Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |             w mowie dziwnej, obcej, której na tej ziemi nikt oprócz
 2   1,  1  |       wznosiła się chałupa-dwór, do której szopy wkoło przytykały,
 3   1,  3  |       wznosiła się sypana mogiła, z której widok rozlegał się na okolicę,
 4   1,  4  |         położył niedźwiedzią skórę, której mu było żal, ale smerdzie
 5   1,  5  |        znalazł się w pięknej izbie, której okiennica szeroko otwartą
 6   1,  5  |      otaczających twarz i głowę, na której licu resztki wielkiej niegdyś
 7   1,  5  |           oglądając się po izbie, w której ciekawe kręciły się niewiasty -
 8   1,  5  |            poprowadził do komory, w której się drużyna mieściła. Nie
 9   1,  6  |          zagotowała się waśń, wśród której już i szczęk mieczów dawał
10   1,  6  |           wyszukał łąkę zieloną, na której by się konie paść mogły,
11   1,  7  |           wjechali na łąkę szeroką, której środkiem płynął strumień.
12   1,  7  |       zbliżając ku zagrodzie, około której mnóstwo roiło się ludzi.
13   1,  7  |         obcym kryły... Izba też, do której weszli, czysta była i schludna,
14   1,  7  |              z brodą wyrosłą długo, której włosy jak trawa, niekręcące
15   1,  8  |         wiedział: i jakie pieśni do której chwili przystały, i jaką
16   1,  8  |           do drogi.~W tę stronę, od której napaść musiała przybywać,
17   1,  9  |           się tylko głosy i wrzawa, której od wrót odpowiadano.~Psie
18   1,  9  |       ogromne kupy łuczyny smolnej, której pod spodem i po bokach nagromadzono
19   1,  9  |         górę.~Była też to chwila, w której odganiać należało złe siły,
20   1,  10 |          dachu prawie odarta szopa, której słupy się chyliły w różne
21   1,  10 |            niedźwiedziej paszczęki, której białe zęby nad czołem mu
22   1,  10 |            i urósł we wrzawę, wśród której rozeznać tylko było można
23   1,  10 |             posiędzie tę ziemię, na której popioły ojców leżą... Zamiast
24   1,  10 |           Obejrzała się starszyzna, której ubite z dala pokazano zwierzę.
25   1,  11 |           najśliczeniejszej wiosny, której już nic z jej królewskich
26   2,  12 |           psy nawet... i studnię, z której wodę brała, i wrota.~U studni
27   2,  13 |            spojrzała mu na pierś, z której płachty zrzucone leżały
28   2,  13 |        otaczały mu głowę okrągłą, w której wypukłe oczy żabie i usta
29   2,  14 |             nieforemna, straszna, u której nóg kilka trupich białych
30   2,  15 |          czym idą. Wstał z ławy, na której leżał, siadł, psy spędził
31   2,  15 |         dzierżyli, którą ja mam i z której na włos nie puszczę. Wam
32   2,  15 |        toczyła się wieczna walka, z której ona śmiać się była zwykła,
33   2,  16 |       siedzieli inni, i studnia, do której spuszczano na głodową śmierć
34   2,  17 |            sprawę mu zaczął zdawać, której on słuchał ziewając. Uderzył
35   2,  18 |             boru, wśród moczarów, w której prędzej włochacza (niedźwiedzia)
36   2,  18 |          drzewach i lesie. Czuli, w której stronie jezioro było i gród,
37   2,  18 |      pośpiesznie wskazał na komorę, której drzwi już na pół otwarła
38   2,  19 |    pokazywały. Z chaty Piastunów, w której stary bartnik siedział z
39   2,  19 |        braci spotykał, poznał mowę, której Serby, Morawianie i Czechy
40   2,  19 |      rozglądać po ubogiej chacie, w której wszystko było jeszcze podług
41   2,  19 |          zagadnął ich o wiarę nową, której ciekaw był bardzo. Naówczas
42   2,  19 |        chórem z pieśnią postrzyżyn, której, zamilkłszy wszyscy, słuchali.~
43   2,  20 |            robił. Oprócz chałupy, w której mieszkał, z komorami pełnymi
44   2,  20 |   odpowiedziała wstając dziewczyna, której przytomność powróciła -
45   2,  21 |            powrozie ciągniono wodę, której nastarczyć nie było podobna
46   2,  21 |          gdzie znalazły. Studnia, z której czerpać musiano, stara była
47   2,  21 |            nie dogryzionej kości, z której on z rozkoszą resztki szpiku
48   3,  22 |        ziemia, opustoszała wieża, z której trupy pozrzucano do jeziora,
49   3,  22 |           noc zapadła, w stronie, z której się spodziewano najazdu,
50   3,  23 |        kochał niż sprawę mirową, od której trzymał się z dala.~Stary
51   3,  24 |            z narzeczonej smutnej, w której smutek udany nie bardzo
52   3,  24 |        odbył taniec wkoło dzieży, w której ciasto rosło, z pieśnią
53   3,  24 |        ogródku ruciany, studeńko, w której ja wodę czerpałam dla mojej
54   3,  24 |    chciałoby się z tobą tak uczepić której... Dziewczęta, dziewczęta,
55   3,  24 |         jamę w ziemi wygrzebaną, do której wnijście było skryte, przy
56   3,  24 |        stary zdun w kopalnej jamie, której szyja dobrze była zakrytą,
57   3,  24 |        smagali.~Na pustej ławie, na której niedawno panna młoda siedziała,
58   3,  24 |           leżał trup młodej żony, w której piersi tkwił oszczep krew
59   3,  25 | przypatrywały się niewiasty.~Dziwa, której imię Domana w uszach zabrzmiało -
60   3,  25 |            to nieszczęśliwa Jaruha, której Pomorcy nie zabili - ocalała
61   3,  25 |               ocalała jako wiedźma, której czarów się lękano. Nocą
62   3,  25 |             lecz czy starej Jaruże, której się w głowie mieszało, uwierzyć
63   3,  25 |          starą wierzbą lub na progu której chaty.~Tego dnia zobaczywszy
64   3,  25 |            przynieść wody żywiącej, której smok o siedmiu głowach pilnował.
65   3,  26 |           ani go w zagrodzie, około której czatowano, przydybać nie
66   3,  26 |            zagrodzie przez łąkę, na której stado z pastuszkiem znalazłszy,
67   3,  26 |           się praw swoich i zemsty, której pragnęli.~Zwykle idące za
68   3,  27 |         słowy.~Noc nadeszła czarna, której gwiazdy rozjaśnić nie mogły.
69   3,  28 |          deskami i gałęźmi pokryta, której ściany płotami i oponami
70   3,  28 |            istotnej różnicy, tej, o której mu Hengo prawił tyle - i
71   3,  28 |        rozłożone widać było, jazdę, której znaczna część miała odzież
72   3,  29 |          objęła. Na małej głowie, w której oczy, nos i usta pod zasklepionym
73   3,  29 |            w jedną gąszcz ludzką, w której wrogów od swoich rozeznać
74   3,  30 |            dojechali do chaty, przy której wojewodowie już na koniach
75   3,  30 |        zdejmując weszli do chaty, w której Piastun za stołem siedział
76   3,  30 |            dojeżdżając niekiedy, po której tęsknił zawsze. Gdy wreszcie
77   3,  Dop|        wspomina. W tej ciszy, wśród której pewne wskazówki tylko, pewne
78   3,  Dop|          idealna jakaś społeczność, której instytucje, później zetknięciem
79   3,  Dop|      właśnie ta epoka tajemnicza, w której się tworzą pierwiastki Lechię
80   3,  Dop|     występuje córka Kraka, Wanda, o której powieść utworzona, mimo
81   3,  Dop|             obrano słup za metę, do której by wszyscy ubiegający się
82   3,  Dop|             okrzyknięty.~Legenda, w której jest wzmianka o podkutym