Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |           dziwnej, obcej, której na tej ziemi nikt oprócz nich dwu
 2   1,  1  |            splunął nań z pogardą.~W tej chwili świst się dał słyszeć
 3   1,  2  |            rozmawiał z przybylcem z tej ziemi, którą krajem "niemych",
 4   1,  3  |            drzew wierzchołki. Wśród tej ciemnej zieleni jodu i sosen,
 5   1,  3  |         Kneź z kneziem, bo ja tu na tej ziemi kneziem jestem - mówił
 6   1,  4  |          ciekawie, wstrzymał się od tej ofiary.~- Co to za mogiła? -
 7   1,  5  |        spytała niewiasta. - A cóż z tej dziczy i nędzy wynieść można?
 8   1,  5  |         słowa... - A i ciebie tu do tej wilczej jamy wciągnęli -
 9   1,  6  |           kneziowi, ale się śmiał z tej bezsilnej złości. Trwało
10   1,  7  |          podróżny nie nadużył nigdy tej gościnności poczciwej. W
11   1,  7  |        Kmiecie i władyki, co się na tej ziemi urodzili, z czernią
12   1,  7  |              nie nasz był i znikł z tej ziemi.~Doman zmilczał.~-
13   1,  7  |         serce się ścisnęło na widok tej boleści, stali niemi. Starzec
14   1,  8  |         wszystkich kmieciów okolicy tej Piastun był najmniej zamożnym,
15   1,  8  |             żona u niego nie była w tej niewolniczej podległości
16   1,  8  |            niebezpieczeństwie.~Nikt tej nocy o śnie nie pomyślał,
17   1,  9  |            Wisz pozostał w pośrodku tej kupy cofnąć się nie mogąc.
18   1,  9  |             Obie strony dosyć miały tej walki krwawej.~Znad brzegu
19   1,  10 |   poświęcony miano bogom czy duchom tej ziemi. Widać pod nim było
20   1,  10 |        Rzucano je potem pod dębem w tej wierze, iż z nim szła precz
21   1,  10 |             pieśni godzina, więc po tej następowały inne i coraz
22   1,  11 |        posłał?~Znoska przypomnienie tej rany wściekłym uczyniło.
23   2,  12 |             skoków i obrzędów.~I na tej górze świętej nad jeziorem,
24   2,  12 |            pod stos ją podłożyła. W tej samej chwili przy wszystkich
25   2,  12 |        uciekały z krzykiem, a biada tej, co się pochwycić dała..
26   2,  12 |          siadywał.~Nikt się podróży tej sprzeciwiać nie śmiał. U
27   2,  13 |        słowom jej nie wirzył. Ale w tej chwili na progu ukazał się
28   2,  14 |            ja wróżyć nie umiem...~W tej chwili z drugiej strony
29   2,  14 |           wszędzie krew... Po rzece tej płyną trupy białe, jeden,
30   2,  14 |              Oko w oko stał przeciw tej czerni nieznanej - nieulękły.
31   2,  15 |             jeszcze bym się opędził tej psiarni, a oblec mnie nie
32   2,  15 |             swawoli zachciewa, a ja tej nie dam; chcę posłuchu i
33   2,  15 |     oświecało.~W ciasnej, wilgotnej tej dziurze, na garści słomy
34   2,  15 |            Wyprosiłam wam swobodę w tej nadziei, że ojca nam przejednacie.
35   2,  17 |        między sobą.~Gdy po naradzie tej powrócili znowu, na Wizuna
36   2,  19 |              gdym łaknął gości, a w tej godzinie spodziewać się
37   2,  19 |             myślał zaprowadzać?~- O tej my od niegośmy nie słyszeli -
38   2,  19 |       łamali głód zaspokajając.~- O tej nowej wierze - odezwał się
39   2,  19 |            wiem, że go czczą ludzie tej wiary nowej, noszą go na
40   2,  19 |           dlatego noszą go wyznawcy tej wiary, iż od nazwiska Boga
41   2,  19 |             to zapowiedź wojny... W tej chwili cały kraj, wszystkie
42   2,  19 |        wieżę...~Jakby na urągowisko tej zapowiedzi ognistej kneź
43   2,  20 |         miał Mirsz szopę wielką. Do tej kto wszedł, wydziwić się
44   2,  20 |          ciągnął, zatrzymywał się u tej chaty Mirszowej, często
45   2,  20 |     mieszkały i nocami wietrznymi w tej dziupli głosy dziwne słyszeć
46   2,  20 |             niej ulepi. Poszukajcie tej wody!~Zmilczał Doman: Mirsz
47   2,  20 |           przychodzili, idąc wzdłuż tej ziemi od zachodo-południa.
48   2,  20 |            duchów zazdrosnych.~Mimo tej trwogi ciągnęło ją ku niemu -
49   2,  20 |             Trzeba ci inną wziąć, o tej zapomnisz... Porwać jej
50   2,  20 |             a nie chodź darmo około tej, która cię nie chce. - Nie
51   2,  21 |             Kneź leżał na ławie, bo tej nocy spać nie mógł~po gościnie
52   2,  21 |      przesiedzą, kto wie, co nas od tej czerni czeka...~Płakała
53   2,  21 |         wystrzelonym okiem, leżąc w tej łupinie, nie poruszając
54   2,  21 |            u brzegu tratwy wiążą. Z tej strony łuki i proce się
55   2,  21 |           trzeba!~- A nie dosyć wam tej pomsty, żeście mu zżegli
56   3,  22 |          świata, niżbym się niewoli tej miał poddać...~Myszkowie,
57   3,  23 |             dopiero znak zabiec i z tej strony mieli ludzie, aby
58   3,  23 |        ofiary.~Nad świtaniem, wśród tej radości i dostatku ochota
59   3,  23 |           ziemi. Straszny był widok tej dziczy zrozpaczonej, która
60   3,  24 |          patrzał na nią i wzdychał, tej serce biło ze strachu. A!
61   3,  25 |          wszyscy... Widziałam trupa tej, co wczoraj była dziewczyną,
62   3,  26 |            gdzie już krew mówiła, a tej nie posłuchano? -ozwał się
63   3,  28 |         przechwalał, że miał żonę z tej krwi i mowy, co Polanie,
64   3,  28 |       samemu się przyczaić cicho. Z tej strony mało go kto znał
65   3,  28 |          dostrzec istotnej różnicy, tej, o której mu Hengo prawił
66   3,  28 |             rozbolałemu człowiekowi tej zemsty było za mało.~Gdy
67   3,  29 |      uchodzić za późno już było.~Na tej więc dolinie nad Lednicą
68   3,  29 |         śpieszył, rozpatrywał się w tej sile, która ciągle z lasu
69   3,  29 |             ją znaczyło.~Z pośrodka tej gromady, która go opadła,
70   3,  29 |             dzika rzeź a rozbijanie tej garści rozpaczliwie broniących
71   3,  30 |           jesteśmy, dawni jak wy na tej ziemi ojczyce. - A dziś
72   3,  30 |        kmieci, jeszcze starszych na tej ziemi ojczyców, nieprzyjaciele -
73   3,  30 |             Bumir. - Mają już dosyć tej, którą przelali? - spytał
74   3,  Dop|         nikt o nich nie wspomina. W tej ciszy, wśród której pewne
75   3,  Dop|       piętnastu miesiącach dokonali tej podróży. Ale Chagan, niepomny
76   3,  Dop|             nich armis disperiti.~W tej ciszy i przy tych śpiewach
77   3,  Dop|            Lechię składać mające.~U tej drugiej kolebki Polski panuje
78   3,  Dop|         bardzo trudno.~Prawie aż do tej chwili, gdy się Lechia ochrzczona
79   3,  Dop|          sypał naród na pamiątkę. Z tej to mogiły zrodzona jest
80   3,  Dop|            poetów, ale sprowadzenie tej powietrznej postaci na ziemię
81   3,  Dop| rzeczywistości nas zbliżają. Na tle tej prawdy występuje znowu nie
82   3,  Dop|             by tylko usiłował kto z tej tkaniny potarganej i sklejonej