Tom,  Rozdzial

1001   2,  12 |             konika z dziewką skacze... Na koń wsadził, na dwór biały
1002   2,  12 |              skacze... Na koń wsadził, na dwór biały uprowadził...
1003   2,  12 |            Śpiewała Jaruha podskakując na murawie, choć nogi jej nie
1004   2,  12 |                bratowe płakały.~Wpadli na powracającego wszyscy, gdzie
1005   2,  12 |              łzami odstraszyć chciała, na koń ją rzucili i unieśli.
1006   2,  12 |             zgromadzić swoich i napaść na dwór Domana, aby się pomścić
1007   2,  12 |            płomienistą, niemal krwawą, na koszuli widać było też krwi
1008   2,  12 |           chatą, milczała, zdawała się na pół obłąkaną.~Rzucili się
1009   2,  12 |                padła wieszając się jej na szyi i płacząc. Dziewczę
1010   2,  12 |              iść ku chacie nie patrząc na nikogo, ledwie uścisnąwszy
1011   2,  12 |           Doszła tak do przyzby, padła na nią, ręce opuściła i załamała.~
1012   2,  12 |             Sambor coś szeptał patrząc na konia. Był to koń Domana;
1013   2,  12 |                brał siłą?...~Spojrzała na brata marszcząc brwi.~-
1014   2,  12 |               za piersi rękami i spadł na ziemię... a jam z koniem
1015   2,  12 |             pozakrywały. Ludek patrzał na nią.~- Domanowe braty nie
1016   2,  12 |                się z wami i pójdę stąd na zawsze... Jak mnie nie stanie,
1017   2,  12 |              związała węzełek bielizny na drogę, a Żywia, widząc te
1018   2,  12 |               widząc te przygotowania, na ziemię płacząc legła. Płakały
1019   2,  12 |          mówiło dziewczę -żegnaj ty mi na wieki! Ja muszę iść, porzucić
1020   2,  12 |               oczy i dola niosą. Pójdę na ostrów, na Lednicę, do chramu
1021   2,  12 |                niosą. Pójdę na ostrów, na Lednicę, do chramu Nijoły,
1022   2,  12 |            dworem płynęła, i kamienie, na których ojciec siadywał.~
1023   2,  12 |       odprowadzać ją mieli do jeziora, na Lednicę. Sambor się wprosił
1024   2,  12 |            Siostra i bratowe posiadały na ziemi i jak po umarłej zawodzić
1025   2,  12 |              jak koń Domana, puszczony na wolę, czwałem, rżąc, przez
1026   2,  13 |         następnego dnia Myszko przybył na koniu i stanął u wrót.~-
1027   2,  13 |           począł chłopak. - Doman leży na pościeli raniony; baba mu
1028   2,  13 |              mało...~Myszko się rzucił na koniu i skoczył z niego. -
1029   2,  13 |         świadkiem był, gdy padał Doman na ziemię.~Myszko się dziwnie
1030   2,  13 |                po cichu.~W głębi izby, na skórze, leżał blady, z oczyma
1031   2,  13 |              gorączce, półsenny Doman. Na piersi widać było pokrwawioną
1032   2,  13 |                mokre.~Jaruha spojrzała na wchodzącego i palec pomarszczony,
1033   2,  13 |         pomarszczony, czarny, położyła na ustach, ale Doman już drgnął,
1034   2,  13 |               nic; gość siadł w nogach na ławie.~Tymczasem starucha
1035   2,  13 |                chorego. Położyła mu je na piersiach, zaczęła mruczeć,
1036   2,  13 |         przebierając palcami, splunęła na jedną i drugą stronę. Doman
1037   2,  13 |              się, tchnął tylko ciężej.~Na ten znak życia pies, który
1038   2,  13 |                życia pies, który leżał na ziemi, podniósł głowę z
1039   2,  13 |                bezsilne.~Myszko skinął na Jaruhę. Przystąpiła doń
1040   2,  13 |             Gość oczy ciekawie zwrócił na nią i ruszył ramionami.
1041   2,  13 |              Jeleń... albo ja wiem?... Na łowy wyjechał, a z łowów
1042   2,  13 |               wirzył. Ale w tej chwili na progu ukazał się Domanów
1043   2,  13 |           patrzała, bo wyszli ze dworu na podwórko.~- Mówże choć ty
1044   2,  13 |          młodszy - za dziewką poleciał na Kupałę, za Wiszową... porwał
1045   2,  13 |                za Wiszową... porwał ją na koń... Dziewka mu miecz
1046   2,  13 |                chłopak skinął od progu na Jaruhę, która z udaną powagą,
1047   2,  13 |               spuściła, podparła brodę na ręku, myślała długo.~- Kto
1048   2,  13 |                wszyscy; Doman się był, na łokciu spierając, podniósł
1049   2,  13 |                rzekł - z koniam padł i na mieczyku się przebiłem...
1050   2,  13 |             najprędzej wydobrzeje, gdy na konia siędzie.~- Nieprędko
1051   2,  13 |          słuchał i umilkła. Duży nawet na drzwi jej wskazał. Wiedźma
1052   2,  13 |          Myszko - źle z nami, Domanie. Na wiecuśmy nie obradzili nic,
1053   2,  13 |               Starego Wisza nie stało.~Na wspomnienie starego Wisza
1054   2,  13 |           sprawę. Nikt nie chce stanąć na czele gromady, aby mu się
1055   2,  13 |             Wiszowi... Jechałem do was na radę, a wy...~- E! e! co
1056   2,  13 |            dziewki dostać ranę...~Padł na pościel.~- Weźmiesz ją i
1057   2,  13 |          odparł krótko ranny i wskazał na brata - on, ja, moi ludzie,
1058   2,  13 |             nie chcę i nie potrzebuję. Na tym dosyć...~Duży przyniósł
1059   2,  13 |          bracia, do ostatniego.~I legł na pościel. Myszko wyszedł
1060   2,  13 |              pościel. Myszko wyszedł i na konia siadł.~Na powrót weszła
1061   2,  13 |              wyszedł i na konia siadł.~Na powrót weszła Jaruha zbliżając
1062   2,  13 |             łoża chorego; spojrzała mu na pierś, z której płachty
1063   2,  13 |                płachty zrzucone leżały na ziemi, i załamała ręce.
1064   2,  13 |             owe mokre zioła i bieliznę na piersi przyłożyła. Znużony,
1065   2,  13 |               z lasu wychylających się na pole.~Było ich czterech.
1066   2,  13 |            Jeden przodem jechał wprost na dwór. Już z dala poznał
1067   2,  13 |           brzuch spasły. Ciemne włosy, na pół już siwe, bezładnie
1068   2,  13 |             siedziało, poprowadził nas na obłędy; drugi dzień włóczymy
1069   2,  13 |            gniewna. Bumir nie zważając na nic do chorego poszedł.~
1070   2,  13 |                do chorego poszedł.~Gdy na siebie spojrzeli, zaraz
1071   2,  13 |               spocząć - rzekł siadając na ławie.~Doman ręką skinął
1072   2,  13 |             Bumir się rozsiadł i sparł na stole.~- Sadło moi ludzie
1073   2,  13 |             sapał tylko. Jaruha wyszła na podwórze, gdzie się rozrywała,
1074   2,  13 |               się dzieje? - mruknął.~- Na naszego knezia wszyscy bij
1075   2,  13 |            wywołają, Niemców sprowadzi na nas.~Widząc, że gospodarz
1076   2,  13 |                dalej:~- Jest już zmowa na knezia, już się zbierają,
1077   2,  13 |             jednego ze swoich posadzić na grodzie. Nie o swobodę im
1078   2,  13 |           swobodę im idzie, a o skarby na zamku. My to wiemy. Ano,
1079   2,  13 |             kneziowscy ludzie rozgonią na miazgę.~Bumir się tak odkrył
1080   2,  13 |              ucieka. Domanowi przyszło na myśl, aby się chorobą posłużyć;
1081   2,  13 |          złośliwe chorobę rzucić mogły na tego, co by obudził chorego.~
1082   2,  13 |               nie sprawiwszy, z tym że na resztę musiałby czekać do
1083   2,  13 |               musiałby czekać do rana. Na to nie było sposobu. Pilno
1084   2,  13 |                znać wysłał, wziął więc na bok Dużego.~- Ja do jutra
1085   2,  13 |        odprawiony Bumir, zły, mrucząc, na konia siadł i pociągnął
1086   2,  13 |               wrotami były, ruszył się na pościeli. Leżenie mu dokuczyło,
1087   2,  13 |            niemal gwałtem nazad pędzić na łoże. I siły też nie pozwalały
1088   2,  13 |                jeszcze osłabłym, nazad na łoże legł. Jaruha znowu
1089   2,  13 |            oparłszy się o ognisko, gdy na progu zobaczyła kocie oko
1090   2,  13 |               zobaczyła~Psy stróżowały na podwórzu, ludzie spali,
1091   2,  13 |         podpełznął do starej pokazując na swą głowę poranioną. Jaruha
1092   2,  13 |               szeptem odpowiedział jej na ucho, iż dowiedziawszy się,
1093   2,  13 |             mogąc inaczej, wdrapał się na drzewo stojące przy częstokole
1094   2,  13 |              szeptać nad nią i spluwać na wszystkie strony. Z węzełków
1095   2,  13 |        siedzieć Znoskowi, obwiązała go na nowo. Ogień przygasł był
1096   2,  13 |          śpiąca za progiem zerwała się na nogi. Padł karzeł na ziemię
1097   2,  13 |               się na nogi. Padł karzeł na ziemię twarzą. Zaczęło się
1098   2,  13 |              złośliwej istocie będącej na posługach knezia. Wiedziano,
1099   2,  13 |         wśliznąć umiał i że go używano na podsłuchy. Domyślić się
1100   2,  13 |               chciał go kazać powiesić na dębie. Znosek padł przed
1101   2,  13 |           dębie. Znosek padł przed nim na twarz jęcząc i błagając.
1102   2,  13 |          przyszedł dla ran, które miał na głowie.~Czeladź już się
1103   2,  13 |               Znoska jak wielką żołądź na dębie uwiesić, gdy na jęk
1104   2,  13 |           żołądź na dębie uwiesić, gdy na jęk i płacze Doman się ulitował
1105   2,  13 |         Wyprowadzono go więc za drzwi, na psy świśnięto i uciekający
1106   2,  13 |               co zębami chwycił, upadł na ziemię. Znosek jednak tyn
1107   2,  13 |              Znosek padłszy za zagrodą na ziemię, z nową raną, jęczał,
1108   2,  14 |                            ROZDZIAŁ 14~Na jeziorze Lednicy leżała
1109   2,  14 |              chramów i świątyń liczono na ziemiach słowiańskich. U
1110   2,  14 |         ziemiach słowiańskich. U Ranów na ostrowiu stał chram Światowida,
1111   2,  14 |              Prowego. Ciągnęły do nich na wielkie świątki i dni uroczyste
1112   2,  14 |             wrogów przedsiębrać mieli.~Na ostrowiu Lednicy stał taki
1113   2,  14 |               wyspę okrywać. U brzegu, na palach wbitych niegdyś w
1114   2,  14 |                tych budkach przewozili na ostrów pielgrzymów.~Wieść
1115   2,  14 |               znaczną wód zajmowały, a na pokładach nad nimi cała
1116   2,  14 |             chałupy w wodę, ludzie się na ląd przenosili i rozpraszali.
1117   2,  14 |           rybacy i przewoźnicy.~U chat na palach pożegnała Dziwa swoich
1118   2,  14 |                latały zagrody.~Z chaty na palach, które się trzęsły
1119   2,  14 |              piastunka płakała padłszy na ziemię. Dziwa chustą wiewała.
1120   2,  14 |                zadrgała, stary wyszedł na ląd i przytrzymał ją. Para
1121   2,  14 |            dziewczę wysiadło i wyszło.~Na ostrowiu cicho było, cicho,
1122   2,  14 |            tysiące słowików w krzakach na zabój nuciły. Pomiędzy łozy
1123   2,  14 |                Wpośród zarośli trafiła na kamienny obwód pierwszy
1124   2,  14 |              poświęcany szereg dokoła.~Na jednej z tych brył siedziała
1125   2,  14 |              kobieta w bieli, podparta na ręku. Stara już była i włos
1126   2,  14 |            miała srebrny, rozpuszczony na ramiona, a na nim dziewiczy
1127   2,  14 |             rozpuszczony na ramiona, a na nim dziewiczy wianek ruciany.
1128   2,  14 |            przy nim spinki błyszczące. Na twarzy spokojnej, pomarszczonej
1129   2,  14 |            było życie jakby senne, coś na pół umarłego nie troszczącego
1130   2,  14 |              mówiąc, ręką jej pokazała na prawo, na drożynę, głowę
1131   2,  14 |            ręką jej pokazała na prawo, na drożynę, głowę podparła
1132   2,  14 |          wskazaną. O kilka kroków stał na kiju sparty starzec niewielkiego
1133   2,  14 |         czerwonymi sznury i zarzuconej na ramiona opończy ciemnej.
1134   2,  14 |              czarna okrywała mu czoło.~Na zbliżającą się z wolna Dziwę
1135   2,  14 |            stary - ja go nosiłem małym na rękach...~Zmarszczył się
1136   2,  14 |            Stary nie mówił nic, sparty na kiju milczał patrząc w ziemię.~-
1137   2,  14 |              ślubem swym i popełnionym na niej gwałtem. Wizun pytał,
1138   2,  14 |               drugie żółto i czerwono. Na daszku nad wrotami wisiały
1139   2,  14 |                drzewa ciosane.~Wisiały na nim skóry, oręż różny i
1140   2,  14 |                 Tu już stał sam chram, na gęstych dokoła słupkach
1141   2,  14 |              Popatrzała w świat biały, na dzień biały, posłuchała
1142   2,  14 |                 Weszła. Tu ogarnęła ją na chwilę noc, bo oczy jej
1143   2,  14 |           zrazu nic dojrzeć nie mogły. Na tle tylko czarnym płomień
1144   2,  14 |          oswoiwszy postrzegła kontynę, na słupach jeszcze wewnątrz
1145   2,  14 |             dymu i płomieni widać było na ścianie kontyny coś niewyraźnego,
1146   2,  14 |              kraśnych kulek ponizanych na nici. U góry, w głowie potwornej,
1147   2,  14 |                nie było można Patrzały na wszystkie strony, odbijał
1148   2,  14 |     pokrzykiwało latając, aby się stąd na powrót wydobyć.~Dziwa postawszy
1149   2,  14 |            podsycały, siadła, jak one, na pustym kamieniu, wzięła
1150   2,  14 |          nagotowane łuczywo i położyła na ognisku.~Jedna z kobiet
1151   2,  14 |              objął tę pierwszą ofiarę, na którą Dziwa patrzała, jakby
1152   2,  14 |         stróżki tego Znicza popatrzały na nią ciekawie i trochę przelękłe.
1153   2,  14 |           odezwać. Zdawały się patrzeć na nią jak na skazaną. Dziwa
1154   2,  14 |         Zdawały się patrzeć na nią jak na skazaną. Dziwa siedziała
1155   2,  14 |           milczenie i ołowiane brzemię na wszystkich tych niewiastach
1156   2,  14 |               chramie i dzień schodził na półsennym jakimś osłupieniu,
1157   2,  14 |           półsennym jakimś osłupieniu, na zdrętwieniu i martwocie.
1158   2,  14 |         zawołał - nosiłem go dzieckiem na ręku; chłopak był odważny,
1159   2,  14 |               i przyszło mu zginąć nie na wojnie, nie na łowach, ale
1160   2,  14 |              zginąć nie na wojnie, nie na łowach, ale z rąk niewiasty...
1161   2,  14 |     namarszczył tylko i spojrzał dziko na nią.~- Doman rannym być
1162   2,  14 |               umiała wytłumaczyć, skąd na to wzięła odwagę i siłę,
1163   2,  14 |              za karę, najcięższą pracę na nią włożono. Musiała drzewo
1164   2,  14 |                dla innych. Nie zbywało na ostrych słowach i na śmiechu
1165   2,  14 |           zbywało na ostrych słowach i na śmiechu bolącym, i na jakiejś
1166   2,  14 |                i na śmiechu bolącym, i na jakiejś wzgardzie, którą
1167   2,  14 |          poszanowaniem patrzeć zaczęły na tę, która ani skarżyć się
1168   2,  14 |        troszczyć się o życie. Dwa razy na dzień z ofiarnych dań i
1169   2,  14 |               stróżki ognia same zdały na nią pieczę, staranie, pracę
1170   2,  14 |                Siedząc z dala patrzały na nią i strach je jakiś ogarniał,
1171   2,  14 |           płaszczu czerwono naszywanym na ramionach, ze złotymi szlaki,
1172   2,  14 |            bałwana Nijoły, patrząc nie na świętości, ale na pilnujące
1173   2,  14 |          patrząc nie na świętości, ale na pilnujące Znicza dziewczęta.
1174   2,  14 |           przechodził, zatrzymał wzrok na Wiszowej córce i już go
1175   2,  14 |           siwowłosa Nania i odciągnęła na stronę dziewczynę.~- Wróż
1176   2,  14 |                ogniska postawić kazała na ziemi. Rzucono ziele na
1177   2,  14 |                na ziemi. Rzucono ziele na nie i dym gęsty, przykry,
1178   2,  14 |      przytomność i zdawało się jej, że na świat inny przeniesioną
1179   2,  14 |              inny przeniesioną została Na głowie ciężyło brzemię jakieś
1180   2,  14 |          jakieś straszne, krwawe smugi na czarnym tle, jasne błyskawice,
1181   2,  14 |            wody świętej, spuściła oczy na nią. W wodzie odwrócona
1182   2,  14 |              wołanie: krew za krew!... Na rzece płynie wyłupionych
1183   2,  14 |         czerwonych oczu dwoje i patrzą na mnie... na stosie leży starzec
1184   2,  14 |              dwoje i patrzą na mnie... na stosie leży starzec zabity,
1185   2,  14 |            stosie leży starzec zabity, na śmiecisku pod stołbem młodzieniec,
1186   2,  14 |               pod stołbem młodzieniec, na jeziorze pozarzynane męże,
1187   2,  14 |              każą i ukażą... Kneź stoi na świetlicy... wysoko... dołem
1188   2,  14 |              wrzawę, ciągną gromady... na granicy wrogi, w domu swoi
1189   2,  14 |               domu swoi się miotają... Na gród! Na stołb! Krew za
1190   2,  14 |                się miotają... Na gród! Na stołb! Krew za krew!...
1191   2,  14 |         osłabła osunęłaa się jak senna na ręce stróżek, które ją trzymały.
1192   2,  14 |          wściekły.~Stary Wizun, sparty na kiju, obok niego spokojnie
1193   2,  14 |             nauczy się wróżyć inaczej!~Na to nie było odpowiedzi,
1194   2,  14 |            drugą stroną Dziwę wynosiły na powietrze. Kneź się chciał
1195   2,  14 |                ich więcej targając się na to, co nie jedne Polany
1196   2,  14 |          pozostał we wrotach i patrzał na kiju sparty.~Ludu tego dnia
1197   2,  14 |                 Czy stary Wizun skinął na nie, czy posłał do nich,
1198   2,  14 |                lecz co żyło przybyszów na Lednicy, kupiło się, biegło
1199   2,  14 |               Ludziom swoim, skinąwszy na nich z dala, kazał je rozpędzać,
1200   2,  14 |                my się też ważyć możemy na wasz gród i stołb!~Podniósł
1201   2,  14 |                brała porwać się samemu na nich wszystkich, ale on
1202   2,  14 |             najlepszym orężem i odwagą na te gromady tysiączne.~Namarszczywszy
1203   2,  14 |         broniło. Tłum mu się rozstąpił na dwie strony; za nim co żywiej
1204   2,  14 |           obrócił się, jakby sam jeden na cały ten tłum chciał się
1205   2,  14 |             stała łódź wielka czekając na pana, za nim biegiem pędzili
1206   2,  14 |              wory kamieni gotowe runąć na ziemię. Pioruny z trzaskiem
1207   2,  14 |             Gdzie piasek suchy spotkał na wybrzeżu, chmurę z niego
1208   2,  14 |              barce u brzegu ukryli się na dno. W chramie Nijoły błyskawice
1209   2,  14 |       napełniał kontynę, iskry leciały na opony; czerwone oczy posągu
1210   2,  14 |                piorun bił po piorunie; na jeziorze fala spieniona
1211   2,  14 |            zbliżył się doń, usłyszałby na przemiany modlitwę do Peruna
1212   2,  14 |                do krzyżyka, który miał na piersi. Stary zabobon i
1213   2,  14 |               i nowa wiara stały w nim na równi, kłaniał się nowemu
1214   2,  14 |             tego przeklętego ostrowia, na którym czary, wiedźmy i
1215   2,  14 |         pokrwawił. Kto wie, co z końmi na drugim brzegu się dzieje?~
1216   2,  14 |           Dziwa blada, osłabła, sparta na rękach, ledwie otrzeźwiona,
1217   2,  14 |                mowę niebios zrozumiała~Na dachu kontyny gruchały gołębie,
1218   2,  14 |               się do góry, to opadając na dół, jakby kołpaki z głów
1219   2,  15 |                            ROZDZIAŁ 15~Na kneziowskim grodzie do późna
1220   2,  15 |             ciemności jak całun opadły na ziemię, knezia jeszcze nie
1221   2,  15 |               knezia jeszcze nie było.~Na grodzie kłaść się spać nie
1222   2,  15 |           śmieli, nużby ich nie zastał na nogach i pogotowiu, dopiero
1223   2,  15 |                wszystko sczezło i szło na wskroś ziemi.~Brunhilda
1224   2,  15 |               Wszak gdy nowiny trzebią na pole, aby zboże rodziły,
1225   2,  15 |           żadnemu wierzyć nie można.~- Na jutro wołać Hadona - powtórzył
1226   2,  15 |                 a tu!... Kneź spojrzał na nią.~- Tutaj oni knują i
1227   2,  15 |          siadła tuż przy nim, podparta na ręku. Przynieśli mu mięsiwa
1228   2,  15 |             ale wyleniały, nauczył się na dworze mowy ludzi, nałamał
1229   2,  15 |                w drogę, tam...~Wskazał na zachód ręką.~- Jedź do starego -
1230   2,  15 |                 Hadon podparł się ręką na stole, patrzał ukradkiem
1231   2,  15 |               stole, patrzał ukradkiem na kneźnę, a ona mu zza męża
1232   2,  15 |              znaki dawała.~- Pierścień na znak weźmiesz u pani - pokażesz,
1233   2,  15 |            Ślepy by chyba nie widział, na co się zanosi, po lasach
1234   2,  15 |               rzekł - niechby je sobie na murze poszczerbili trochę,
1235   2,  15 |            odsieczą w czas. Ja się ich na grodzie nie boję. Znam tych
1236   2,  15 |                gotowi by gołymi rękami na jeża, ale po dziurach się
1237   2,  15 |           zagrodach jeżdżono, że sobie na uroczyskach nocą schadzki
1238   2,  15 |         potrzeba i rogów mu przytrzeć. Na to się Sasi zdadzą. Jutro
1239   2,  15 |             ukosa, głowę spuścił, ręce na piersiach złożył i tyłem
1240   2,  15 |                z izby.~O bytności swej na Lednicy kneź nie rzekł i
1241   2,  15 |           nieśli.~Nazajutrz cicho było na grodzie. Kneź na dzień zaspał,
1242   2,  15 |            cicho było na grodzie. Kneź na dzień zaspał, biała pani
1243   2,  15 |               dopiero kneź się wywlókł na podsienie i na świeżym powietrzu
1244   2,  15 |             się wywlókł na podsienie i na świeżym powietrzu na ławę
1245   2,  15 |       podsienie i na świeżym powietrzu na ławę legł. Psy go obsiadły,
1246   2,  15 |             nogami a chleb im rzucając na przemiany.~Z południa na
1247   2,  15 |               na przemiany.~Z południa na haci u mostu stanęła konnych
1248   2,  15 |                Puścić ich tu - zawołał na smerdę - wrota obwarować,
1249   2,  15 |                czym idą. Wstał z ławy, na której leżał, siadł, psy
1250   2,  15 |     poubieranych świątecznie - kołpaki na głowach, obuszki u boku,
1251   2,  15 |                znalazł, bo ich gromada na zamek puścić nie chciała,
1252   2,  15 |           najmilej by był powitał, aby na wieżę posadzić. Śmiało szła
1253   2,  15 |                był kawał drogi.~Chwost na nich począł patrzeć, oni
1254   2,  15 |               nich począł patrzeć, oni na niego. Szli krokiem mierzonym,
1255   2,  15 |              to niemal powiedziano, co na sercu leżało.~Kmieciów oczy
1256   2,  15 |          zwierząt dwoje, nim się rzucą na siebie, oczyma się mierzą,
1257   2,  15 |              chcąc odebrać nimi.~Szli. Na przedzie gromady starszy
1258   2,  15 |           mieczyk. W niego patrząc jak na wodza, szli inni.~Gdy się
1259   2,  15 |           dlategośmy waszych posadzili na grodzie i daliśmy im czasu
1260   2,  15 |              ziemi nam bronił. Ale nie na tośmy mu siłę dali, aby
1261   2,  15 |                lepiej, a idźcie z nami na jedną rękę.~Zamilkł Myszko.
1262   2,  15 |            posadzili, gdzie ja siedzę? Na grodzie tym ojciec mój,
1263   2,  15 |                którą ja mam i z której na włos nie puszczę. Wam się
1264   2,  15 |                Co słuszna, dajemy, ano na niewolę niemiecką obrócić
1265   2,  15 |               poszło, co w nas siedzi, na długo by stało. A kto tu
1266   2,  15 |               długo by stało. A kto tu na tym grodzie naszą brać popoił,
1267   2,  15 |           zgrzytał i śmiał się.~Oczyma na stojąco w dali smerdę rzucał
1268   2,  15 |               gorączce nikt nie zważał na to, aż Myszko, obejrzawszy
1269   2,  15 |                 Nie odpowiadając nawet na pytanie Chwost krzyknął
1270   2,  15 |               czerń zdołała się rzucić na nich, już Myszko wpadłszy
1271   2,  15 |         przekleństwa, potem łomot, gdy na dyle, którymi był wyłożony
1272   2,  15 |                spodem, Myszko siedział na nim gniotąc go. Działo się
1273   2,  15 |               mu szyję rzezać, aż krew na słupy trysnęła. Rzucili
1274   2,  15 |          nadbiegła dwornia z wrzaskiem na nich.~- Bij! Morduj! Życia
1275   2,  15 |              lała, zerwał się i stanął na nogi odcinąjąc jeszcze,
1276   2,  15 |             wrotom, broniąc pachołkom. Na całym grodzie krzyk powstał
1277   2,  15 |            świstać poczęły. Ludzie, co na wieży byli i w dziedzińcu,
1278   2,  15 |                z dala, kamienie z proc na nich ciskali, a strzały
1279   2,  15 |            Padły z trzaskiem waląc się na ziemię. Tuż u mostu dwornia
1280   2,  15 |             pod ręce, bo się skłonił i na ziemię padał.~Tak podtrzymując
1281   2,  15 |               grodu. Smerdowie ich tuż na placu smagać poczęli prętami
1282   2,  15 |              zakrwawionym w ręku stała na podsieni i palcami tchórzów
1283   2,  15 |                czeladzi połamane wrota na nowo stawili, hać i most
1284   2,  15 |                 hać i most opatrywali.~Na ławie w izbie leżał Chwostek,
1285   2,  15 |                Chwostek, który padając na dyle także sobie utłukł
1286   2,  15 |                przyłączyć, tych zyskać na powrót pierwsza rzecz.~Chwostek
1287   2,  15 |                rozkazu. Pójdę do niego na wilię. Odziać, nakarmić
1288   2,  15 |             nich siać rozumnych ludzi, na zamek ich prosić. Nasza
1289   2,  15 |                odpowiedziała nic, ręce na piersiach trzymała złożone
1290   2,  15 |             Pogładziła go pod brodę.~- Na wieżę idę, Leszka uwolnię
1291   2,  15 |           mówiąc, zostawiwszy Chwostka na ławie, sama się wyśliznęła
1292   2,  15 |             izby, w podwórzu skinąwszy na zaufanego swojego, na Kaszubę,
1293   2,  15 |        skinąwszy na zaufanego swojego, na Kaszubę, którego zwano Muchą.
1294   2,  15 |                w nim rozum i chytrość, na których się poznać umiała.
1295   2,  15 |             się Brunhilda. Stanął wnet na rozkazy.~- Na stołb mi trzeba
1296   2,  15 |              Stanął wnet na rozkazy.~- Na stołb mi trzeba i do lochu -
1297   2,  15 |         Brunhilda zręcznie się wspięła na wschodki rozkazując za sobą
1298   2,  15 |               Wschodki z tarcic wiodły na dół. Tu ciężkimi drzwiami,
1299   2,  15 |                 wilgotnej tej dziurze, na garści słomy zgniłej i stęchłej
1300   2,  15 |           dwudziestokilkoletni. Odzież na nim gruba, zdarta i powalana
1301   2,  15 |              wychudłe i zżółkłe ciało. Na pół leżąc, oczyma strasznymi
1302   2,  15 |               leżąc, oczyma strasznymi na kształt dwu plam krwawych
1303   2,  15 |             nie winien, nieprzyjaciele na was podszczuwali, grozili
1304   2,  15 |       nieprzyjaciół, Leszku. Spokojnie na swoim grodzie ojciec i wy
1305   2,  15 |                 konie i ludzie czekają na ciebie.~Leszek zdawał się
1306   2,  15 |           wyrwać jęcząc i nie zważając na zapewnienia Brunhildy, ale
1307   2,  15 |             przyszło. Dał się wreszcie na plecy zabrać silnemu parobkowi,
1308   2,  15 |          ułagodzić chciała.~Wnet sługi na stole przygotowały mięsiwo,
1309   2,  15 |         wygłodzonego. Kneźna rachowała na to, że go swym głosem i
1310   2,  15 |         krasnymi sznury obuwie i jakby na szyderstwo miecz do boku.
1311   2,  15 |             świeżo zmyte, rozpuszczone na ramiona, świeciły pozłocisłą
1312   2,  15 |                co się ośmielił targnąć na was.~Mówiła Brunhilda, on
1313   2,  15 |               synowca szatami, wyprawą na drogę i w chwilę potem przez
1314   2,  15 |             zgody z nimi chcemy, niech na gród do nas zjadą. Kmiecie
1315   2,  15 |                gdy ujrzała, że już był na moście grodowym, cichymi
1316   2,  15 |                co przy nim stało, spał na ławie leżąc i chrapał straszliwie.~
1317   2,  16 |               się tym pocieszał, że go na grodzie napaść kmiecie nie
1318   2,  16 |           Dziewkom kazano kamień nosić na wały i na wieżę, a na wierzch
1319   2,  16 |          kazano kamień nosić na wały i na wieżę, a na wierzch stołba
1320   2,  16 |            nosić na wały i na wieżę, a na wierzch stołba posłano straż,
1321   2,  16 |              radzili w izbie.~- Napaść na gród nie będą śmieli - wołał
1322   2,  16 |            policzyć z siłami. Było ich na grodzisku dosyć, przy dobrym
1323   2,  16 |             Kneź sam ze smerdą poszedł na stołb, aby wnętrze obejrzeć.~
1324   2,  16 |         krążyły wieści. Z grubego muru na skale dźwignięta, pusta
1325   2,  16 |             tylko, słupami i pomostami na piętra podzielona.~Na samym
1326   2,  16 |        pomostami na piętra podzielona.~Na samym dole komory były ze
1327   2,  16 |          studnia, do której spuszczano na głodową śmierć przeznaczonych.
1328   2,  16 |             komorami pomost górny miał na sobie kamieni siła do staczania
1329   2,  16 |             smołą, którą gorejącą lano na oblegających. Wyższy jeszcze
1330   2,  16 |              chleba, tak aby zamknięci na stołbie długo się trzymać
1331   2,  16 |             duchu i powrócił znowu lec na ławie.~Było już ku nocy,
1332   2,  16 |             ławie.~Było już ku nocy, a na zamku nikt ani obcy nie
1333   2,  16 |         niepokoiło, że psy drapały się na wały, siadały przeciw wiatru
1334   2,  16 |               jednej strony, zabiegały na drugą, a gdy je w szopie
1335   2,  16 |             miał czas powiedzieć, abym na gród bieżał i oznajmił o
1336   2,  16 |           złości ze tę nowinę niedobrą na posła się z całych sił zamachnął
1337   2,  16 |          niejeden raz zdarzało - gdyby na ziemię nie padł ze strachu.
1338   2,  16 |                Popłoch się tedy zrobił na grodzie tym większy i smerdowie
1339   2,  16 |                tym większy i smerdowie na konie posiadawszy gnali
1340   2,  16 |                by więcej ludzi spędzić na zamek.~Do pół dnia cicho
1341   2,  16 |                 Do pół dnia cicho było na grodzisku, ze stołba też
1342   2,  16 |                 a pani z żalu.~Czekała na powrót ludzi, co Leszkowi
1343   2,  16 |               Leszkowi towarzyszyli, i na Muchę, który dwóch stryjów,
1344   2,  16 |                Mściwoja i Zaboja, miał na gród zaprosić, ale tego
1345   2,  16 |             dnia do nocy wyglądano ich na próżno.~Ślepy Leszek jechał
1346   2,  16 |             milczący w drodze, jak był na zamku; obawiał się, mimo
1347   2,  16 |          zamordowali. Tak dojechali aż na ojcowski gród stary i ocknął
1348   2,  16 |                głos starego strażnika. Na widok biednego ślepca wracającego
1349   2,  16 |                 zbiegli się domownicy, na ręce porwano Leszka z konia
1350   2,  16 |               porwano Leszka z konia i na rękach poniesiono go, płacząc
1351   2,  16 |              się żałością swoją jęcząc na posłaniu, gdy posłyszał
1352   2,  16 |                włosy złotymi, niesiony na ramionach czeladzi, ukazał
1353   2,  16 |       odzyskali - boleść, żal, rozpacz na nowo serca ich chwyciła.
1354   2,  16 |               płakał i Leszek, którego na ziemi na skórze posadzono.
1355   2,  16 |               Leszek, którego na ziemi na skórze posadzono. Niedźwiedź
1356   2,  16 |              wyrwać moje oczy, którymi na świat patrzałem, gdy żelazo
1357   2,  16 |                i słyszałem je padające na bok razem z życiem moim
1358   2,  16 |              mnie do wilgotnego lochu, na słomę zgniłą, na wodę stęchłą,
1359   2,  16 |                lochu, na słomę zgniłą, na wodę stęchłą, na suchar
1360   2,  16 |               zgniłą, na wodę stęchłą, na suchar spleśniały - mówił
1361   2,  16 |             wyszedł w podwórzec dębowy na spotkanie, wiodąc oślepłego
1362   2,  16 |               w milczeniu i szli siąść na spoczynek w cień pod drzewa.
1363   2,  16 |      Wojowaliśmy z nim, ano czas razem na wspólnego iść nieprzyjaciela.
1364   2,  16 |                 zakrzyczał - spójrzcie na to dziecko moje! Zabił jedno,
1365   2,  16 |                w ziemię patrzał, Zabój na Leszka i łzy mu się zakręciły
1366   2,  16 |           pojedziemy. Zobaczym, co się na grodzie dzieje.~- Niech
1367   2,  16 |                 a z Pepełkiem nie chcę na długość miecza się spotkać,
1368   2,  16 |          drużyną ku Gopłu.~Czekano tam na nich niecierpliwie. Mucha
1369   2,  16 |            nikt tu się nie spodziewał. Na noc znowu stanęły straże
1370   2,  16 |            stryjów nie widać jadących.~Na grodzie i ludziom, i stworzeniu
1371   2,  16 |              Kneźna pilno się gotowała na stryjów przyjęcie, chodziła
1372   2,  16 |               niespokojna, rwała zioła na kępie w ogrodzie, w garnkach
1373   2,  16 |         świąteczne, aby nic nie brakło na te gody.~Już słońce było
1374   2,  16 |                słońce było wysoko, gdy na polu pod lasem jezdni się
1375   2,  16 |               jakby naumyślnie chcieli na prostych kmieciów wyglądać.
1376   2,  16 |                że Chwostek sam wyszedł na ich spotkanie i u mostu
1377   2,  16 |             kołpaka podniósłszy czekał na panów stryjów, pozsiadali
1378   2,  16 |           twarzy odgadnąć było trudno. Na podsieniu stała Brunhilda
1379   2,  16 |                do świetlicy, gdzie ich na okrytych ławach posadzono,
1380   2,  16 |               grozili, że kmiecie szli na wietnice i zwoływali się
1381   2,  16 |                a gdy do boju przyjdzie na rękę - siła i liczba straszna.~
1382   2,  16 |                 Kneź z żoną popatrzali na siebie w milczeniu, nie
1383   2,  16 |            czynili. Co za dziw, że się na wiece zwołali i krwawą odzież
1384   2,  16 |                długie milczenie. Jeden na drugiego zdawał się spychać
1385   2,  16 |            spokojnie. - Z kmieciami my na swój ród nie pociągniemy,
1386   2,  16 |               szanujemy - a z tobą też na kmieciów nie pójdziem, bo
1387   2,  16 |          przeciwko wam!~Kneź popatrzał na żonę i nie rzekł już nic.~
1388   2,  16 |               usta, narzekali i boleli na swą dolę.~Chwostek, na którego
1389   2,  16 |          boleli na swą dolę.~Chwostek, na którego żona wciąż patrzała,
1390   2,  16 |               jakby go oczyma trzymała na uwięzi - nie odpowiedział
1391   2,  16 |            żółty pełen złotego miodu i na stole go wpośród gości ustawiła.
1392   2,  16 |              bezsilny. Zabój popatrzał na Chwostka. Temu zęby białe
1393   2,  16 |               Kneź i Brunhilda siedząc na ławie patrzali na to widowisko -
1394   2,  16 |              siedząc na ławie patrzali na to widowisko - milczący.
1395   2,  16 |                zginąć! Was oni chcieli na moim grodzie sadzić, więc
1396   2,  16 |               im było skarżyć, starszy na dłoni sparł czoło, usta
1397   2,  16 |            Młodzi, pobledli jak trupy, na ziemię popadawszy ścisnęli
1398   2,  16 |               razem, ręce sobie kładąc na ramionach, głowy na piersiach.
1399   2,  16 |             kładąc na ramionach, głowy na piersiach. I im, gdy starzy
1400   2,  16 |           bielmem śmierci zwracały się na Chwostka i kneźnę. W izbie
1401   2,  16 |               głowy spadały ze stukiem na dyle podłogi. Młodsi naprzód
1402   2,  16 |           Mściwój zachwiał się i runął na ziemię na wznak, z pianą
1403   2,  16 |         zachwiał się i runął na ziemię na wznak, z pianą na ustach,
1404   2,  16 |               ziemię na wznak, z pianą na ustach, a bez jęku. Przy
1405   2,  16 |                ławą razem i obalił się na ziemię. Konali tak po jednemu,
1406   2,  16 |           wyraz przerażenia ukazał się na obliczu, uląkł się własnego
1407   2,  16 |               i trwożliwe oczy zwrócił na Brunhildę, która spokojnie~
1408   2,  16 |           przez okno wyjrzała, wołając na ludzi. Starszy smerda wszedł
1409   2,  16 |             Chwostek mu wskazał palcem na ciała.~- Czeladź ich powiązać -
1410   2,  16 |                stał niemy, spoglądając na blade, wykrzywione straszliwie
1411   2,  16 |               o słupy, gdy je ciągnęli na podwórze. Tu odzierać zaczęli
1412   2,  16 |           niewiasty patrzały szepcząc. Na dworze panowała cisza, jak
1413   2,  16 |          przywiązali do nóg i ciągnęli na pagórek, nad jezioro. Starym
1414   2,  16 |           obejrzał się, drgnął i w kąt na ławę zacisnął mrucząc.~Brunhilda
1415   2,  16 |           Brunhilda ręce myła w wodzie na stole i patrzała na przestraszonego
1416   2,  16 |             wodzie na stole i patrzała na przestraszonego z politowaniem
1417   2,  17 |               co ich czeka, rzucił się na ziemię, podpełznął między
1418   2,  17 |             wsunął się dalej od ciżby, na częstokół wdrapał i przeskoczywszy
1419   2,  17 |                  Z wieży tylko stojący na niej strzelać zaczęli do
1420   2,  17 |               im tylko słów kilka...~- Na grodzie Leszków naszych
1421   2,  17 |               po dworach o tym, co się na zamku stało.~Żuła pędził,
1422   2,  17 |               sił miał, dopóki drugiej na drodze nie dopadł stadniny,
1423   2,  17 |                jednego, przeskoczył mu na grzbiet, przypiął się doń
1424   2,  17 |         spokojnie trawę gryźć zaczęła.~Na grodzie Miłoszowym, pod
1425   2,  17 |             pieśniami rozrywał. Ojciec na niedźwiedziej skórze rozesłanej
1426   2,  17 |              ma już z nich ani jednego na świecie. Chwost ich z żoną
1427   2,  17 |                uderzając o ziemię padł na nią znowu, a Żuła jęcząc
1428   2,  17 |              potrzeba!... Przyjęli nas na grodzie słodko, wyszedł
1429   2,  17 |                w sercu, naśle pewnie i na was, kneziu... uchodzić
1430   2,  17 |               Miłosz ręce załamując. - Na to wam przyszło, byście
1431   2,  17 |                 mruczał.~Wtem spojrzał na oślepione swe dziecię i
1432   2,  17 |               się go zrobiło. Krzyknął na ludzi. Zaczęli się zbiegać
1433   2,  17 |               z matką i służbą do lasu na pasiekę się schroni, ja
1434   2,  17 |               schroni, ja dalej muszę. Na własną krew podnieść rękę...
1435   2,  17 |           czasu jak złamany i bezsilny na łożu przeleżał nie ruszając
1436   2,  17 |              ściskając, kładąc mu ręce na ramiona, to wydając rozkazy.~
1437   2,  17 |          Krótkiego czasu potrzeba było na przygotowanie. Przy Leszku
1438   2,  17 |               się z trudnością obracać na posłaniu, siedział teraz
1439   2,  17 |               posłaniu, siedział teraz na koniu, nie przygarbiony
1440   2,  17 |              wielkie nową moc mu dało.~Na noc położyli się obozem
1441   2,  17 |              Żuła się domyślił już, że na Lednicę dążyli.~Już jezioro
1442   2,  17 |             gdzie pomsta.~- My też jej na Chwostyku szukamy - począł
1443   2,  17 |          Ścibor - kmiecie się zbierają na Lednicy. Bądźcie nam głową
1444   2,  17 |             Lednicy. Bądźcie nam głową na tego zbójcę.~- Ja wam głową
1445   2,  17 |            kmieciów pociągnęły za nim. Na wodzie widać było czółna
1446   2,  17 |              czółna pełne tych, co już na ostrów płynęli Konie z czeladzią
1447   2,  17 |            Konie z czeladzią pasły się na wybrzeżu.~Miłosz z Żułą
1448   2,  17 |             swoich i poczęli do chałup na palach wołać o przewóz,
1449   2,  17 |       wszystkie czółna poszły z innymi na Lednicę. Czekać więc musieli
1450   2,  17 |            Czekać więc musieli i stary na ziemi siadł. Nadciągający
1451   2,  17 |               i sami też tu spokojniej na ostrowiu i dogodniej niż
1452   2,  17 |               ostrowiu i dogodniej niż na wietnicy pomówić z sobą
1453   2,  17 |          spokojny i Leszek też!~Miłosz na niego popatrzał.~- Jeśli
1454   2,  17 |              trzymasz z tym zbójcą, co na grodzie siedzi, idźże precz
1455   2,  17 |              ode mnie! Ręką mu wskazał na pole.~Bumir się nie cofnął.~-
1456   2,  17 |             się synowie wasi podnosili na niego i odgrażali. Broni
1457   2,  17 |               przybił do brzegu, stary na Żułę skinął i poszedł siąść,
1458   2,  17 |               ale przewoźnik zmęczony, na ziemi ległszy, wieźć ich
1459   2,  17 |            pochwycił i Miłosza powiózł na ostrów. Tu, gdy się zbliżyli,
1460   2,  17 |                i ruch niezwykły, jakby na wiec się zebrała starszyzna
1461   2,  17 |             Miłosz stary i nie patrząc na nikogo skierował się tam,
1462   2,  17 |                kneź stary wpośród nich na kamieniu miejsce zajął.
1463   2,  17 |               stał także.~Stary Wizun, na kiju oparty, słuchał; z
1464   2,  17 |          którym przewodzili Myszkowie. Na Miłosza popatrzano tylko,
1465   2,  17 |             mówił. - Chwościsko siedzi na grodzie, ale nie on rządzi,
1466   2,  17 |           podnosząc ręce - nie chcemy!~Na milczącego Bumira skierowały
1467   2,  17 |              patrząc w ziemię.~- Co wy na mnie ślepia wywieracie? -
1468   2,  17 |             wypijecie - mówił Bumir. - Na grodzie drużyna śmiała i
1469   2,  17 |                i liczna, choćby rok im na Sasów czekać przyszło, z
1470   2,  17 |                Myszko następując ostro na mówiącego - idź im łapy
1471   2,  17 |            mówiącego - idź im łapy liż na grodzie, tu ciebie nam nie
1472   2,  17 |            głowy! - dodał Bumir. - Wam na wiecach o wilczej swobodzie
1473   2,  17 |         pługiem chodzić, a z oszczepem na wilka albo i na niedźwiedzia,
1474   2,  17 |              oszczepem na wilka albo i na niedźwiedzia, a nie na kamienne
1475   2,  17 |               i na niedźwiedzia, a nie na kamienne ściany! Nim wy
1476   2,  17 |            milczał, oczyma rzucając to na Miłosza siedzącego z głową
1477   2,  17 |      siedzącego z głową spuszczoną, to na Bumira, to na Myszków.~Starszy
1478   2,  17 |           spuszczoną, to na Bumira, to na Myszków.~Starszy z krwawą
1479   2,  17 |                  Niech każdy prawi, co na sercu ma - odezwał się -
1480   2,  17 |               sercu ma - odezwał się - na wiecu i na radzie wszystko
1481   2,  17 |               odezwał się - na wiecu i na radzie wszystko wolno, a
1482   2,  17 |            przewiedzie.~Pozostali więc na miejscu, a gdy się stało
1483   2,  17 |                  Knezia nam nie trzeba na dziś - ozwał się jeden -
1484   2,  17 |           potrącała rękami, poglądając na Myszków. Myszko z krwawą
1485   2,  17 |            należy - rzekł ktoś z tłumu na Myszka wskazując - nie zlękliście
1486   2,  17 |               powtórzyli inni. - Zgoda na niego, niech prowadzi ludzi,
1487   2,  17 |                wici słać, lud zwołać i na gród idźmy z nim.~Gdy się
1488   2,  17 |            bojowa się wzięła, ustąpili na stronę, choć z ostrowa jeszcze
1489   2,  17 |         ostrowa jeszcze nie odpłynęli.~Na Wizuna, który się przysłuchiwał,
1490   2,  17 |               się naprzód wydzielili i na bok odeszli, a poczęli cicho
1491   2,  17 |          naradzie tej powrócili znowu, na Wizuna jęli wołać niektórzy,
1492   2,  17 |     wyobrażenia bogów i znaki wojenne, na wysokich drzewcach osadzone.
1493   2,  17 |        oznaczało wojnę. Wizun spojrzał na Myszkę z krwawą szyją, a
1494   2,  17 |             głową potrząsnął.~- Będzie na to czas - rzekł krótko i
1495   2,  17 |          mówiąc i popatrzywszy z ukosa na Miłosza siedzącego na ziemi,
1496   2,  17 |            ukosa na Miłosza siedzącego na ziemi, starego Wizuna odciągnął
1497   2,  17 |               starego Wizuna odciągnął na bok z sobą i dwu swych braci.~-
1498   2,  17 |              to krew - rzekł wskazując na knezia - ja jej nigdy nie
1499   2,  17 |       zamknięty długo, po kilku dniach na łowy wyjedzie, a my nań
1500   2,  17 |             nie powiedzie, czas będzie na gród iść...~Myszko się uśmiechnął.