,  18| niedowierzającymi mierząc ją oczyma. Jaruha nie wstając przychyliła
47   2,  18|        zapytał. - A gdzie? - odparła Jaruha.~- Na Głubiem!~Baba poczęła
48   2,  18|             panie, Myszy! - szepnęła Jaruha - kupa Myszy...~Poczęła
49   2,  18|                 Mów, babo, wyraźnie!~Jaruha niespokojnie patrzała wkoło
50   2,  18|             dalekiego.~Kneź pobladł. Jaruha siedziała, jakby zapomniawszy
51   2,  18|           powiedziała - odezwała się Jaruha - toć gdyby nie ja, jechalibyście
52   2,  18|              i za oszczepy chwycili. Jaruha, przestraszona, z kłody
53   2,  20|              się, podśpiewując stara Jaruha, wiedźma, co wszystko znała:
54   2,  20|            sobie.~- E! e! - zawołała Jaruha - toż już dola, kiedy hożej
55   2,  20|          rzucając go starej na ręce. Jaruha się zdumiała, czoło się
56   2,  20|        czekała.~Uschłe jakieś ziółko Jaruha wsunęła jej do ręki...~-
57   2,  20|            że nie plasnęła w ręce. - Jaruha wszystko zna!~Stary zdun
58   3,  22|          gdyby nie ta stara wiedźma, Jaruha, już by was na świecie nie
59   3,  22|         babska klechda... - szepnęła Jaruha. - Raz, mówią, trafiło się
60   3,  22|          Rozśmieli się słuchający, a Jaruha pokłoniwszy się poszła do
61   3,  24|              pogotowiu.~Jednego dnia Jaruha znalazła się w progu zagrody,
62   3,  24|            łatwo! strach ogarniał.~A Jaruha piwo piła i głową potrząsała
63   3,  24|        dziewczę napełniło raz drugi.~Jaruha wypróżniła go chciwie.~-
64   3,  24|         trzecia noga...~I śmiała się Jaruha, śpiewać już zaczynając.~-
65   3,  24|              nie, choć nie proszona, Jaruha, która nigdy na miejscu
66   3,  24|            zagon stał nietknięty, aż Jaruhą go dopiero rozplątać mogła
67   3,  24|           jeszcze pójść w skoki...~A Jaruha szła, biegła, oglądała się
68   3,  24|               na konie! - zawołał. - Jaruha przybiegła z wieścią, nawała
69   3,  24|         obłoku migały głowy i dzidy.~Jaruha zmęczona, jak martwa leżała
70   3,  25|        upadła.~Była to nieszczęśliwa Jaruha, której Pomorcy nie zabili -
71   3,  25|            pytał Wizun.~Nato pytanie Jaruha nie umiejąc odpowiedzieć
72   3,  25|              drzwi prędko i uciekło.~Jaruha od owego poranku ciągle
73   3,  25|         ukłuła? - dodała śmiejąc się Jaruha. - Doman się wzdrygnął. -
74   3,  25|           siedzieć - ciągnęła powoli Jaruha - bo też to kmiecia córa,
75   3,  25|          zwarzone...~I trzęsła głową Jaruha, a gdy Doman milczał, ciągnęła
76   3,  25|              nikogo...~Rozśmiała się Jaruha.~- Hej! hej! - zawołała -
77   3,  25|             namówię!... - zamruczała Jaruha. - Nie może to być! - żywo
78   3,  25|           zimę, ale to być nie może.~Jaruha z ławki wstała, zbliżyła
79   3,  25|              chorych były potrzebne. Jaruha dopiero nad wieczorem, dowiedziawszy
80   3,  25|              liście i wiążąc pęczki. Jaruha zza płotu ukazała się zagadując:~-
81   3,  25|               poczyna - mówiła dalej Jaruha - ale trawa byle z ziemi
82   3,  25|            mówiło, że jej nie zna, a Jaruha tak dalej ciągnęła:~- Jednego
83   3,  25|              piwo piłam - dokończyła Jaruha. - Hę! hę? Co komu przeznaczone,
84   3,  25|      ostrowiu... Rzuciwszy to słówko Jaruha wstała prędko, zanuciła
85   3,  26|       zjawiła się wędrująca wiecznie Jaruha.~Od czeladzi, która przy
86   3,  26|           dzień, z grodziska ruszyła Jaruha wprost się ku lasom kierując
87   3,  26|        wnijście na stare hradyszcze. Jaruha wsunęła się nim rozglądając
88   3,  26|        naówczas najubożsi używali...~Jaruha weszła, a Piastun poruszył
89   3,  26|               tylko:~- Pójdę z wami.~Jaruha siedząca na ziemi śmiała
90   3,  29|        Śmiejąc się szła za nim stara Jaruha. Widząc, że stanął i zwrócił
91   3,  29|             i to... bywało! - rzekła Jaruha. - Popytajcie Wizuna. Zabierali
92   3,  29|        Ledwie dokończywszy tych słów Jaruha obejrzała się niby przelękła,