Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       waszą. Twarz, ojcze, macie we krwi całą.~Starszy na ręce
 2   1,  2 |       był. Pochyliwszy się nieco we drzwiach, wszedł do dworu
 3   1,  2 |         a wiele od was bierzemy. We dwie garście się to zmieści.
 4   1,  2 |          ją duchy nawiedzały, że we snach szeptały jej o tym,
 5   1,  3 |       który łuk i procę zostawił we dworze, prawie będąc rozbrojony
 6   1,  3 |         parobcy i synowie, stała we drzwiach stara Jaga z równie
 7   1,  3 |        noc całą do dnia.~Już się we dworze niewiasty ruszać
 8   1,  6 |     wszystko to razem pomieszane we wrzawę dziką, a ponad tym
 9   1,  6 |          wychyliwszy się, ujrzał we drzwiach u podsienia oświeconą
10   1,  6 |    nogami depcąc trupy. Na ziemi we krwi dogorywali rzucając
11   1,  6 |  powynosiła na brzegi. Niewiasty we łzach wyciągały do nich
12   1,  6 |          umilkł.~Młodego chłopca we wrotach parobcy powitali
13   1,  6 |       Wisz patrzał za nim stojąc we wrotach, gdy nadeszła Dziwa.
14   1,  7 |        dojechali do zagrody, gdy we wrotach ukazał się słuszny
15   1,  7 |     ziemi.~Doman zmilczał.~- Nam we dwu - dodał stary - nie
16   1,  7 |       waszych zostawicie u mnie, we dwu ruszymy, tak lepiej.~-
17   1,  7 |          jest, u mnie go nie ma. We mnie z bólu wyschło wszystko,
18   1,  8 |    prosty i od parobka go niemal we dnie pracy rozpoznać było
19   1,  8 |           Godzili się też z sobą we wszystkim, tak że lepszego
20   1,  8 |     Poczęli tedy obliczać, o ile we trzech mogli i umieli, kogo
21   1,  8 |         jakby obłąkanymi patrzał we wnętrze chaty, liczył nimi
22   1,  9 |    dostrzeżona.~Wisz ciągle stał we wrotach z głową podniesioną
23   1,  9 |          Widok leżących na ziemi we krwi zwłok starego Wisza
24   1,  9 |        jak on młody wiek spędził we znoju i boju, jak dokazywał
25   1,  9 |         wy teraz panem jesteście we dworze, co każecie, musi
26   1,  9 |         porywczo Doman - wolicie we mnie mieć wroga niż brata?~-
27   1,  10|         szmer dał mu się słyszeć we wnętrzu.~Z dziupli ukazała
28   1,  10|      pięści ludzkie schowały się we włosach zwierzęcia, ścisnęły
29   1,  10|         gromadzie głuchy i urósł we wrzawę, wśród której rozeznać
30   2,  12|  ozłacały jej twarz i lśniły się we włosach. Ostatni blask zagasał,
31   2,  12|      łatwo jej było mleko odjąć, we zbożu węzeł zawiązać, wodę
32   2,  12|    godziło się jej odbierać, gdy we wrotach ukazała się - Dziwa!~
33   2,  12|       bodajś zawsze pełną była i we czci u ludzi stała... Chleb
34   2,  13|             zapytał sługi, który we wrotach stał Milczał parobek.~-
35   2,  13|       Doman się zdrzemnął zaraz. We dworze milczenie było znowu.~
36   2,  13|        wieczór, gdy Duży, stojąc we wrotach zobaczył jezdnych
37   2,  14|           Biegła raczej niż szła we wskazaną stronę Dziwa. Tu
38   2,  14|         zwrócone rozchodziły się we wnętrzu budowy. Przy ogniu
39   2,  14|      swych ludzi. Wizun pozostał we wrotach i patrzał na kiju
40   2,  15|      wytrzyma, jezioro obroni, a we spichrzach pełno, zasieki
41   2,  15|         miłościwej pani, którego we dworze lękali się wszyscy.
42   2,  16|     skale dźwignięta, pusta była we wnętrzu, belkami tylko,
43   2,  16|    służebna uśmiechając się jęła we wszystkie kubki nalewać.
44   2,  16|        tego picia, mnie już pali we wnętrzu. Miód ognisty i
45   2,  17|          biesiadzie, w gościnie, we własnym domu!~Zerwał się
46   2,  18|    bacznie się rozglądał smerda; we dworku nie było nikogo.
47   2,  18|   odezwał się Piastun - uśnijcie we dworze, pójdziecie z brzaskiem,
48   2,  19|          jakby cały stołb gorzał we wnętrzu.~W jeziorze spokojnym
49   2,  19|         Wesołą więc twarzą witał we wrotach zachodzących.~Starszyzna
50   2,  19|       abym to uczynił, jak u nas we zwyczaju, i dał mu je z
51   2,  20|      miała guz ogromny złocisty, we włosach szpilki, kolce w
52   2,  21|       biała pani przybyła nazad, we łzach jeszcze po dzieciach;
53   2,  21|      lasy i pola. Patrzą z wałów we mgły i nic nad nie nie widzą.~
54   2,  21|    płacze, coś jakby zacięty bój we wnętrzu, bo ściany jęczały
55   2,  21|  wierzchołku nie było strażnika, we wnętrzu cisza grobowa śmierci.
56   3,  22|           I wkoło bogowie drudzy we zbrojach, z mieczami...
57   3,  23|     kilku do zagród rozdając, co we żniwa bardzo się przydało.~
58   3,  24|      rozgę weselną zieloną, całą we wstęgi przybraną, w blaszki,
59   3,  24|         bez wianka, ręce łamiąc, we łzach cała.~Nie myśląc już
60   3,  24|      zabrzmiały okrzyki. Stojący we wrotach wołali:~- Wiodą
61   3,  24|      lecz ściskał tak silnie, iż we dwu i trzech zmóc go nie
62   3,  25|     milczący. Dopiero wychodzące we drzwiach dziewczę podniosło
63   3,  25| spojrzała bojaźliwie. - A cóż wy we mnie widzicie? Co? co?~-
64   3,  25|     królowi synek zmarł i smutek we dworze wielki był, przyłożyli
65   3,  26|  Piastuna jechali.~Stary właśnie we wrotach stał, stado z pola
66   3,  26|          się im już Pomorcy dali we znaki. Szukali oni najmożniejszych
67   3,  27|     dziecięciu potomka doczeka i we wnuku na nowo odrodzi.~Dla
68   3,  27|       pana.~Przez otwór zasuwany we wrotach ująwszy pierścień,
69   3,  27|      Hulę dla spełnienia wyroku, we dworze mimo ciszy panował
70   3,  27|        Hula, oprawca, wszystkich we dworze przechodził wzrostem
71   3,  27|     skrępowaną powrozami Biełkę, we łzach, pokrwawioną, ocaliwszy
72   3,  27|  spaleniznę ze zgliszcza. Stanął we wrotach, kij jego dotknął
73   3,  27|          nogi, siadł na kamieniu we wrotach. Dłoń jego sama
74   3,  28|  złociste i opony czerwone szyte we wzory, na samych też odzież
75   3,  28|         wydał się on za cienkim.~We dwóch więc wzięli się z
76   3,  29|          się od granicy Pomorzan we wnętrzności im, łupiąc nielitościwie.
77   3,  29|       przyrzekł raz, strzymał je we wszystkim i do końca. Nigdzie
78   3,  29|        resztką wody, dzielił ich we dwa zastępy. Ścibor i Luty
79   3,  29|     Bolko Czarny także wparł się we środek razem z Myszkiem,
80   3,  29|        na ostrów powrócił, dzidę we krwi zmaczawszy, zawieziemy
81   3,  30|     Czwartego rano ruszyć mieli.~We wszystkich ziemiach i gromadach
82   3,  30|   czerpała wodę Żywia i bratowe, we drzwiach Ludek sposobił