Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |          wyrobione ostrze cienkie, na którego końcu widać było krwi kropelkę.~-
 2   1,  1  |             dobijając się do lasu, na którego skraju stawały, patrzały
 3   1,  1  |            borów ku rzece. Las, wśród którego stanęli, wypalony był i
 4   1,  1  |            obejście tworząc, w środku którego małe znajdowało się podwórze.~
 5   1,  2  |             uciekać chciały. Niemiec, którego bystre oczy najwięcej siały
 6   1,  2  |              w las pójść za zwierzem, którego u was pełno, to zabawka,
 7   1,  3  | przeprowadzając dalej. Spod drzewa, u którego czatował, mignął lis żółtym
 8   1,  3  |              Nigdzie, jak do Wisza, u którego miód stary stoi...~Stary
 9   1,  3  |               w tył związane sznurem, którego koniec trzymał jeden z pachołków.
10   1,  3  |              wniesiono łuczywo suche, którego drzazgi między kamienie
11   1,  4  |             mu była tchnieniem... bez którego ostać się nie mógł, niezrozumiale,
12   1,  5  |               w obszerne podwórze, na którego końcu jednym stała wieża
13   1,  5  |             oparte. W pośrodku dworu, którego ściany i słupy biało, żółto
14   1,  6  |           zetną... co ma być? Zadławi którego pochwyciwszy... mniej jednym
15   1,  6  |               żądań miłościwego pana, którego się lękał, ale kneź drzemał,
16   1,  6  |          zaschłą, oko jedno wybite, z którego spiekła toczyła się ropa.
17   1,  6  |             padło jakieś zarzewie, od którego zakipiała. Dała tylko znak
18   1,  7  |             uczył go, nawet i zwierz, którego płoszyli, i kierunek, w
19   1,  7  |          zielonym darniem okryty, zza którego tylko gęstwina drzew się
20   1,  8  |              dwór i zagroda Piastuna, którego też i Piastem przez skrócenie
21   1,  8  |              a najmniej pochlebstwem, którego nie słuchał nawet. Nazywano
22   1,  8  |          którym nikt się nie ulituje, którego wszyscy nienawidzą! A co
23   1,  10 |               głębie, to ku lasowi, w którego gąszczach szelest jakiś
24   1,  10 |               konno jadący mężyzczna, którego kilku innych otaczało, ukazał
25   1,  10 |              słychać było.~Do dębu, z którego dwoje oczów patrzało, głosy
26   1,  10 |             Znosek. Ręką tulił oko, z którego krew mu ciekła, bo w nim
27   1,  10 |           radości dobył z niej żbika, którego oko głęboko było strzałą
28   1,  10 |               ujrzano starego ślepca, którego małe prowadziło chłopię,
29   1,  11 |              oko, a raczej miejsce, z którego ono wypłynęło, doszedł tylko
30   2,  12 |            Boga dnia i światłości, na którego cześć paliły się ognie nad
31   2,  12 |              pod innym drugi śpiewak, którego zwano Wiłujem. Gdy jeden
32   2,  12 |            się ognisku. Był to ogień, którego z domu nikomu wynosić obcemu
33   2,  12 |        patrzała na zachodzące słońce, którego promienie ozłacały jej twarz
34   2,  12 |             jakiegoś wielkiego ptaka, którego dojrzeć nie mógł.~Cisza
35   2,  12 |      Uroczyste to było pożegnanie, do którego się wszystkie przyłączyły
36   2,  13 |               pana.~O tym stworzeniu, którego Doman nie widział nigdy,
37   2,  14 |              wyspa, ostrów święty, do którego z dala, od Wisły, nawet
38   2,  14 |               stał taki chram Nii, do którego szła właśnie Dziwa schronić
39   2,  14 |              pniu rzezanym pięknie, u którego stał czerpaczek biały, woda
40   2,  15 |           ulubieniec miłościwej pani, którego we dworze lękali się wszyscy.
41   2,  15 |        zaufanego swojego, na Kaszubę, którego zwano Muchą. Mucha był chłop
42   2,  15 |    zmienionego do niepoznania Leszka, którego młodość i piękność przy
43   2,  16 |         strumieniem, płakał i Leszek, którego na ziemi na skórze posadzono.
44   2,  16 |                  Mnie zrzucą, a z was którego posadzą!~I rozśmiał się
45   2,  16 |             na swą dolę.~Chwostek, na którego żona wciąż patrzała, jakby
46   2,  17 |            znużony śpiewaniem Słowan, którego dla biednego chłopca sprowadzono,
47   2,  17 |        patrzali.~- Zgoda - rzekł ten, którego już Krwawą Szyją nazywano -
48   2,  19 |          kmieciem, Koszyczka synem, u którego im przyjęcie zapewniono.~-
49   2,  19 |         Czechy i Morawce nowego Boga, którego Niemcy z zachodu przynieśli,
50   2,  19 |          świata a wszelkiego kraju... którego dziećmi wszyscy jesteśmy...~
51   2,  19 |     poczytywane i odwieczny kamień, u którego składano ofiary.~Gdy wszyscy
52   2,  19 |             błogosławieństwem... Bóg, którego Morawianie i Czechy, jak
53   2,  20 |                U wnijścia stał Doman, którego ona zabiła! Zdało się jej,
54   2,  20 |             spuszczała. Człowiek ten, którego ona zabiła, a który żył,
55   2,  21 |         wieczór był, ten sam wieczór, którego zapalono wici ogniste. Jeszcze
56   2,  21 |            nie mamy? - rzekł młodszy, którego zwano Białym. - A Sasi żelazo
57   2,  21 |          ciężkim, który ich rzucał, z którego jakby się porywać nadaremnie
58   2,  21 |           wyprzedził brat najmłodszy, którego zwano Żurawiem dla nóg długich.
59   3,  22 |         Miłosz z oślepionym Leszkiem, którego przy sobie trzymał na nim
60   3,  23 |               pobitych, ku lasowi, od którego na nich drudzy czekali.~
61   3,  24 |            miesić, placek weselny, na którego przyjęcie piec się dopalał
62   3,  24 |           domowych progach, źródle, z którego wodę czerpała, ogródku,
63   3,  24 |             miejsce przy dziewczynie, którego mu brat ustąpił. A tuż i
64   3,  24 |              ciągnęła rannego Domana, którego pochwycono w ucieczce. Siedział
65   3,  25 |            się przypatrywać Domanowi, którego bladą twarz oblał nagły
66   3,  25 |               co umarłych odżywia, do którego dostąpić nie można, ino
67   3,  26 |             przybywali.~Grodzisko, na którego żużlach i gruzach trawa
68   3,  26 |             Wtem jeden ze starszyzny, którego zwano Krakiem, a miał być
69   3,  26 |              udało się im tylko syna, którego koń mniej był rączy, w ręce
70   3,  26 |             dziwów wybór nowego pana, którego im wyrocznie naznaczyły.
71   3,  27 |            życie biednemu kalece, dla którego świat cały był w jednym
72   3,  27 |               mówiąc do siebie.~Hula, którego też Obrem zwano, stał już
73   3,  27 |         jeszcze niebezpieczeństwem, z którego ocaleli, i nieszczęściem,
74   3,  28 |              i Niemca swego, Hengona, którego zabrał był z sobą. Ten,
75   3,  28 |              tylko przysięgi na Boga, którego Hengo wyznawał, iż uciekać
76   3,  28 |          Dobkowi nie znanego sprzętu, którego on nawet, w prostocie swej,
77   3,  28 |   szwargotanie. Niemiec zalecał tego, którego tu przyciągnął, jako swą
78   3,  28 |            żonę obiecano, z posagiem, którego by na dziesięć wozów nie
79   3,  28 |           podziwiał porządek wojenny, którego u Polan nie znano. Wszystek
80   3,  28 |             Sam Piastun z synaczkiem, którego mimo lat młodych do wojny
81   3,  29 |               jak on, prawie biały, w którego włosach jasne jeszcze, dawniej
82   3,  29 |              się naprzód z okrzykiem, którego rozeznać nie było można.
83   3,  30 |                 że miasto braterstwa, którego żądacie dziś, jutro nie
84   3,  Dop|       następuje jeszcze jeden Popiel, którego dwudziestu stryjów (dwadzieścia
85   3,  Dop|             żonę, na ostatek Popiela, którego tak na drobniuchne kawałeczki