Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |  wierzchołkach puszczy i głośniej coraz odpowiadały mu bory, coraz
 2   1,  1 |        coraz odpowiadały mu bory, coraz bliżej, silniej coraz muzyka
 3   1,  1 |       bory, coraz bliżej, silniej coraz muzyka grała pieśnią poranną.~
 4   1,  1 |          słońce też podnosiło się coraz wyżej, grzało coraz mocniej.
 5   1,  1 |           się coraz wyżej, grzało coraz mocniej. Choć w lesie świeżo
 6   1,  1 |           skrzydłami, podlatywała coraz bliżej... wołała coś, jakby
 7   1,  1 |   zachodowi. Brzeg rzeki wyniosły coraz się zniżał, wilgotniejsze
 8   1,  1 |           Zbliżając się ku budom, coraz je lepiej rozeznać można
 9   1,  1 |           patrząc na przybyszów i coraz to się ku nim targały. Nie
10   1,  2 |           ławie, dobywał z sakiew coraz coś nowego, ukradkiem ku
11   1,  2 |           najwięcej siały trwogi, coraz mniej na pozór zważał, co
12   1,  2 |       ludkowie nasi po pieczarach coraz więcej go znoszą.~- My też
13   1,  3 |   skrzydła nie ociężały.~Szli tak coraz głębiej, a Niemcowi, nienawykłemu
14   1,  3 |           na myśli.~Stary szeptał coraz ciszej, kiedy niekiedy chłopaka
15   1,  3 |         mieczem, z jasnym czołem.~Coraz ciszej mówiąc zamilkła,
16   1,  4 |    chwytając - posuwali się dalej coraz milczący... Tuż na prawo
17   1,  4 |           izby pełne złota, i jak coraz idąc dalej, nie opatrzył
18   1,  4 |      śpiewanie powolne, które się coraz zbliżało. Cichy to był i
19   1,  5 |      miarę jak się zbliżali, gród coraz wyraźniejszym się stawał.
20   1,  6 |          cisza, a po niej wybuchy coraz swarliwsze. Chociaż żadnego
21   1,  6 |              powtarzał wlokąc się coraz bliżej pokaleczony biesiadnik,
22   1,  6 | potrząsając głową i oglądając się coraz niespokojniej dokoła, wreszcie
23   1,  6 |             i czoło podnosiło się coraz wyżej, to krwią okrywając,
24   1,  6 |           o nich wiedział, ojcze, coraz groźniejsze od grodu na
25   1,  7 |         trzeci. Jechali tymczasem coraz się zbliżając ku zagrodzie,
26   1,  7 |           wieścią niedobrą. Źle a coraz nam gorzej się dzieje.~-
27   1,  7 |         niepewnym, potem szybciej coraz, patrząc ino, kędy umykać
28   1,  7 |        wasz i nasz wróg gnębi nas coraz okrutniej.~- Kto?~- Chwostek -
29   1,  9 |        Smerda konno podjedżdżając coraz bliżej, mruczał.~- Milcz,
30   1,  9 |    wstępować zaczęła po drzewach, coraz wyżej, na szczyt sam, aż
31   1,  9 |           Jęk płaczek wznosił się coraz przeraźliwszy. Przyprowadzono
32   1,  9 |            Zarzewie na zgliszczu, coraz się zmniejszając, z wielkiego
33   1,  9 |   odgróżki i przekleństwa rzucała coraz w stronę grodu, ku Gopłu
34   1,  9 |           krążyły, żal stawał się coraz gorętszym i zemsty pragnienie.~
35   1,  10|          bólu i śmiał się.~Z lasu coraz wyraźniej zbliżający się
36   1,  10|          tętniało znowu, tętniało coraz silniej, cały las pełen
37   1,  10|           kupuje? Mruczenie rosło coraz, aż zgłuszyło mówiącego,
38   1,  10|           dojrzeć nie mogąc, choć coraz przybliżał głowę a oczy.~
39   1,  10|         po tej następowały inne i coraz nowe, choć wszystkie od
40   2,  12|          rzadkie, a dalej gęstszy coraz las ciągnął się dwoma ramiony,
41   2,  12|      żywiej brzmieć zaczęła, ruch coraz szybszym się stawał, rozgorączkowywał
42   2,  12|          dnia wciskać się z góry. Coraz jaśniej robiło się w lesie.
43   2,  15|       tłumie gwar się rozpoczynał coraz żywszy, każdy się z mową
44   2,  16|        goście jęli się rozgadywać coraz śmielej, młodzi też, gdy
45   2,  16|      przywiedli. Pili, a służebna coraz im nowe kubki nalewała.~
46   2,  18|            złościł się, zapijał i coraz mocniej niecierpliwił. Smerdzie
47   2,  18|          orszak Chwostka zyskiwał coraz i wyprzedzał. Zasadzka została
48   2,  18|         wytchnąć darł się głębiej coraz.~Biegli tak, dopóki pod
49   2,  19|          do pytań pobudzały, gdyż coraz wtrącał coś, aby się o nowej
50   2,  19|           kładły się z dala, lecz coraz nowe przybywały, niosąc
51   2,  19|            trwając do nocy samej; coraz nowi goście witali do dworu,
52   2,  19|           goście witali do dworu, coraz dla nich zapasy nowe wynoszono
53   2,  20|      Trwoga zaczynała ją ogarniać coraz większa - głos postradała.~-
54   2,  20|           nie zawoła, a w istocie coraz to na młodego żupana z ukosa.~-
55   2,  20|       rękami załamanymi i płakała coraz to fartuszkiem ocierając
56   2,  21|       smerdowie wskazując rękami.~Coraz wyraźniej o wieczornej zorzy
57   2,  21|         stoją, posuwają się tylko coraz bliżej, coraz bliżej. Jedni
58   2,  21|           się tylko coraz bliżej, coraz bliżej. Jedni na plecach
59   2,  21|      straszny. Chwostek śmiał się coraz głośniej. Skoczyli śmielsi,
60   2,  21|           środka.~Ze wszech stron coraz drabin więcej przystawiać
61   3,  22|       żupany, władykami dokoła, a coraz to nowi jeszcze przybywali.
62   3,  22|          gniewni i zasmuceni. Ale coraz więcej było takich, którzy
63   3,  24|     hasając pokrzykiwała.~Wiedźma coraz żywiej biec zaczęła zdyszana,
64   3,  24|  przesiedział bezpieczny.~Za górą coraz silniej tętniało i dzikie
65   3,  25|      uwierzyć było można?~Pytana, coraz inaczej rozpowiadała...
66   3,  25|         Doman patrzał i słuchał z coraz większą uwagą. - Ja ją wam
67   3,  25|          Krasy waszej szkoda... - coraz żywiej i śmielej ciągnęła. -
68   3,  25|        układać miała, to mieszała coraz gorzej.~- Znacie wy bajkę
69   3,  26|       wpadała druga, każda z nich coraz głębiej sięgała i niszczyła.
70   3,  26|        tchniemy. Leszki pozostałe coraz nam nowych na karki ściągają...
71   3,  26|        było ich tego dnia dosyć i coraz nowi jeszcze przybywali.~
72   3,  26|        głosy, które się rozlegały coraz silniej, a coraz radośniej.~-
73   3,  26|        rozlegały coraz silniej, a coraz radośniej.~- Jam bartnik,
74   3,  26|   ofiarowanej przyjąć nie chciał.~Coraz to ktoś sam lub w kilku
75   3,  27|          gniew a żal opanowały go coraz mocniej. Młodzi kneziowie
76   3,  27|       silny, który się powiększał coraz. Po strojach i orężu poznać
77   3,  27|        zmieszanych z nimi. Krzyki coraz silniejsze słychać było,
78   3,  28|           z wolna więc popuszczać coraz zaczął językowi wodze, na
79   3,  28|       ogień tylko podkładał Dobek coraz silniejszy, rzucając weń,
80   3,  28|   ściągnąć gałęzi. Dym i płomień, coraz się wyżej podnosząc, już
81   3,  28|         zdrajcę ogarniały. Jęczał coraz słabiej i sznur poruszany
82   3,  28|        Miotając się jeszcze Hengo coraz słabszym odzywał się głosem.~
83   3,  29|       zwiastująca spotkanie rosła coraz, łajano się psami i gadzinami,
84   3,  29|    zająwszy wzgórza, ściskały ich coraz ciaśniej. Droga swobodna
85   3,  29|           lasu zajmowały. Pomorcy coraz żywiej też cofać się zaczynali.~
86   3,  29|   niedobitki już tylko cofały się coraz żywiej, coraz widoczniej
87   3,  29|          cofały się coraz żywiej, coraz widoczniej chcąc uciekać
88   3,  29|          choćby do mnie w goście.~Coraz ciszej brzmiała stara ta
89   3,  30|  Tymczasem szła nad brzegiem a on coraz przysuwał się bliżej.~O