Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         stuliwszy uszy... póki sił stało.~Gerda ciągle ręką chwytał
 2   1,  2 |            przecie się nam nic nie stało... Nie ma się go co obawiać,
 3   1,  2 |            głębi ognisko z kamieni stało, na którym nigdy ogień nie
 4   1,  2 |       zasuwane wewnątrz okiennicą, stało teraz otworem, tyle światła
 5   1,  3 |         nim postrzeżono, że go nie stało.~W izbie gwar był i śmiechy.~
 6   1,  4 |      przepowiedział stary, tak się stało - mały tylko, jak rosa,
 7   1,  4 |           miód i piwo przed ślepym stało - wianki mu kładli na skronie.
 8   1,  4 |      pieśni znad Dunaju. Cicho się stało dokoła - on nucił słabym
 9   1,  4 |          Przeszli Dunaj... a gdzie stało wojsko, kośćmi pobielało.
10   1,  5 |       burzą, ale już ich wielu nie stało. Ubywa co dzień... Nie boim
11   1,  6 |         miodu.~Kilku na pół żywych stało opartych o słupy krwią brocząc
12   1,  6 |          sobie wytłumaczyć, co się stało, co to byli za ludzie i
13   1,  7 |      miejscu kilka nędznych chałup stało nad wodą, na kołkach sieci
14   1,  7 |     Naradzać się zaczęli po cichu. Stało na tym, że wiec być ma koniecznie
15   1,  9 |    zmniejszając, z wielkiego stosu stało się małym ogniskiem, kupą
16   1,  9 |            sobie ręce znowu.~- Nie stało mi czasu starego Wisza prosić,
17   1,  10|        założyły. Lecz drzewo puste stało, wilgocią odstręczając,
18   1,  10|         drzemy, że głowy u nas nie stało, nalecą i kraj spustoszą...
19   1,  10|          Kiedy Lecha plemienia nie stało, nie stało... swobody się
20   1,  10|           plemienia nie stało, nie stało... swobody się ziemianom
21   2,  12|     porozrywał pęta... Jaruho! nie stało się co na Kupale?~Starucha
22   2,  13|   potajemnie?... Starego Wisza nie stało.~Na wspomnienie starego
23   2,  13|         gromady, aby mu się to nie stało, co Wiszowi... Jechałem
24   2,  14|          nie wiedziała, jak się to stało, aniby umiała wytłumaczyć,
25   2,  15|            nas siedzi, na długo by stało. A kto tu na tym grodzie
26   2,  15|           bicia i znęcania się nie stało, dano pachołkom spocząć
27   2,  15| podszczuwali, grozili wami. Co się stało, stało się przez sługi,
28   2,  15|        grozili wami. Co się stało, stało się przez sługi, bez rozkazu
29   2,  15|          ja nad tym boleję, co się stało. Ja mam synów także, prawie
30   2,  15|          niego, że to nieszczęście stało się bez niczyjej woli.~Leszek
31   2,  15|          wypróżniwszy, co przy nim stało, spał na ławie leżąc i chrapał
32   2,  16|        Miłościwy panie - zawołał - stało się nieszczęście. Hadona-ście
33   2,  16|           i oznajmił o tym, co się stało. Hadon prosił się i groził,
34   2,  16|          jeszcze nie mogąc, co się stało, ręce podnosząc do góry
35   2,  16|     oznajmić, że moje nieszczęście stało się bez ich woli, że nie
36   2,  16|           i włosy targał.~- Co się stało, to moja sprawa - zawołał
37   2,  17|     dworach o tym, co się na zamku stało.~Żuła pędził, co koń sił
38   2,  17|         więc na miejscu, a gdy się stało milczenie, rzekł Miłosz,
39   2,  18|            do góry.~Kilku jezdnych stało u wrót.~- Ojcze - zawołał
40   2,  18|         szyją - nie wiecie, co się stało! Chcieliśmy krwi ludzkiej
41   2,  18|        odetchnął lżej, gdy ich nie stało.~
42   2,  19|       powrócił do nieba.~- Tak się stało? - zapytał stary.~- Stało
43   2,  19|          stało? - zapytał stary.~- Stało się tak - rzekł gość - działy
44   2,  20|           na wzgórzu, nad jeziorem stało chat kilka, między którymi
45   2,  20|            wiedziała, co się z nią stało, a ulękła się w sercu zemsty
46   2,  20|         się łamali, mięso na stole stało. Ojciec miód nalewał.~-
47   2,  21|            prawie równych wzrostem stało. Widać z nich było, spojrzawszy,
48   2,  21|        pokazał do góry. - Na dęby!~Stało się na zamku wesele właśnie,
49   2,  21|        dworu, i grodu, i wieży nie stało... mścijcie ojca i matkę,
50   2,  21|          im nie dać wyleźć z jamy.~Stało się, jak rzekli, część kmieci
51   2,  21|        synem spokojny, wam się nie stało nic... Panować nie damy,
52   2,  21|          bo nie na długo drzewa by stało. Starte ziarno na kaszę
53   3,  22|                A cóż się tam u was stało? - zapytał stary.~- Nic...
54   3,  22|         się tak, że w mrowisku nie stało króla... Mrówczy pan z dębu
55   3,  22|          rzekł po chwili. - Co się stało Pepełkowi i Leszkom, może
56   3,  22|          piękny; napoju wszelkiego stało siła, a gdy się raz ugaszczać
57   3,  22|          nadszedł, grodzisko znowu stało pustym i milczącym.~Gdy
58   3,  22|     Siekiery i noże, na jakie kogo stało, wiązano do pasa i do konia.~
59   3,  23|           zapierający do ucieczki.~Stało się tak; z jednej tylko
60   3,  24|             pragnął pokazać, iż go stało na przyjęcie i uraczenie
61   3,  24|          izbie miejsca wkrótce nie stało, chłopcy i dziewczęta koło
62   3,  25|      nogami. Czekajcie!... cóż się stało?... Ha! nad ranem, nad ranem
63   3,  26|         Ład czyńcie.~Milczenie się stało długie.~Wtem jeden ze starszyzny,
64   3,  26|          im mówić nie dały, wesele stało się w tłumach. Myszkowie,
65   3,  26|        jakby przelękły tym, co się stało, nie wierząc uszom własnym
66   3,  26|           progu. Byłoby się jednak stało to, czego się lękał ubogi
67   3,  27|   przypatrywał się, kto przybywał.~Stało tam dwóch ludzi opończami
68   3,  27|    oznajmić, że całe wojsko u wrót stało, że obronić mu się nie będzie
69   3,  27|            jakiego ich zuchwalstwo stało się przyczyną.~Z dniem dopiero
70   3,  28|          bym porobił, co potrzeba.~Stało się tedy, że Hengo, przysięgę
71   3,  28|        Hengo upiekł mu się żywcem.~Stało się to tak szybko, iż Hengo,
72   3,  28|          się przecie nic złego nie stało. Wracam oto wprost z obozu
73   3,  28|        jakie siły mają i co myślą. Stało się tak, że mnie przypuścili
74   3,  28|           z wami był? Co się z nim stało? - zawołała starszyzna. -
75   3,  29|           spłoszyć się obawiały. A stało się, zrządzeniem dziwnym,
76   3,  29|      ciałami, a gdy mrok padł, nie stało już walczyć komu ani kogo
77   3,  29|     możecie wy tego! - A jakby się stało?~Gdy Doman podniósł oczy
78   3,  29|           co po tym? - A co im się stało za to? - Pytał Doman.~Popatrzali
79   3,  30|             żyli z sobą i łączyli. Stało nam dla wszech powietrza,
80   3,  30|        obrócą. Legło wszystko, jak stało, obozem nad jeziorem, a
81   3,  30|     granice przyszłego grodu.~Lecz stało się, że gdy o wszystkim
82   3,  30|        zakładano. Komu na inną nie stało, koguta zabijał pod pierwszą
83   3,  30|        dwunastu jeńców niemieckich stało już w pogotowiu dać głowy
84   3,  30|         dopatrzył i odgadł, co się stało, i kij podniósł, grożąc,
85   3,  30|           brat biegł pytać, co się stało.~Doman zsiadł u wrót.~-