Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  | niecierpliwie nogami kopać w ziemię; jeden z nich zarżał, a echo po
 2   1,  1  |            tam więcej nie było. Znać jeden rozbójnik nie straszny.
 3   1,  2  |          ruszył się tedy ku drzwiom; jeden z czeladzi do szopy go po-prowadził,
 4   1,  2  |             wziął nieznacznie z ławy jeden z pierścieni i na palcu
 5   1,  2  |         Ukazali się też wkrótce oba, jeden dźwigając wór duży, drugi
 6   1,  2  |            to Niemiec trzęśli głową. Jeden, to drugi coś ustępował,
 7   1,  2  |              to drugi coś ustępował, jeden narzucał, to drugi... Szło
 8   1,  2  |       drewniany utoczyć kazała piwa,~jeden z chłopców przyniósł miodu,
 9   1,  3  |               którego koniec trzymał jeden z pachołków. Konie poszły
10   1,  3  |        głowie ręką pogładził.~- Musi jeden iść za wszystkich - rzekł -
11   1,  4  |            dużo zobaczy... więcej za jeden dzień niż w zagrodzie za
12   1,  4  |             zebrało, mówił więc, jak jeden chciwy skarbów parobek podkradł
13   1,  4  |            zaczął.~Milczeli wszyscy. Jeden z pachołków dobył z torby
14   1,  6  |         zajedzą, a na pięści pójdą i jeden drugiego zabije... a nam
15   1,  6  |         duszące leżących... Kneź sam jeden stał na podsieniu wziąwszy
16   1,  6  |             każę nad drogą... Jam tu jeden pan i kneź... moja wola,
17   1,  6  |               Ulitowano się nad nim. Jeden z parobków, nie wiedząc,
18   1,  7  |               aż nań siądzie. Chciał jeden z parobczaków pomóc staremu,
19   1,  7  |         loszek, spiżarnia, wszystko.~Jeden z parobczaków Wisza poszedł
20   1,  7  |        szałas dla starego sklecili - jeden na straży został przy koniach
21   1,  7  |             mnóstwo roiło się ludzi. Jeden z nich konia bez uzdy z
22   1,  7  |       rozpoczęły się wtedy na dobre.~Jeden i drugi z chłopaków śmielej
23   1,  7  |              słusznie należy. Zabity jeden, oślepiony drugi, nie została
24   1,  8  |         Przybył w ten sposób jeszcze jeden do szczupłego gronka, które
25   1,  8  |            psy mając przy sobie, gdy jeden z nich, podniósłszy się
26   1,  10 |             się stoczyli na ziemię w jeden kłębek zwinięci. Szary pustelnik
27   1,  10 |           skinienia i rozkazu; tylko jeden młodzian, z głową podniesioną,
28   1,  10 |           rwano się i rozchodzono... Jeden to drugi stawał na wyższym
29   1,  10 |          rozglądali się dokoła. Wtem jeden drugiego potrącił i rzekł:~
30   1,  10 |         niezrozumiałym, że żartowniś jeden począł dowodzić, iż parobczak
31   1,  10 |             młodsi z kmieci pytać, a jeden z zapaleńszych, chwyciwszy
32   1,  10 |        siedział w dziupli zaczajony, jeden parobczak, napatrzywszy
33   1,  10 |        Dwunastu... O Łado, o Łado...~Jeden z kadzi rad czerpał i głowę
34   1,  10 |       posłali szukając wojaka, co by jeden nad wszystkim panował...
35   1,  10 |              ty, Słowanie - rzekł mu jeden - Chwościka pokochał...
36   2,  12 |           którego zwano Wiłujem. Gdy jeden z nich nucił, przestawał
37   2,  12 |         trzeba pod koło... - szeptał jeden. - Co za dziw na Kupałę
38   2,  12 |        przejść mogą nie postrzeżeni. Jeden odgarniał gałęzie i oko
39   2,  12 |            który jej bronił, uderzył jeden po głowie oszczepem, innym
40   2,  13 |             pole.~Było ich czterech. Jeden przodem jechał wprost na
41   2,  13 |        zręcznie za płot wskoczywszy. Jeden z psów, który się był nogi
42   2,  14 |         rzece tej płyną trupy białe, jeden, drugi... więcej jeszcze,
43   2,  14 |          razy obrócił się, jakby sam jeden na cały ten tłum chciał
44   2,  15 |         Leszków wszystkich kmiecie i jeden się nie uchowa; toć zrozumieć
45   2,  16 |             i było długie milczenie. Jeden na drugiego zdawał się spychać
46   2,  16 |            mi się nazad dobywa.~Wtem jeden z młodszych zerwał się zbladły
47   2,  17 |             Leszków naszych potruto, jeden Miłosz i ślepy syn jego
48   2,  17 |        zawołał ręce łamiąc - tyś już jeden pozostał. Nie chcieli cię
49   2,  17 |           tylko wyjąc. Nie został ni jeden, nie ocalała głowa żadna
50   2,  17 |        Postrzegłszy Miłosza, Ścibor, jeden ze starszych, przybliżył
51   2,  17 |           trzeba na dziś - ozwał się jeden - z tym poczekamy.~- Ale
52   2,  17 |         sługą. Siedzieli więc razem, jeden u góry za stołem, drugi
53   2,  18 |          począł nudzić i tęsknić sam jeden zamknięty na grodzie między
54   2,  19 |            większy i zamożność, gdyż jeden z nich spytał gospodarza,
55   2,  19 |         tworzącą z nich i nimi żywot jeden wspólny...~Wody płynęły
56   2,  19 |           nimi.~- A więc - zapytał - jeden by tylko Bóg był dla wszystkich?~-
57   2,  19 |               Opowiadał, że Bóg jest jeden, że wszyscy ludzie są dziećmi
58   2,  19 |            nam tu leżeć przyszło nie jeden miesiąc, ale dziesięć, przecie
59   2,  20 |      umiejętnością tu przywędrował i jeden w drugiego, ród cały, zdunami
60   2,  20 |         chaty, chodzili po ostrowie, jeden się skarżył, drugi zawsze
61   2,  20 |               W jezioro pioruny biły jeden po drugim, a deszcz lał
62   2,  21 |               Stały chłopięta nieme, jeden na drugiego patrzając.~Stęskniło
63   2,  21 |       chłopcy krzyczeć zaczęli:~- O! jeden, drugi, trzeci...~Stosy
64   2,  21 |             wszystko płonie węgła Na jeden dzień roboty dość, o wieży
65   2,  21 |        obronie Chwosta, jeżeli z was jeden wstanie, nie zostawimy duszy
66   3,  22 |                Myszka wybrać - rzekł jeden z ich drużyny - Myszka z
67   3,  23 |              złapanych w lesie stary jeden się podjął drogę ku Niemcom
68   3,  24 |              z sobą, wszystkich, jak jeden, kmiecych synów dorodnych,
69   3,  24 |              gędźba nie ustawała. Co jeden przerwał, to poczynał drugi.~
70   3,  24 |            począł. Zamierzył się nań jeden z oszczepem i strzymał.~
71   3,  24 |         ciekawie obstępując rannego.~Jeden z kneziów schylił się nad
72   3,  25 |           miła, żadnego nie chciała.~Jeden był za duży, to go obrem
73   3,  25 |           czerwony, tamten za blady, jeden za mądry, drugi za głupi...
74   3,  26 |          budowania nie zdali.~Ledwie jeden zbór rozszedł się daremnie,
75   3,  26 |          wołaniu i stękaniu, wyszedł jeden z Myszków ku nim i w gościnę
76   3,  26 |              głowie.~Ścibor, Bolko i jeden z Myszków, przybywszy pod
77   3,  26 |     Milczenie się stało długie.~Wtem jeden ze starszyzny, którego zwano
78   3,  26 |          wynajdą. Minął jednak dzień jeden, drugi i trzeci, a Piastuna
79   3,  27 |             widzenia z Miłoszem. Raz jeden tylko wpuścić ich kazał,
80   3,  27 |           nie pomogło nic.~W ostatku jeden z nacierających tak do bramy
81   3,  27 |              Krew ich żąda waszej... Jeden z was zginie, oślepnie drugi.~
82   3,  27 |              stawali do obrony. Wtem jeden z pachołków rzucił się na
83   3,  28 |        chcieli być, pominął.~O Dobku jeden on wiedział, gdzie się znajdował,
84   3,  29 |      pośrodku. Gromady ochotnie, jak jeden człowiek, poczęły się ruszać
85   3,  29 |                 a wojewodowie stali, jeden przed drugim dobijając się
86   3,  29 |             i nabił wrogów kupy, ale jeden z nich, już obalony, ostatnim
87   3,  29 |            żywymi uszło... padł wódz jeden, ale Leszkowie uciekli w
88   3,  30 |               Piastun milczał.~Dzień jeden i dwa, i trzy nikogo nie
89   3,  Dop|            niczym, następuje jeszcze jeden Popiel, którego dwudziestu