Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     polankę, popatrzało czarnymi oczyma i pierzchnęło... Zatętniało
 2   1,  1 |         starszy pomyślał trochę, oczyma łąkę zmierzył, trzęsawiska
 3   1,  1 |          osty, z wytrzeszczonymi oczyma przylgłego do konia. Nie
 4   1,  1 |          nogę, Gerda?~Chłopak, z oczyma jeszcze obłąkanymi i trwogą,
 5   1,  1 | opleciony był wianek z łotoci... oczyma strzelała za nimi... Trochę
 6   1,  1 |        nań czekając, by mu Gerda oczyma odpowiedział. Jechali dalej
 7   1,  1 |          zwolnił koniowi biegu - oczyma szukając, czy kogo nie zobaczy.
 8   1,  1 | postrzeżony, od dawna go śledził oczyma.~Ubrany był cały w bieli,
 9   1,  1 |   zaczajone, przypadłe do ziemi, oczyma krwawymi wiodące za podróżnymi...
10   1,  1 |   pokryły całą siecią gęstą. Nad oczyma siwymi dwa krzaki bujnych
11   1,  2 |          ławą zawisły, pożerając oczyma spinki, pierścienie, naszyjniki
12   1,  3 |       śmiała, posmutniał, nagle.~Oczyma niespokojnymi potoczył dokoła -
13   1,  6 |      niewieście, przestraszonymi oczyma wpatrujące się w rzeź straszną.~
14   1,  6 |         twarzom przyglądając się oczyma pałającymi i uśmiechając
15   1,  6 |    licząc bratanka z wyłupionymi oczyma, jest też kmieci kilkoro...
16   1,  6 |   chłopak nań patrzał osowiałymi oczyma, dosiedli koni i puścili
17   1,  7 |        śmiało dużymi niebieskimi oczyma. Rękami z dala już witał
18   1,  8 |       głową krótko ostrzyżoną, z oczyma kocimi, w obcisłej siermiężce
19   1,  8 |        zobaczymy!~Mrugnął bystro oczyma i rozśmiał się. Drudzy milczeli,
20   1,  8 |         czarnej, z kijem w ręku, oczyma jakby obłąkanymi patrzał
21   1,  9 |          brata ciekawymi rzucała oczyma. Milczeli...~- Ej! Dziwa -
22   1,  10|          okrągłą, postrzyżoną, z oczyma świecącymi, z usty szeroko
23   1,  10|     włosem, do kociej podobna, z oczyma żółtymi, z zębami białymi,
24   1,  10|    burzyło. Niektórzy wstawali i oczyma się mierzyli, policzyć już
25   1,  10|        stała oporem.~Liczono się oczyma. Myszkowie przemagali; druhy
26   1,  10|   garstką, która, brody gryząc i oczyma rzucając, siedziała na ziemi
27   1,  11|     słuchały. Dziwa zamyślona, z oczyma wlepionymi w las dumała.~-
28   1,  11|       coś poczuła w bliskości, i oczyma dokoła rzucając zobaczyła
29   1,  11|      każe... Coś się snuje przed oczyma, coś po sercu załaskocze...
30   2,  12|          Żywia, rzucając chciwie oczyma po gromadach, śmiała się
31   2,  12|        na dziewczęta i wybierali oczyma. Szał czasem opanowywał
32   2,  12|         ale utrzymała na nogach. Oczyma zakrwawionymi popatrzała
33   2,  13|        na skórze, leżał blady, z oczyma w słup otwartymi, z usty,
34   2,  13| niewyraźne z ust mu się wyrwało. Oczyma zatoczył, ciałem się ruszyć
35   2,  13|         który pochwycił chciwie. Oczyma powiódł po izbie, brata
36   2,  14|      które ją ciekawymi mierzyły oczyma. Chramu stąd jeszcze widać
37   2,  14|     odejściu siwowłosej kobiety; oczyma prawie gniewnymi mierzył
38   2,  14|  czerwonolicy z dziko patrzącymi oczyma człowiek, podobien do zwierza,
39   2,  14|      Znicza dziewczęta. Długo je oczyma przechodził, zatrzymał wzrok
40   2,  14|     wirowało jakby przed drugimi oczyma upojonej. Dwie stróżki ją
41   2,  14|         Obok niego stojący Wizun oczyma nakazującymi, których nie
42   2,  15|        kneźnę, a ona mu zza męża oczyma znaki dawała.~- Pierścień
43   2,  15|          zmierzył ich i policzył oczyma, którzy byli. Tych, do których
44   2,  15|         nim się rzucą na siebie, oczyma się mierzą, odwagę sobie
45   2,  15|         stał, jakby nie słuchał, oczyma ich liczył. - Co więcej? -
46   2,  15|     zębami zgrzytał i śmiał się.~Oczyma na stojąco w dali smerdę
47   2,  15|        napaść gotowi.~Chwostek z oczyma w nią wlepionymi mruczał
48   2,  15|     zżółkłe ciało. Na pół leżąc, oczyma strasznymi na kształt dwu
49   2,  15|    smutną była i straszną z tymi oczyma zakrwawionymi, które niedobrze
50   2,  16|         wciąż patrzała, jakby go oczyma trzymała na uwięzi - nie
51   2,  17|  zdrętwiałe, potoczył zamglonymi oczyma, wyprostował się i zawołał,
52   2,  17|         Wizun słuchał i milczał, oczyma rzucając to na Miłosza siedzącego
53   2,  17|     ziemi przebierając, uszami i oczyma zbierał, co się wkoło działo.
54   2,  18|     niedowierzającymi mierząc ją oczyma. Jaruha nie wstając przychyliła
55   2,  18|     drużynie i poczęła ją liczyć oczyma. - Jakaż zwierzyna? - rzekł
56   2,  18|         z dala stał, a ciekawymi oczyma przypatrywał się przybyłym.~
57   2,  18|          oba, mierząc się ciągle oczyma~Rwać się, słyszę, chcą wasi
58   2,  19|       goście znowu się zmierzyli oczyma i poszeptali cicho między
59   2,  20|          się, że i z zamkniętymi oczyma mógł to zrobić, tak mu palce
60   2,  20|        wkutą do ziemi - on wciąż oczyma ją czarował. Trwoga zaczynała
61   2,  20|     jakaś - rzekł surowo - co ty oczyma strzelasz na takich ludzi?
62   2,  20|      chcesz siódmą być?~Bystrymi oczyma Mila spojrzała na ojca,
63   2,  20|        nie widziano, śledziła go oczyma. Ojciec to widział, zżymnął
64   2,  20|         obu rękach oparty, aż go oczyma obudzić musiała ze snu.
65   2,  21|        nie postrzeżona. Chwostek oczyma potoczył po okolicy długo,
66   2,  21|        patrzą na, gród, jakby go oczyma zjeść chcieli.~- Niech się
67   3,  22|        drodze milcząc i nieufnie oczyma mierzono.~Miejsce na wiec
68   3,  22|       Patrzali ku sobie wszyscy, oczyma mówić się zdając:~- Tacyśmy
69   3,  22|    stanowi.~Ochłonęli zwaśnieni, oczyma się już tylko wyzywając
70   3,  23|        rudego, związanego, który oczyma nań łypnąwszy głowę prędko
71   3,  24|       twarzami bladymi, czarnymi oczyma, podobni do siebie jak rodzeni,
72   3,  24|        kawałkami żelaza chłop, z oczyma zbielałymi przystąpił do
73   3,  25|        gdy Wizun, który czuwał z oczyma wlepionymi w jezioro, spostrzegł
74   3,  27|         stary smerda kneziowski, oczyma przerażonymi patrząc, co
75   3,  28|   kobietach jak śnieg białych, z oczyma jak węgiel czarnymi, które
76   3,  28|     własnymi na wszystko patrzeć oczyma~Ujrzano też rzecz osobliwą,
77   3,  28|       mocno Dobek dziko rzucając oczyma.~- A Niemiec, co z wami
78   3,  29|    ruchami niecierpliwymi grała. Oczyma wodził to po swoich, to
79   3,  29|         z koniem jakby zrosły, z oczyma błyszczącymi ogniem wesołym,
80   3,  29| milczeniu oba, tylko się mierząc oczyma, a Doman w duchu powtarzał:~-
81   3,  30|           z pochmurnymi czołami, oczyma spuszczonymi, nie pozdrawiając
82   3,  30|        wojewodowie zmierzyli ich oczyma srogimi, ale Bumir też wzroku
83   3,  30|         niechętnymi mierzono się oczyma.~Leszkowie powoli podszedłszy
84   3,  30|        rozbiegają na wsze strony oczyma szukając człowieka, co by