Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |           kowale już kuły drzewa. Był dzień...~U skraju lasu, nad rzeką
 2   1,  2  |               w gościnę, póki jeszcze dzień jasny, pokażę wam, co wiozę
 3   1,  2  |              i cokolwiek wyprosi. Ani dzień, ani dwa, ale miesiące i
 4   1,  2  |            dobije.~Życie się stawi co dzień i od dzikiego zwierza, i
 5   1,  3  |            nad jeziorem, a do niego w dzień niespełna stanąć łatwo.
 6   1,  4  |            obejrzeć naprzód, jaki się dzień obiecywał.~Niebo nad rankiem
 7   1,  4  |            zobaczy... więcej za jeden dzień niż w zagrodzie za życie
 8   1,  4  |             powietrze zaraża... Noc i dzień spoczynku nie ma - pola
 9   1,  5  |             wielu nie stało. Ubywa co dzień... Nie boim się ani ich,
10   1,  5  |          pogotowiu na trupa, a rzadki dzień, żeby go nie mieli. Ku wieczorowi
11   1,  6  |                gdy się Hengo zbudził, dzień już był biały, stał nad
12   1,  7  |               schodziły, przed Kupałą dzień wybrać chciano.~Wisz i Doman
13   1,  7  |               spoczynku zaprosił.~Jak dzień tedy pozrywali się; konie
14   1,  7  |              drogi przez lasy było na dzień cały. W torbach na plecach
15   1,  8  |              podpatrywał, czekali nań dzień i dwa, póki nie przyszedł
16   1,  8  |          dawnych, i pod nogami nam co dzień ziemi ubywa.. Zamilkł Piastun,
17   1,  8  |             wiec zwołać starszyznę na dzień przed Kupałą, w horodyszcze
18   1,  8  |               wyglądający wojowniczo.~Dzień robić się zaczynał, gdy
19   1,  9  |       boleśnie, że ci, co już płakali dzień cały, na nowo ryczeć poczęli.~
20   1,  9  |             powtarzały się bez końca. Dzień już był, gdy dano znak od
21   1,  9  |           dnia białego i przeciągnęło dzień drugi i noc drugą, a nie
22   1,  11 |           kijem do góry i plasnęła.~- Dzień dobry! - zawołała.~- Gdzie
23   1,  11 |           daleko... daleko... w biały dzień to nic, ale nocką iść, a
24   2,  12 |                  ROZDZIAŁ 12~Nadszedł dzień Kupały - święto w całym
25   2,  12 |         pogańskim obchodzone świecie, dzień Białego Boga dnia i światłości,
26   2,  12 |           zimne kraje nowej ojczyzny.~Dzień Kupały - najdłuższy w roku,
27   2,  12 |               Nie idź na Kupałę!~Choć dzień był boży, weselny, szły
28   2,  12 |            nas nie waży... ale w taki dzień nie czyńcież nam niewoli...
29   2,  12 |               zasładzał, który czynił dzień, miłość zsyłał i wesele.
30   2,  12 |               zsyłał i wesele. Był to dzień ślubowin niebieskich słońca
31   2,  12 |               przysłoniła lasy, a już dzień świtał za nimi.~Teraz rozpoczynało
32   2,  13 |      poprowadził nas na obłędy; drugi dzień włóczymy się po lesie...~-
33   2,  14 |          Popatrzała w świat biały, na dzień biały, posłuchała słowików
34   2,  14 |               straszną.~Tak przeszedł dzień pierwszy i tak samo prawie
35   2,  14 |            one posługę przy chramie i dzień schodził na półsennym jakimś
36   2,  14 |              się o życie. Dwa razy na dzień z ofiarnych dań i gotowanej
37   2,  15 |              ja go wyprawię sama. Nim dzień wejdzie, będzie w drodze,
38   2,  15 |              było na grodzie. Kneź na dzień zaspał, biała pani przędła
39   2,  15 |            śpiewała pędząc swe sługi. Dzień chmurny był, deszcz poprószał.
40   2,  16 |             płacząc, wypłakiwała.~Tak dzień upłynął i drugi, gdy do
41   2,  17 |               znak - do koni. Jechali dzień drugi w milczeniu. Żuła
42   2,  18 |            nie słychać.~Sługa na cały dzień ruszył, przywiózł ubitego
43   2,  18 |          zasadzki i zdrady. Z dnia na dzień odkładano łowy. Namówiła
44   2,  18 |              był piękny, a zwiastował dzień gorący. Po niebie jednak
45   2,  18 |               w lesie, błądzimy drugi dzień nie jedząc nic... rękę padając
46   2,  18 |           piwa i strawy, na jaką stał dzień powszedni.~Ażeby knezia
47   2,  19 |       fałszywych bogów, a wiara ta co dzień się szerzy i krzewi...~Milczał
48   2,  19 |              mnie zatrzymali jutro... Dzień to jedynego dziecka mojego,
49   2,  19 |               zawołał w progu - że na dzień syna waszego rozpoczyna
50   2,  20 |           ręce klaskając. - Dziś taki dzień, że dam miski, postawicie
51   2,  20 |              pokazała. A była i na co dzień zdunówna strojną; srebrne
52   2,  20 |              niej.~- Przez cały biały dzień nie jadłem nic prócz liści,
53   2,  21 | najgroźniejsza nadeszła godzina. Cały dzień musieli poić się pociechą
54   2,  21 |               nie ważą się...~Czekali dzień cały, do wieczora, nie było
55   2,  21 |        sposobią.~Słońce weszło, jasny dzień na niebie. Myszkowie wołają
56   2,  21 |             wołają z dala:~- Ot tobie dzień ostatni, Chwoście obrzydły!
57   2,  21 |        wszystko płonie węgła Na jeden dzień roboty dość, o wieży pomyśleć
58   2,  21 |            nikt nie mógł.~Wstał znowu dzień biały nad zgliszczami. Na
59   3,  22 |               Ludzie prawią, że w sam dzień ognistych wici synowie jego
60   3,  22 |             się nie zdał...~Nazajutrz dzień toż samo było. Zjechali
61   3,  22 |       zagniewany, odjechał.~Nazajutrz dzień na grodzisku nie było nikogo.
62   3,  22 |              po zagrodach. Nadchodził dzień świąteczny żniwa. Zdało
63   3,  22 |               nie mogą.~Tymczasem, że dzień nowy naznaczony był świąteczny,
64   3,  22 |            się poczęli z dobrą myślą. Dzień też był dziwnie pogodny
65   3,  23 |               zaprzeć drogę, bo każdy dzień ludzi wielu życie i mienie
66   3,  23 |            jasno - stała się noc jako dzień. Lasy dokoła, jak złotem
67   3,  23 |             tylko, jak skoro nadszedł dzień, podziękowawszy wybawcom,
68   3,  24 |            przysłał swaty; naznaczono dzień wesela. Zdjęto koło na tyce,
69   3,  24 |              Strojną była Mila na ten dzień ostatni w najcieńsze płótno,
70   3,  24 |            czerpał z kadzi, bo w taki dzień każdy gościem był miłym.
71   3,  26 |             wojnie i o łowach prawiąc dzień zmarnowali... pod wieczór
72   3,  26 |          Bolko - teraźniejszego wiecu dzień ostatni... Nie może to być,
73   3,  26 |          zbiega wynajdą. Minął jednak dzień jeden, drugi i trzeci, a
74   3,  26 |           dala za nią pociągnęli.~Jak dzień, z grodziska ruszyła Jaruha
75   3,  26 |          łuczywa jak w noc Kupałową i dzień uczyniono świątecznym, bo
76   3,  26 |              zagroda starego bartnika dzień i noc teraz wrzawy była
77   3,  26 |               leżało. Tych Piastun co dzień sam z wojewodami dzielił,
78   3,  29 |            Nie było jeszcze południa, dzień jesienny ni skwarny, ani
79   3,  30 |            mogiły, mieniając się cały dzień, sypali drugi, sypali trzeci,
80   3,  30 |              starego zduna.~Stali tak dzień i dwa, a na trzeci wojewodowie
81   3,  30 |           obawiając. Piastun milczał.~Dzień jeden i dwa, i trzy nikogo
82   3,  30 |            goście obcy.~Nadszedł tedy dzień zakładzin grodu, a słońce
83   3,  30 |          przyszedł, karmiono i pojono dzień cały i noc całą przy śpiewaniu
84   3,  Dop|          wtedy z dziką wściekłością w dzień biały i na jawie, wypadając
85   3,  Dop|         Wyścigi naznaczone zostały na dzień 15 października i ogromne