Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        rześko na nogi... Wyrostek mógł mieć lat z piętnaście, krzepki
 2   1,  1 |            Byłby teraz i tę głowę mógł dojrzeć w krzakach, co go
 3   1,  3 |      oglądając się po swej ziemi, mógł się czuć panem. Hengo, spojrzawszy
 4   1,  3 |      dookoła, szukając sprawcy... mógł już z brzegu rzeki, nad
 5   1,  4 |         bez którego ostać się nie mógł, niezrozumiale, cicho, sam
 6   1,  5 |        Niemiec stał jeszcze i nie mógł nasycić ciekawości macierzyńskiej;
 7   1,  5 |           swobodnie w podwórcach, mógł się też w nich rozglądać.
 8   1,  6 |         przerywany, pohamować nie mógł.~Kneź śmiał się, a nawet
 9   1,  6 |           łuczywa i pan miłościwy mógł z podniesienia przypatrzyć
10   1,  6 |     chodzie, mowie, ruchach łatwo mógł poznać, że miłościwy pan
11   1,  6 |      przechodząc spojrzał na nią, mógł z twarzy wyczytać, że w
12   1,  7 |       żywo na przełaj, aby go nie mógł wyminąć. Gdy się leniwo
13   1,  7 |       serce bym mu wyrwał, gdybym mógł sam, gdy wy mu wyrwiecie,
14   1,  8 |      mogli i umieli, kogo za sobą mógł mieć Chwostek, a kogo przeciw
15   1,  8 |      każdy by mnie zgniótł, gdyby mógł...~I śmiał się szkaradny
16   1,  8 |      niełatwym było, człowiek sam mógł się ukryć od pogoni,, trzody,
17   1,  9 |          nie spalonym, ażeby duch mógł prędzej wzlecieć do ojców
18   1,  9 |         tak, aby się żywym niemal mógł zdawać jeszcze. Najlepszą
19   1,  9 |           nie chciał, a wziąć nie mógł. Aż gdy liść odpadł, rzekł
20   1,  10|           niemu.~Skryty w dziupli mógł stąd policzyć idących i
21   1,  10|      puścił, siły swej poznać nie mógł... Zwierz był już zimny,
22   1,  10|         gęślarz powoli, po gwarze mógł już poznać, że się zbliża
23   2,  12|     zdusili go tak, iż tchnąć nie mógł.~Wnet zawiązano mu gębę,
24   2,  12|        ptaka, którego dojrzeć nie mógł.~Cisza nastawała ze dniem.~
25   2,  13|           i ludzie. Bylem chodzić mógł, nie zaspię doma... Człek
26   2,  15|          co chwila potrzebnym być mógł dla obrony.~I tak jak za
27   2,  16|         dobrze nikt zrozumieć nie mógł. Kneź i żona byli już w
28   2,  16|           kneziowskiego ten tylko mógł mieć odwagę, kto z nim myślał
29   2,  16|         zostało mi dwie jamy, bym mógł płakać nimi.~Ojciec i matka
30   2,  16|      wstać, za stół się ujął, nie mógł i pod stół jęcząc padł bezsilny.
31   2,  18|   okrutnie, że na łowy jechać nie mógł. Brunhilda go nie puszczała.
32   2,  18|       Chwostek w komorze schowany mógł słyszeć, jak go wyklinano
33   2,  19|            spoglądał dokoła i nie mógł oczów oderwać od szarego
34   2,  19|         któż w taki czas burzliwy mógł zjechać w gościnę i ucieszyć
35   2,  19|   godzinie spodziewać się ich nie mógł.~Z wielką ciekawością jęli
36   2,  19|       pragnął nic nad to, aby się mógł w swych kręgach obracać
37   2,  19|    Piastun westchnął.~- Jakże Bóg mógł zezwolić, aby go męczono? -
38   2,  19|       dokoła. Z wierzchołka grodu mógł Chwostek widzieć, jakie
39   2,  19|           i chciał obdarzyć, czym mógł, lecz powiedzieli mu, że
40   2,  20|           rozrodziło wielu, a nie mógł żaden być, jeno zdunem,
41   2,  20|          wszedł, wydziwić się nie mógł, jaki tam był dostatek wszystkiego
42   2,  20|          kupującego, tak że sobie mógł, co chciał, wybierać.~Wiedziano
43   2,  20|         że i z zamkniętymi oczyma mógł to zrobić, tak mu palce
44   2,  21|       ławie, bo tej nocy spać nie mógł~po gościnie u Piasta. Zerwał
45   2,  21|          kryło ciemnościach, któż mógł odgadnąć?~Stał długo zdrętwiały
46   2,  21|          kij smerdów z trudnością mógł im nakazać milczenie.~Brunhilda
47   2,  21|       stołba wymknąć się nikt nie mógł.~Wstał znowu dzień biały
48   3,  22|          do sporów należeć i stać mógł na uboczu.~Wiec, powiadano,
49   3,  22|       Ledwie ówczesny lud zbrojny mógł się nim nazywać. Nie byli
50   3,  23|           mało kto zawczasu zbiec mógł ratując życie. Lasy, łozy
51   3,  23|        milcząc.~- Gdybym ja pomóc mógł - mówił - chętnie bym rękę
52   3,  24|   kołpaczkiem, pasem i koniem się mógł pochwalić, zręcznością,
53   3,  24|          każdy wiedział i przebyć mógł drogę. Był i kubek jakby
54   3,  24|        tym i popłochu - kto gdzie mógł, szukał kryjówki myśląc
55   3,  24|          jeszcze.~Gdzie i jak kto mógł, krył się, tulił, pełzał,
56   3,  25|        ledwie topielec, mówić nie mógł, ale żył. Wizun, schylony
57   3,  25|        Dniało - wkrótce stary już mógł dostrzec ponad wątłym czółenkiem
58   3,  25|      Doman, chciał podnieść - nie mógł, nie wiedział, gdzie był,
59   3,  25|      następnego Doman powstać nie mógł, paliło go pragnienie, snem
60   3,  25|          podniósłszy się siedzieć mógł i był spokojniejszy. Dziwa
61   3,  25| ozdrowieje, sił nabierze i będzie mógł do domu powrócić.~Tymczasem
62   3,  25|         choć jej teraz poznać nie mógł, płachtę sobie na twarz
63   3,  26|           chciano, iż o swej sile mógł potem na ostrów dopłynąć.
64   3,  26|            aby ktokolwiek oszczep mógł dźwignąć, stawił się pod
65   3,  26|           więc szkody uczynić nie mógł, a w lasach spodziewano
66   3,  27|   zaroślach coś migało.~Stróż nie mógł dopatrzyć twarzy, lecz z
67   3,  27|         Do żadnej izby wnijść nie mógł, póki się nie nagiął na
68   3,  27|    strasznym mu nie było, byle je mógł pochwycić.~Kneź już oczy
69   3,  27|  rozwścieczonym starcem mówić nie mógł. Przypomnienie dzieci pragnienie
70   3,  28|        przyjął jako inni, chociaż mógł mu być nie bardzo wygodnym.~-
71   3,  28|       lubił osobliwe wyprawy, nie mógł się strzymać, aby nie zapragnąć
72   3,  28|     suknem poprzykrywanych, Dobek mógł dostrzec istotnej różnicy,
73   3,  28|            i przyjaciele, których mógł przeciągnąć, na stronę ich
74   3,  28|        silnie, iż się wywinąć nie mógł. Sznur potem Dobek umocował,
75   3,  28|          był wzburzony, aby nawet mógł łajać - iskrzyły mu się
76   3,  28|      silniejszy, rzucając weń, co mógł ściągnąć gałęzi. Dym i płomień,
77   3,  28|        starszyzna. - Jużem go nie mógł dłużej ścierpieć przy sobie -
78   3,  28|          Z tego, co Dobek widzieć mógł i miarkować, z tego, co
79   3,  29|       Piastun ze wzgórza oglądnąć mógł, jak miry i ziemie szły
80   3,  29|        kiedy mu się wymknęła.~Nie mógł też odejść, bo kołem otaczali
81   3,  29|        mów więcej!...~Późno w noc mógł zamilknąć Doman, a bogom
82   3,  29|      których nocą, gdym usnąć nie mógł, ludzie prawili. Prawda
83   3,  30|   ostatniego, dalej, kto chciał i mógł się docisnąć, choć na chwilę
84   3,  30|       swej siermięgę wieszał, aby mógł na nią patrzeć, pod oknem
85   3,  30|    zapominał i na równi z ubogimi mógł życie małym opędzać - pracy,
86   3,  30|        odwiedzinom dziwić się nie mógł. Lecz nie wybrał się sam...
87   3,  30|           nie władał, na próg już mógł wynijść i o kiju się przechadzać.~
88   3,  30|         rychło za mną pogonić nie mógł, dopóki łodzie moje nie
89   3,  30|          nie obawiając się pogoni mógł ją schwyciwszy do łodzi