Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         tam... Najlepiej byś nie mówił nic i niemego udawał...
 2   1,  1 |         to przecie, co ja wożę - mówił powoli Hengo. - A skądbyście
 3   1,  2 |   popatrzeć na co!~Stary nic nie mówił, ruszył się tedy ku drzwiom;
 4   1,  2 |        potrafi, kto umie.~Gdy to mówił, a męski sprzęt ów ukazywał
 5   1,  2 |         ciężko i niebezpieczno - mówił stary - po co wędrujecie?
 6   1,  2 |         myśmy je odziedziczyli - mówił - biły one ofiary bogom
 7   1,  2 |    strzegą, a po śmierci żałują.~Mówił to właśnie patrząc na psy
 8   1,  3 |        nas od tego bogi bronią - mówił stary. - My to wiemy, póty
 9   1,  3 |         ano, zobaczymy...~Gdy to mówił, dwóch pachołków skoczyło
10   1,  3 |       tej ziemi kneziem jestem - mówił Wisz. - Ze skóry nas drzecie
11   1,  3 |          było przestrachu... Gdy mówił, z wolna lice kneziowskiego
12   1,  3 |         w pogotowiu, do obrony - mówił smerda. - Dwóch nam zmarło
13   1,  3 |        rozumniejszy od drugich - mówił stary - bo masz oczy i język,
14   1,  3 |        wieczorną ciszę - a potem mówił dalej, głos zniżając:~-
15   1,  4 |      smutku na baśń się zebrało, mówił więc, jak jeden chciwy skarbów
16   1,  4 |      Przecie wy tam zajdziecie - mówił Sambor - a gdy u wrót staniecie,
17   1,  4 |      wojna - jakby sam do siebie mówił ślepy Słowan - wojna, dzikich
18   1,  4 |      świat padnie w ciemności...~Mówił tak z wolna, a słowo w pieśń
19   1,  5 |     napełniała.~- Ojciec stary - mówił posłaniec - miłość waszą
20   1,  5 |     powtórzyła.~- Niejeden raz - mówił Hengo. - Choć parę lat starszy,
21   1,  5 |         Tam się to kneź weseli - mówił pachołek - bo tak się zawsze
22   1,  6 |          szmerze ozwał się kneź, mówił coś śmiejąc się~i szydząc...
23   1,  6 |          oczy mu się zamykały... Mówił jakby do siebie:~- Ja wam
24   1,  6 |    winien ich śmierci...~Jeszcze mówił to, gdy spod tynu, gdzie
25   1,  6 |          z radości czy z trwogi. Mówił, jak głodna psiarnia pańska
26   1,  6 |        trupy i miotano groźbami.~Mówił - a Dziwa bladła, spokojna
27   1,  6 |          ku rzece.~- Nic wam nie mówił Niemiec? - spytała. - Milczał
28   1,  7 |        wam jestem jako słońcu! - mówił dalej wesoło - ale się i
29   1,  7 |        też zrazu o gospodarstwie mówił i lesie. Wtem miód podał
30   1,  7 |    starego obyczaju nie stanie - mówił Wisz z wolna - pójdziemy
31   1,  7 |   Leszków choćby do Miłosza... - mówił Doman. - Tego synowi wyłupił
32   1,  8 |           a miał ten zwyczaj, że mówił niewiele i niełatwo, że
33   1,  8 |       oczów im to patrzy! oho! - mówił karzeł - ja mam psi węch,
34   1,  8 | Powinniście się cieszyć z tego - mówił Znosek - potem wszyscy kneziowie
35   1,  8 |        Mam dwóch jeszcze synów - mówił po chwili - choć tych bym
36   1,  9 |    męstwo, jakie miał stary; nie mówił łatwo ni wiele, ale co rzekł,
37   1,  9 |   starego Wisza prosić, będę wam mówił o tym... Siostrę waszą chcę
38   1,  9 |        zostawiał wątpliwości, że mówił o Dziwie. Ludek zwiesił
39   1,  9 |      wypowiedział za ciebie... - mówił Ludek. - Chce cię mieć...
40   1,  10|          Zaczęto mruczeć, czarny mówił dalej:~- Że się z Niemcami
41   1,  10|       mniej śmieli.~- Cierpieć - mówił Rudan - nie wieczny on,
42   1,  10|       lepiej słyszano, i stamtąd mówił, gardłował, często na sobie
43   2,  12|          Do dworu było daleko... Mówił, że mnie miłował i dlatego
44   2,  13|         zamówiła i okłada ranę - mówił Duży - a dziewczyna z koniem
45   2,  14|       nie odepchnięto. Stary nie mówił nic, sparty na kiju milczał
46   2,  14|        ziemię.~- Doman zabity! - mówił do siebie - zabity przez
47   2,  15|         krzyknął kneź - abym nie mówił, bom wściekły, a gdym wściekły,
48   2,  15|          ludźmi się rozwiedział. Mówił i on, że po zagrodach jeżdżono,
49   2,  16|           na suchar spleśniały - mówił Leszek - a umrzeć nie mogłem.
50   2,  16|        długo - kneź słuchał, nie mówił nic, gębę sobie gryzł do
51   2,  17|         nią znowu, a Żuła jęcząc mówił:~- Ledwie z życiem uszedłem,
52   2,  17|     milczał pogardliwie, a Bumir mówił ciągle.~- Co pomoże, iż
53   2,  17|  nadciągną i kraj nam spustoszą.~Mówił, a stary Miłosz odpowiadać
54   2,  17|         niemieckiego panowania - mówił. - Chwościsko siedzi na
55   2,  17|          jeziora nie wypijecie - mówił Bumir. - Na grodzie drużyna
56   2,  17|         się zdało, że za sobą to mówił, i poczęli wołać: - Leszka
57   2,  17|         znać Wizun, bo słowa nie mówił, chmurno brwi ściągał tylko.
58   2,  18|         przywiózł ubitego kozła, mówił o spotkanych świniach w
59   2,  18|          dalej trochę siedzimy - mówił niewyraźnie Chwostek - nie
60   2,  19|     kmieciami a kneziem sprawa - mówił Piastun. - Niemkinię za
61   2,  19|      dobrego stamtąd przywożą? - mówił gospodarz. - Nie wiem. Jeśli
62   2,  19|      świętości tych słów, jakimi mówił, i po cudach, które czynił.
63   2,  20|     wszyscy, iż znał więcej, niż mówił, a nie tylko garnki lepił,
64   2,  20|       bez knezia myślicie być? - mówił stary. - Pszczoły w ulu
65   2,  20|        wiele. Co mi po nich!~Gdy mówił tak, Dziwa ciągle przypatrywała
66   2,  20|         jej stąd się nie godzi - mówił stary - wszystkie one jednakowe,
67   2,  21|       chodziła trwożna, Chwostek mówił:~- Nie śmieją.~Wtem na stołbie
68   2,  21|        na sobie i na strzałach - mówił Bumir - ich dziesięciu na
69   2,  21|          przyjdzie zza Łaby tu - mówił starszy. - Pewnie nie -
70   2,  21|        my na oszczepyśmy równi - mówił Myszko. - Nie boim się,
71   3,  22|        To i Wiszów ród zamożny - mówił trzeci - a Wisz stary pierwszy
72   3,  22|       twarzach frasunek, a stary mówił dalej:~- Com przyniósł od
73   3,  23|           Gdybym ja pomóc mógł - mówił - chętnie bym rękę przyłożył.
74   3,  24|         Drugi naglić począł, aby mówił, kto na gród prowadził,
75   3,  26|           co przebył, choćby nie mówił nic. Zasłyszano tu już coś
76   3,  26|           nie do wieców zdatny - mówił.~Ale to nie pomogło; upominali
77   3,  26|          na siłach i nie czuję - mówił Piastun - trwoga mnie ogarnia.
78   3,  27|         wytępić, wybić i spętać.~Mówił powoli, przestając co chwila
79   3,  28|     nieprzyjacielem nie jestem - mówił Hengo wielką udając pokorę -
80   3,  28|     Byłoby to i u Polan pewnie - mówił Hengo - ale wy tego sami
81   3,  28|      wielkich.~- Z was jednego - mówił wuj - choćbyście z nami
82   3,  29|     Czarny rzadko usta otwierał, mówił, gdy był zmuszony, krótko
83   3,  29|          dopytując, badając, aby mówił im o zwycięstwie, jak się
84   3,  29|  ścisnęli jak wąż pierścieniem - mówił - nie mieli gdzie uchodzić,
85   3,  29|          noc zostawiono ciała... mówił, ustawał, a słuchająca ciżba
86   3,  30|       Nie, myśmy własną mścili - mówił Piastun spokojnie - przelewał
87   3,  30|         świętą jest dla dzieci - mówił Bumir. - Mają już dosyć
88   3,  30|      Bumir ręki chciał na to, co mówił Piastun, i kneź mu rękę
89   3,  30|         pokój i zgodę, uczyńcie!~Mówił tak długo i gorąco gość
90   3,  30|       chaty Wiszów, choć nic nie mówił jej o tym.~Z domu rodzicielskiego