Tom,  Rozdzial

1501   2,  17 |               się uśmiechnął. Spojrzał na Wizuna, który głową tylko
1502   2,  17 |               jego gromada stąd prosto na gród pójdzie donieść, co
1503   2,  17 |        gromadach i wnet starszyzna się na czółna zabierać zaczęła.~
1504   2,  17 |             opuszczonym podniósł się i na Myszkę skinął.~- Nie pytam
1505   2,  17 |                wam tylko oznajmuję, że na Lednicy zostaję i nie ruszę
1506   2,  17 |             będą gotowe po górach, aby na dany znak zapalić je można.
1507   2,  17 |                wiedział.~Palec położył na ustach, poszeptali między
1508   2,  17 |           stanie nie wzięto z chramu i na wojnę jeszcze nie wołano;
1509   2,  17 |             się rozchwie je, a skończy na próżnej wrzawie.~Pobłądziwszy
1510   2,  17 |              poszedł, przeprawił się i na koń skoczywszy, na całą
1511   2,  17 |               się i na koń skoczywszy, na całą noc pojechał do Chwostka.~
1512   2,  17 |              noc pojechał do Chwostka.~Na grodzie sposobiono się do
1513   2,  17 |              się starszyzna dla narady na Lednicy, przybył i kneź
1514   2,  17 |         radzono wojnę, a skończyło się na słowach, siły nie mają.
1515   2,  17 |              nie mają. Myszków wybrali na wojewodów, a ci stchórzyli.~
1516   2,  17 |        Bumirowi kazawszy miejsce zająć na ławie.~Kmieć siadł posłuszny,
1517   2,  17 |           wszystko opowiadać kazał, co na ostrowiu się działo, o nazwiska
1518   2,  18 |               nie było. Rozsyłano stąd na zwiady smerdów i poprzebieraną
1519   2,  18 |            wojennym nie wiedział nikt. Na pólkach w lasach, gdzie
1520   2,  18 |            tęsknić sam jeden zamknięty na grodzie między wałami. Pił,
1521   2,  18 |            czasem, a gdy z przedsienia na lasy patrzał, klął okrutnie,
1522   2,  18 |             patrzał, klął okrutnie, że na łowy jechać nie mógł. Brunhilda
1523   2,  18 |              zdrady nie słychać.~Sługa na cały dzień ruszył, przywiózł
1524   2,  18 |             wydawał, jemu naturalny.~- Na łowy muszę pojechać... -
1525   2,  18 |              zasadzki i zdrady. Z dnia na dzień odkładano łowy. Namówiła
1526   2,  18 |                nareszcie nieodwołalnie na łowy gotować kazał nazajutrz.
1527   2,  18 |         nazajutrz. Żona ledwie wymogła na nim, iż zamiast garstki
1528   2,  18 |           silnie zbrojną.~Choć krzyżyk na piersi nosił Chwostek, zabobonnym
1529   2,  18 |          pełnymi wiadrami pokazała się na ścieżce, gdy książę wyruszy.
1530   2,  18 |               otoczony drużyną liczną, na najbliższy ostęp się skierował.
1531   2,  18 |            łowów strzeżony. Uroczysko, na które jechali, zwało się
1532   2,  18 |          jechali, zwało się Głubiem. a na nim nigdy nie chybiły łowy
1533   2,  18 |           kniei.~Chwostek, który dawno na koniu nie siedział, lasu
1534   2,  18 |       półgodzinnej jeździe znalazł się na znanej sobie polance. Stąd
1535   2,  18 |             znanej sobie polance. Stąd na Głubie niedaleko już było.~
1536   2,  18 |             było.~Pierwszy się wytknął na łąkę, ale wnet konia cofnął
1537   2,  18 |              poskoczył. Wskazywał ręką na polankę. Tu na obalonej
1538   2,  18 |          Wskazywał ręką na polankę. Tu na obalonej kłodzie siedziała
1539   2,  18 |               strachem przejmowały, bo na zdrowie i życie czyhały.~
1540   2,  18 |               która tu nucąc siedziała na kłodzie.~Obawiał się ich
1541   2,  18 |            krzywdę było to narazić się na zemstę i prześladowanie.
1542   2,  18 |                Jaruhę. Znano ją dobrze na grodzie, bo i tam przychodziła
1543   2,  18 |             śmiał jechać dalej, ciągle na nią wskazując smerdzie,
1544   2,  18 |               się jeszcze siadła znowu na kłodzie.~- Cóż to robicie
1545   2,  18 |                nakazano, zbieram ziele na leki i na uroki, na czynienie
1546   2,  18 |                zbieram ziele na leki i na uroki, na czynienie i na
1547   2,  18 |              ziele na leki i na uroki, na czynienie i na odczynianie.
1548   2,  18 |               na uroki, na czynienie i na odczynianie. A masz co przy
1549   2,  18 |                miłościwej pani przecie na dworze bywam i łaski u niej
1550   2,  18 |                chce, to mu jemioły dam na szczęście... Czego się mnie
1551   2,  18 |       miłościwej pani służy... Owszem, na łowy może dać szczęście,
1552   2,  18 |              dać szczęście, bo ona się na wszystkim zna.~Chwostek
1553   2,  18 |         ubezpieczony wyjechał z koniem na łączkę. Powoli zaczął się
1554   2,  18 |             gdzie? - odparła Jaruha.~- Na Głubiem!~Baba poczęła głową
1555   2,  18 |                poczęła głową trząść.~- Na Głubiem, miłościwy panie!
1556   2,  18 |               zagroził, aby nie śmiała na krok ku niemu przystąpić.
1557   2,  18 |      przystąpić. Trwoga odmalowała się na jego twarzy, słysząc tę
1558   2,  18 |           zagadkową mowę. Obejrzał się na smerdę, który zawołał: -
1559   2,  18 |             pieką i popijają miodem, a na kogoś sobie czekają.~Chwostek
1560   2,  18 |             gada, co wie! - zakrzyczał na smerdę - a nie, postronek
1561   2,  18 |              smerdę - a nie, postronek na szyję i na gałąź jędzę...~
1562   2,  18 |              nie, postronek na szyję i na gałąź jędzę...~Choć twarzy
1563   2,  18 |            gdyby nie ja, jechalibyście na Głubie i wpadlibyście w
1564   2,  18 |              siedzą? - zapytał kneź.~- Na Głubiem, u błotka, gdzie
1565   2,  18 |               rosną - szepnęła stara - na prawym brzegu ogień się
1566   2,  18 |              ważyli - szeptała stara - na staje od obozu chodzi ich
1567   2,  18 |               dokoła, a ludzie drgnęli na koniach i za oszczepy chwycili.
1568   2,  18 |     przestraszona, z kłody się zsunęła na ziemię. W tył za siebie
1569   2,  18 |                targnął. Smerda skoczył na swojego. Na prawo i lewo
1570   2,  18 |             Smerda skoczył na swojego. Na prawo i lewo coś łamało
1571   2,  18 |             wiedział sam.~Wtem huknęło na prawo i na lewo; kupka ludzi
1572   2,  18 |                Wtem huknęło na prawo i na lewo; kupka ludzi kneziowskich
1573   2,  18 |           popatrzał i zdało mu się, że na przedzie wolne było przejście,
1574   2,  18 |             głowę i ciało przychylił i na szyi konia się położył -
1575   2,  18 |        napastników wyprzedzić. Z tyłu, na prawo i lewo, gęsto ich
1576   2,  18 |               i rzuciła się, krzycząc, na lewo, smerda i kneź poparli
1577   2,  18 |            poparli konie i poczęli się na prawo przedzierać. Pogoń,
1578   2,  18 |           zmylona krzykiem, niosła się na ten głos, kierując za dwornią,
1579   2,  18 |                oba nieraz przechodzili na łowach, teraz jednak trudno
1580   2,  18 |            zagnała. Wściekły kneź padł na kłodę i rwał odzież na sobie
1581   2,  18 |            padł na kłodę i rwał odzież na sobie z gniewu. Towarzysz
1582   2,  18 |                i zarzuciwszy jej sznur na gardło - udusił.~Oba potem
1583   2,  18 |               związawszy rękę, poszedł na zwiady. Zrazu go Chwostek
1584   2,  18 |             Inaczej z głodu pomrzemy i na gród się nie dostaniemy...
1585   2,  18 |                 ale słaniał się i choć na kiju podpierał. zesłabł
1586   2,  18 |            milczący dał się prowadzić.~Na kraju lasu ubogi dwór bartnika
1587   2,  18 |                 Gospodarz sam siedział na przyzbie, synka kilkoletniego
1588   2,  18 |                  o gościnę was proszę, na krótki czas... Jesteśmy
1589   2,  18 |           opola obok, zabłąkaliśmy się na łowach w lesie, błądzimy
1590   2,  18 |           skinął w milczeniu, ukazując na drzwi dworu. Wrócił tedy
1591   2,  18 |          Chwostek do dworu. Piastun go na ławie sadził i chleb przed
1592   2,  18 |              do podania piwa i strawy, na jaką stał dzień powszedni.~
1593   2,  18 |            knezia nie zdradzić, smerda na skinienie jego siąść też
1594   2,  18 |              siąść też przy nim musiał na ławie. Nie mówiąc prawie
1595   2,  18 |                wstąpiło weń. Popatrzał na Piastuna, który z niego
1596   2,  18 |           Kmieciem jesteście? - spytał na ostatek Chwostek gospodarza.~-
1597   2,  18 |           słyszę, chcą wasi kmieciowie na gród i knezia? - spytał
1598   2,  18 |             Rwał się kneź nasz wprzódy na nas - odparł Piastun - sam
1599   2,  18 |            odparł Piastun - sam wyzywa na rękę... Źle czyni, gdy mu
1600   2,  18 |              niedźwiedź, poruszył się, na smerdę skinął i z ławy wstał.
1601   2,  18 |                gość dla mnie święty...~Na ten wyraz - choćby was ścigano! -
1602   2,  18 |               ręką pośpiesznie wskazał na komorę, której drzwi już
1603   2,  18 |               komorę, której drzwi już na pół otwarła gospodyni.~-
1604   2,  18 |          powagą i spokojem i powtórnie na drzwi wskazywał. Chwostek
1605   2,  18 |             noce siedzieliśmy czatując na zbója! Był w naszych rękach
1606   2,  18 |          Chwostek - proszę was do mnie na gród w gościnę, winienem
1607   2,  18 |        Chwostek stał zachmurzony.~- Ty na mnie ręki nie podniesiesz! -
1608   2,  18 |               Piastun - jak miry pójdą na was i zawołają, pójdę i
1609   2,  18 |           tylko pobłyskiwało jezioro i na wysokim stołbie u góry ogień,
1610   2,  19 |           świecił zachodzącym słońcem. Na szopie bocian klekotał,
1611   2,  19 |             niemowlętami swymi zajęty, na łące rżały konie, owieczki
1612   2,  19 |        zapowiadając pogodę. Od jeziora na wyżary ciągnęły kaczki sznurami
1613   2,  19 |            chaty do chaty. Około wieży na grodzisku widać było ruch
1614   2,  19 |                kup kneziowskiej dworni na zamek się ściągających pochodziły,
1615   2,  19 |              Próżno było słać i prosić na taki obrzęd wesoły, gdy
1616   2,  19 |               i wahać nieco, spojrzeli na ubogiego bartnika razy parę,
1617   2,  19 |               niestarzy jeszcze, mieli na sobie długie płaszcze ciemne,
1618   2,  19 |        Stanąwszy u zagrody, popatrzali na nią, na Piastuna i szeptali
1619   2,  19 |            zagrody, popatrzali na nią, na Piastuna i szeptali naradzając
1620   2,  19 |               ku nocy. Tam - wskazując na gród, dodał - tam próżnośmy
1621   2,  19 |               kazano iść... Trafiliśmy na kraj wzburzony, na ludzi
1622   2,  19 |          Trafiliśmy na kraj wzburzony, na ludzi jakąś waśnią zajętych,
1623   2,  19 |                silną dłonią żywo wrota na oścież otworzył.~- Miłościwie
1624   2,  19 |             wnijdźcie i odpoczywajcie. Na naszej ziemi przecie żadna
1625   2,  19 |         chlebem rozłamać. Posadził ich na pierwszym miejscu i skinął
1626   2,  19 |             pierwszym miejscu i skinął na niewiastę, która się ukazała,
1627   2,  19 |              wisiadeł, naczyń i broni, na bursztyny i futra mienianych.
1628   2,  19 |             serca drapieżne mają... Że na gród was nie puszczono,
1629   2,  19 |              znać nie chcemy.~Gość się na to uśmiechnął.~- Czy wiarę
1630   2,  19 |                 iść one mogły?~Zamilkł na chwilę, a wtem weszła niewiasta
1631   2,  19 |        zastawiwszy stół ustąpiły zaraz na stronę, gdyż tu, jak wszędzie,
1632   2,  19 |                czarownikami jesteście? Na co te znaki czynicie i dlaczego?~-
1633   2,  19 |         czynimy. Zwyczajem jest u nas, na Morawie, Boga wzywać przy
1634   2,  19 |             innego Boga, tylko jednego na świat cały - rzekł powoli
1635   2,  19 |             amulet wisiało już utajone na niejednej piersi, kładziono
1636   2,  19 |                przyjmują, by im stanąć na równi, a sobie ręce podają
1637   2,  19 |             równi, a sobie ręce podają na nieprzyjaciela wspólnego.~
1638   2,  19 |           goście jęli mu opowiadać, iż na Morawie i w Czechach się
1639   2,  19 |            potem wyzwał, poszli usiąść na przedsieni i rozmawiać zaczęli
1640   2,  19 |           jedni bracia ojca jednego... Na naszej ziemi przyjąć się
1641   2,  19 |           ziemi dwa patyczki złożył je na krzyż ukazując ten znak
1642   2,  19 |              tej wiary nowej, noszą go na sobie dla obrony od wszelkiego
1643   2,  19 |            Krzyż jest znakiem tego, co na dalekim wschodzie z wybranego
1644   2,  19 |             wybranego narodu przyszedł na świat i był synem boskim,
1645   2,  19 |              ciągnął dalej:~- Był tedy na wschodzie naród wybrany,
1646   2,  19 |           którym Bóg objawił, że ześle na ziemię syna swojego, aby
1647   2,  19 |            ubóstwie, w nędznej szopce, na rozdrożach, wśród ucieczki...
1648   2,  19 |          bronił, oskarżyli, osądzili i na takim oto krzyżu z drzewa
1649   2,  19 |               prosty potrafił nawrócić na tę wiarę królów, mocarzy
1650   2,  19 |       przeciągnęła do późna.~Siedzieli na ławie w podsieniu i patrzali
1651   2,  19 |              podsieniu i patrzali stąd na jezioro i wieżę a szeroką
1652   2,  19 |            szeroką okolicę. Wtem nagle na wzgórzu jednym wśród ciemności
1653   2,  19 |                 co by to znaczyło, gdy na drugim i trzecim miejscu
1654   2,  19 |                i łunami odświecały się na niebie.~- Co znaczą te ognie? -
1655   2,  19 |             ciągnąć mają tu...~Wskazał na wieżę...~Jakby na urągowisko
1656   2,  19 |              Wskazał na wieżę...~Jakby na urągowisko tej zapowiedzi
1657   2,  19 |               zapowiedzi ognistej kneź na wierzchołku wieży rozkazał
1658   2,  19 |           straszny. Ognistymi głoskami na tle nocy pisała wojna i
1659   2,  19 |               przybywały, niosąc znaki na żerdziach swe i rozsiadając
1660   2,  19 |           chodził po wałach zbrojny, a na wierzchołku stołba widać
1661   2,  19 |               od gromad swych leżących na polu i ciągnęła do dworu
1662   2,  19 |            nasz - zawołał w progu - że na dzień syna waszego rozpoczyna
1663   2,  19 |                  tylko wspólnymi siły.~Na co Myszkowie rzekli:~- Dajcie
1664   2,  19 |             się zaś te obrzynki włosów na ogień nie dostały, co za
1665   2,  19 |              wodę umoczył palce gość i na czole chłopca znak nią położył.
1666   2,  19 |              żadnych nie przyjmują, bo na ubóstwo przysięgali. I usunęli
1667   2,  19 |           naradzie starszyzny nie stać na zawadzie, gdyż czas był
1668   2,  19 |        dogryzała.~Oglądali się wszyscy na srogą tę wieżycę u Gopła,
1669   2,  19 |              rzekł Myszko Krwawa Szyja na stołb wskazując - a gdyby
1670   2,  19 |                których matka do dziada na Niemce postała... dorośli
1671   2,  19 |            mamy się co lękać... będzie na grodzie swym siedział spokojnie...
1672   2,  19 |             promień szczęśliwy zesłało na głowę chłopca; rosy, aby
1673   2,  19 |               gwiazda, jak orzeł padał na wrogów... Precz potem odżegnano
1674   2,  19 |         szczęście przyniosła i włożyła na głowę postrzyżonemu. Spleciony
1675   2,  19 |          chórem je zawodziły po kolei.~Na koniec wstał ojciec i ująwszy
1676   2,  19 |            razem prosił, by szli z nim na żalnik, duchy dziadów pozdrowić
1677   2,  19 |            ofiarę im (obiatę) postawić na mogiłach. lecz gdy się obejrzano
1678   2,  19 |               Znikli zostawiwszy tylko na stole w izbie podarek dla
1679   2,  19 |          Reszta więc starszyzny niosąc na miseczkach ofiary udała
1680   2,  19 |                ofiary udała się w górę na żalnik.~W pośrodku jego
1681   2,  19 |    przyniósłszy z napojem, wylewali go na mogiły i niewiasty znowu
1682   2,  19 |           komory... i gwiazdy świeciły na niebie, gdy ostatni z gości,
1683   2,  19 |              Zostało nam chleba i mąki na dni kilka i... więcej nic.~
1684   2,  19 |             przeszła!~Spojrzeli oboje, na wieży u Gopła płonął ogień,
1685   2,  20 |               W tym miejscu, gdzie się na ostrów Lednicę przeprawiali
1686   2,  20 |            pielgrzymi do chramu idący, na wzgórzu, nad jeziorem stało
1687   2,  20 |             wszędzie poprzymocowywane, na których stały rzędem dobrane
1688   2,  20 |         malowanych żółto i biało, było na oczach kupującego, tak że
1689   2,  20 |                Mirsz pękniętego garnka na półce nigdy nie postawił
1690   2,  20 |               zagadał wesoło, zaraz go na kupę ciskał. I była łupin
1691   2,  20 |             przy piecu góra wielka, bo na nią dziadowie jeszcze tak
1692   2,  20 |          pokrywy ich były do wyboru, a na niektórych z nich, jak to
1693   2,  20 |      niektórych z nich, jak to zwyczaj na Pomorzu, urabiał twarz niby
1694   2,  20 |            bardzo wprawną, a gdy siadł na miękkiej glinie patykiem
1695   2,  20 |             Jak praojcowie zwykli byli na dnie garnków kłaść święty
1696   2,  20 |        świąteczne i powszednie lud, co na Lednicę do chramu ciągnął,
1697   2,  20 |              piaskiem był gnieciony, a na pół dłoni gruby, co go dwu
1698   2,  20 |             naczynka, które się nikomu na nic nie zdały, a tracił
1699   2,  20 |              może, on wcale nie zważał na to.~Tego dnia - a było to
1700   2,  20 |            spękał wniwecz i rozdzielił na dwoje tak, że w środku między
1701   2,  20 |              się dawały. Mirsz przecie na to nie zważał i siadał w
1702   2,  20 |                o drzewo.~Tego też dnia na jezioro patrząc zdun stary,
1703   2,  20 |            świeciło blaskiem takim, że na nie spojrzeć nie było sposobu.~
1704   2,  20 |            nadjechało. Stary popatrzał na nich, bo ciekaw był wszystkiego,
1705   2,  20 |        wszystkiego, ludzi, koni, chmur na niebie i robaczków na piasku.
1706   2,  20 |            chmur na niebie i robaczków na piasku. Naturę miał taką.
1707   2,  20 |             stał więc i czekał. Hukano na przewoźnika~Ten jeszcze
1708   2,  20 |                   była odpowiedź.~- Ja na Lednicę jadę do chramu.~-
1709   2,  20 |           Młody wędrowiec ręką wskazał na lasy, za jezioro.~- Jestem
1710   2,  20 |              bo coście się, słyszę, wy na niego, a on na was zawzięli?~-
1711   2,  20 |              słyszę, wy na niego, a on na was zawzięli?~- Jeszcze
1712   2,  20 |         ruszycie... Niemców i Pomorców na nas sprowadzi.~- Odpędzimy
1713   2,  20 |              głową potrząsając patrzał na jezioro.~Wtem i czółen przybił
1714   2,  20 |               płynął i otworem ulatał.~Na trzech kamieniach siedziały
1715   2,  20 |               była Dziwa.~Wianek miała na głowie, rozpuszczone kosy,
1716   2,  20 |            ognia odbijało się niekiedy na wiszących u szyi bóstwa
1717   2,  20 |       łańcuchach i ziarnach bursztynu, na ofiarnych kruszcach u ściany
1718   2,  20 |          spojrzała, krzyknęła i upadła na ziemię.~U wnijścia stał
1719   2,  20 |                wilkołakiem czy upiorem na świat powracał.~Uśpione
1720   2,  20 |             ziemi ją podnosił wziąwszy na ręce.~Dziwa otworzyła oczy
1721   2,  20 |               zemsty nie szukał.~Doman na krzyk jej rozpaczliwy cofnął
1722   2,  20 |               z trwogą ciągle patrzała na stojąco u wchodu Domana.~-
1723   2,  20 |        malowanymi stojąc, Doman czekał na nią u kręgu kamieni. Z dala
1724   2,  20 |                bogom i duchom.~Patrzał na nią Doman smutnie, znajdował
1725   2,  20 |              źródła ofiary czynić albo na rozdrożu u świętych kamieni
1726   2,  20 |                Miałem prawo to, pomsty na braciach, na domu, na rodzie
1727   2,  20 |                to, pomsty na braciach, na domu, na rodzie całym, a
1728   2,  20 |           pomsty na braciach, na domu, na rodzie całym, a nie chciałem
1729   2,  20 |          powrócę, gdy poproszę, toć mi na was choć popatrzeć będzie
1730   2,  20 |           chatę Wizuna. Stary siedział na progu i karmił gołębie,
1731   2,  20 |              kwitnie to, póki młode, a na starość kole. Weź inną,
1732   2,  20 |                Doman usiadł do łodzi i na ląd powrócił. Stary Mirsz
1733   2,  20 |               liście, które był zerwał na wyspie, ale weselszy był.
1734   2,  20 |          kmieciem czy żupanem nie był, na to chata, aby gościom się
1735   2,  20 |             wyglądała, gdy oczy Domana na nią padły. Dziewczę było
1736   2,  20 |             ile razy weszła, spojrzała na żupana i on też na nią.
1737   2,  20 |           spojrzała na żupana i on też na nią. Raz nawet w uśmiechu
1738   2,  20 |               ząbki pokazała. A była i na co dzień zdunówna strojną;
1739   2,  20 |           strojną; srebrne pierścionki na wszystkich palcach, niektóre
1740   2,  20 |         szpilki, kolce w uszach, kolce na rękach, wianek na głowie,
1741   2,  20 |                kolce na rękach, wianek na głowie, a w oczach śmiech
1742   2,  20 |               spotkał - myślał patrząc na nią Doman - może bym ją
1743   2,  20 |           zawoła, a w istocie coraz to na młodego żupana z ukosa.~-
1744   2,  20 |             gdy Doman poszedł do szopy na posłanie. Mirsz stary córkę
1745   2,  20 |                 co ty oczyma strzelasz na takich ludzi? On nie z takich,
1746   2,  20 |         Bystrymi oczyma Mila spojrzała na ojca, groził jej ciągle.~-
1747   2,  20 |                stały pogotowiu, usiadł na ławie.~- Coś mi się pod
1748   2,  20 |              stały u brzegu, kazał się na ostrów wieźć, pojechał do
1749   2,  20 |                 spojrzała przez szpary na pół się zgiąwszy, aby jej
1750   2,  20 |             kontynie siedziała Dziwa i na ogień patrzała, ale w oczach
1751   2,  20 |           siedziała nieruchoma patrząc na ognisko. Doman stał a stał
1752   2,  20 |             paliło mocniej. Aż się jej na łzy zebrało i płakać gorzko
1753   2,  20 |                moja, o dolo!~Spojrzała na czarny posąg Nijoły, czerwone
1754   2,  20 |              rzucał. Potem położył się na trawie, pół drzemał, na
1755   2,  20 |                na trawie, pół drzemał, na pół czuwał. Nie wiedział,
1756   2,  20 |             dam wam skórę niedźwiedzią na posłanie, będziecie po kneziowsku
1757   2,  20 |                będziecie po kneziowsku na niej odpoczywać.~- Skóry
1758   2,  20 |               chodźcie. - Wskazał ręką na drzwi.~Mila z dala poznała
1759   2,  20 |             młoda? Czym nie hoża? Hej! na koniku przy nim, kołpaczek
1760   2,  20 |            kołpaczek czarny, łańcuszki na piersi, łańcuszki na ręku,
1761   2,  20 |         łańcuszki na piersi, łańcuszki na ręku, krzno na ramionach,
1762   2,  20 |               łańcuszki na ręku, krzno na ramionach, to ja, pani żupanowa!
1763   2,  20 |            przymocować.~- Jak popatrzę na niego, jak popatrzę, to
1764   2,  20 |       pośpieszyła do płota, Mila stała na przełazie, fartuszek trzymając
1765   2,  20 |           koszuli i rzucając go starej na ręce. Jaruha się zdumiała,
1766   2,  20 |       ściągnęła torbę z pleców, siadła na ziemi u przełazu, poczęła
1767   2,  20 |               jej do ręki...~- Zetrzyj na proszek, daj mu pić, a gdy
1768   2,  20 |         niecierpliwych dłoniach starła na proch ziele, rzuciła je
1769   2,  20 |            siedział zamyślony jak noc, na obu rękach oparty, aż go
1770   2,  20 |              Chlebem się łamali, mięso na stole stało. Ojciec miód
1771   2,  20 |              ojciec, czuła, jak groźno na nią poglądał. Wypił! Kraśna
1772   2,  20 |         poszedł spać do szopy. Szalało na niebie do północy, a ludzie,
1773   2,  20 |               radzili - i co uradzili.~Na samym końcu odezwał się
1774   2,  20 |              szare dołem. Zbierało się na pluchę, słońce piekło, choć
1775   2,  20 |                 biała, godna i żupana, na żonę ci ją dam, inaczej
1776   2,  20 |              Doman coś nucić poczynał, na duszy mu było weselej i
1777   2,  20 |              stary Mirsz palcem ukazał na bory.~Nad borami, nad lasami
1778   2,  20 |                 jedna, dwie, dziesięć, na wsze strony. Doman spojrzał
1779   2,  20 |                mi zdrowa! Ogniste wici na górach płoną, na wojnę muszę.
1780   2,  20 |          Ogniste wici na górach płoną, na wojnę muszę. Jak z wojny
1781   2,  20 |             póki swaty nie przyjadą. - Na koń! - krzyczał Doman do
1782   2,  20 |           krzyczał Doman do czeladzi - na koń! Bądź zdrów, gospodarzu,
1783   2,  20 |             stał Mirsz stary i patrzał na łuny, stała Mila z rękami
1784   2,  21 |                            ROZDZIAŁ 21~Na wieży, na wierzchołku stała
1785   2,  21 |                  ROZDZIAŁ 21~Na wieży, na wierzchołku stała pani biała,
1786   2,  21 |         zapalono wici ogniste. Jeszcze na zachodzie słońce po sobie
1787   2,  21 |                 oparty o mur, poglądał na gród pod nogami, na chodzących
1788   2,  21 |           poglądał na gród pod nogami, na chodzących po wałach ludzi,
1789   2,  21 |            chodzących po wałach ludzi, na smerdów, co sprawiali drużynę
1790   2,  21 |             sprawiali drużynę grodową, na jezioro, w którym daleko
1791   2,  21 |               dziko jakoś i zwierzęco. Na wojaków wyglądali, choć
1792   2,  21 |                wyglądali, choć młodzi, na drapieżnych i chciwych łupu
1793   2,  21 |              przebrani w proste gunie, na nędznych koniach i do zamku
1794   2,  21 |               do świetlicy. Kneź leżał na ławie, bo tej nocy spać
1795   2,  21 |           Stały chłopięta nieme, jeden na drugiego patrzając.~Stęskniło
1796   2,  21 |             pozwolił jechać, siedliśma na konie i jechali nocą, lasami,
1797   2,  21 |          mirach wszędzie chodzi burza, na gród się ludzie gotują...~
1798   2,  21 |                Poburzą się, pokrzyczą, na rozmowę przyjdą i zgodę
1799   2,  21 |                Ręką pokazał do góry. - Na dęby!~Stało się na zamku
1800   2,  21 |             góry. - Na dęby!~Stało się na zamku wesele właśnie, gdy
1801   2,  21 |                Ledwie śmiech przyszedł na usta, trwoga go odpędzała.
1802   2,  21 |              go odpędzała. Słano ludzi na zwiady chyłkiem i co godzina
1803   2,  21 |               wieczorem i oznajmił, że na noc przyjdą wici ogniste.~
1804   2,  21 |             zapalić, a zapalą je... ja na wieży stos każę zażegnać,
1805   2,  21 |          wieczora.~Stali teraz wszyscy na wieży i czekali a patrzeli,
1806   2,  21 |           dolinami zarumieniło się coś na chmurze, która górą płynęła,
1807   2,  21 |          górach, ogniste łuny odbijały na obłokach. Cały kraj usiany
1808   2,  21 |              że ich się nie zlęknę!...~Na kamieniach u góry leżała
1809   2,  21 |                nie mówiła nic, skinęła na chłopców i poczęła schodzić
1810   2,  21 |        obejrzał ponuro, plunął z wieży na świat i poczuł też spuszczać
1811   2,  21 |               poczuł też spuszczać się na dół do dworu.~Tu w świetlicy
1812   2,  21 |               nie zostaną... - mówiła.~Na to nadszedł Chwostek.~-
1813   2,  21 |             się dziś wróżki, patrzałam na powietrzne znaki, wszystko
1814   2,  21 |               twarzy. Chwostek patrzał na nich, mruczał gniewnie jak
1815   2,  21 |               płaszcz prosty zarzuciła na siebie.~- Ja z wami - rzekła -
1816   2,  21 |         popłynę... Póki nie siędziecie na konie, ja z wami...~Po jednemu
1817   2,  21 |                grozisko, schronimy się na wieżę... miesiąc, dwa, trzy
1818   2,  21 |             matkę, mścijcie życie całe na tym plemieniu jaszczurczym.~
1819   2,  21 |        Nazajutrz rano pytano strażnika na wieży: - A nie widać tam
1820   2,  21 |              mówił:~- Nie śmieją.~Wtem na stołbie zatrąbiła straż,
1821   2,  21 |                 Pochwycili się wszyscy na nogi, czeladź z szop, pachołkowie
1822   2,  21 |            okopem, smerdowie z przyzby na przedsieniu. Przy brzasku
1823   2,  21 |          brakło. Biegli zewsząd ludzie na wały, na drabiny, na dachy...
1824   2,  21 |                zewsząd ludzie na wały, na drabiny, na dachy... i kneź
1825   2,  21 |            ludzie na wały, na drabiny, na dachy... i kneź z żoną wyszli
1826   2,  21 |                   i kneź z żoną wyszli na przedsienie. Pod lasem stały
1827   2,  21 |           niego się wyroiły.~- Kmiecie na gród ciągną! - wołali smerdowie
1828   2,  21 |              głębin swych wyrzucał lud na dolinę. Ziemia tętniła.
1829   2,  21 |                dolinę. Ziemia tętniła. Na prawo, na lewo, na wsze
1830   2,  21 |              Ziemia tętniła. Na prawo, na lewo, na wsze strony sunęły
1831   2,  21 |            tętniła. Na prawo, na lewo, na wsze strony sunęły się gromady
1832   2,  21 |             dychały i konie stąpały, a na dzidach wysoko wpięte widać
1833   2,  21 |             wypił i kubek precz rzucił na ziemię.~- Ludzie, na wały!
1834   2,  21 |            rzucił na ziemię.~- Ludzie, na wały! kto żyw! - zakrzyknął -
1835   2,  21 |         Podlano pale smołą. Smerda sam na cztery rogi ogień podłożył,
1836   2,  21 |                do wody, kłody dymiące, na wpół spalone sycząc się
1837   2,  21 |               i chowano w okopie. Ruch na zamku panował. Chwostek
1838   2,  21 |               nagle, odzyskując życie, na ludzi krzyknął. Począł wydawać
1839   2,  21 |            jakby je spod spodu bogunki na barkach niosły.~Ludzie na
1840   2,  21 |              na barkach niosły.~Ludzie na wałach pokładali się i patrzą
1841   2,  21 |              się i patrzą w ciemności. Na wieży straż chodzi i rozgląda
1842   2,  21 |           stoją czarne i dolina niema. Na niej też leżą mroki, żadnego
1843   2,  21 |             schował w trzciny, wypełzł na ląd i - nie wrócił. ~Tak
1844   2,  21 |                 Tak zeszła noc. Brzask na niebie wschodnim, a po ziemi
1845   2,  21 |               nie nie widzą.~Za mgłami na wschodzie czerwieni się
1846   2,  21 |         poszedł po ziemi, miota leżącą na niej zasłoną, drze ją i
1847   2,  21 |             drze ją i precz znów rzuca na lasy.~Ludzie patrzą z wałów,
1848   2,  21 |                starszyzna~Chwostek już na drugie stolowanie w wieży
1849   2,  21 |               w jeziorze, a owo ci, co na zamku z Myszkami byli...
1850   2,  21 |             cała. Stoją murem i patrzą na, gród, jakby go oczyma zjeść
1851   2,  21 |            bliżej, coraz bliżej. Jedni na plecach czółna niosą, drudzy
1852   2,  21 |             Słońce weszło, jasny dzień na niebie. Myszkowie wołają
1853   2,  21 |                 Kneź nie słucha, siadł na ławie i pije. Łuki naciągają.
1854   2,  21 |                i pije. Łuki naciągają. Na prawo, na lewo czółna się
1855   2,  21 |              Łuki naciągają. Na prawo, na lewo czółna się gromadzą,
1856   2,  21 |                 szeregiem aż pod wały.~Na okopach leżący lud wstał
1857   2,  21 |         Kamienie posypały z obu stron. Na dół toczą się głazy i belki,
1858   2,  21 |            szereg cały napastników, to na grodzie okrzyk zwycięski.~
1859   2,  21 |                odepchnięci i cisną się na ich miejsce drudzy, po zabitych
1860   2,  21 |            zabitych drapią się żywi.~- Na wały! Na wały!~Smerdy biegają,
1861   2,  21 |            drapią się żywi.~- Na wały! Na wały!~Smerdy biegają, popychają,
1862   2,  21 |              izby wpadł i żonę wyniósł na plecach. Niewiasty za nią
1863   2,  21 |                nią gonią płaczące... - Na drabinę! Do wieży!...~-
1864   2,  21 |                drabinę! Do wieży!...~- Na stołb! Na stołb!~Niosą węzły
1865   2,  21 |               Do wieży!...~- Na stołb! Na stołb!~Niosą węzły i opony,
1866   2,  21 |           opony, kto co pochwycił... - Na wieżę lub doborny!~Na drabinie
1867   2,  21 |                  Na wieżę lub doborny!~Na drabinie się roi czarno,
1868   2,  21 |           twarzami.~Kto żyw wspina się na drabinę, a tu już z góry
1869   2,  21 |                 Chwost niech sczeźnie!~Na wieżę teraz patrzą wszyscy.
1870   2,  21 |               się palą!~- Niech kamień na kamieniu, niech belka na
1871   2,  21 |               na kamieniu, niech belka na belce nie zostanie... w
1872   2,  21 |              poczęli wołać i otrębywać na swój lud, do kupy... Kazano
1873   2,  21 |       ostatniego wszystko płonie węgła Na jeden dzień roboty dość,
1874   2,  21 |                poszła. Szli z podwórza na odległy wzgórek. Tu się
1875   2,  21 |                psy powywlekały z ziemi na poły i poszarpane, zdechłszy
1876   2,  21 |               I dwu jego synów, którzy na Niemcach się hodują! - dodał
1877   2,  21 |               naumyślnie zapalony, aby na nim zgorzeć mogli.~Patrzał
1878   2,  21 |             wodą, osłoniwszy sukniami, na noszach wzięła na barki
1879   2,  21 |            sukniami, na noszach wzięła na barki idąc do stosu. Szli
1880   2,  21 |             ich dzieci, i przyszedłszy na miejsce, gdzie stała świetlica,
1881   2,  21 |                 gdzie stała świetlica, na kupi wielką zgarnąwszy głownie
1882   2,  21 |        Myszkowie, jak gorzały zwłoki i na ognistym krwawym łożu w
1883   2,  21 |        przygasać. Gromady położyły się na horodyszczu pod stołbem
1884   2,  21 |         rozwalić grubego muru, ptakiem na wierzch nie zalecieć; myszą
1885   2,  21 |                tyle drugie pod nią, co na niej...~- Głodem ich jednym
1886   2,  21 |             weźmiemy, ludzi nie tracąc na próżno - rzekł Krwawa Szyja. -
1887   2,  21 |              się obozem dokoła. Strawy na miesiąc mają, leżeć będziemy
1888   2,  21 |           leżeć będziemy dwa, mają jej na dwa, posiedzim dłużej...
1889   2,  21 |                się położyła pod wieżą, na grodzie i nad brzegami jeziora.~
1890   2,  21 |                wyjechała lasu, stanęła na wzgórzu rozpatrując się
1891   2,  21 |               należeli. Nie poszli oni na ogniste wici, tak samo jak
1892   2,  21 |               nie zsiadł, skinął głową na Krwawą Szyję:~- Pogorzeliskoście
1893   2,  21 |            Pepełek?~Myszko śmiejąc się na wieżę wskazał. Bumir głową
1894   2,  21 |              kmiecia...~Bumir spojrzał na wieżę...~- Dobywać stołba
1895   2,  21 |         wyzdychają z głodu.~Bumir stał na koniu, głowę zwiesiwszy.~-
1896   2,  21 |           Białym. - A Sasi żelazo mają na sobie i na strzałach - mówił
1897   2,  21 |            Sasi żelazo mają na sobie i na strzałach - mówił Bumir -
1898   2,  21 |           mówił Bumir - ich dziesięciu na waszych stu stanie.~- Ale
1899   2,  21 |            niedaleko...~- To z tymi my na oszczepyśmy równi - mówił
1900   2,  21 |             jutro my być też możemy... Na jednej ziemi siedzimy, warto
1901   2,  21 |             uczynić, a nie zabijać się na pociechę wrogom!~- Mir wam
1902   2,  21 |               patrzeli za nimi.~Kto by na wieżę naówczas był wszedł
1903   2,  21 |               tu już tego dnia działo.~Na dole ściśnięty był lud,
1904   2,  21 |              mruczał groźno. Ze studni na powrozie ciągniono wodę,
1905   2,  21 |                innego napoju nie było. Na drugiej połaci wybrani strzelcy
1906   2,  21 |            wieży, a ciała te, padające na ziemię, potrzaskane i znieważone,
1907   2,  21 |               zapowiedzią tego, co się na stołbie dziać miało. Czekał
1908   2,  21 |     nieszczęście... Pepełek składał je na żonę, ona na niego.~Oboje
1909   2,  21 |                składał je na żonę, ona na niego.~Oboje trwali jeszcze
1910   2,  21 |              nawet było trudno, bo nie na długo drzewa by stało. Starte
1911   2,  21 |                by stało. Starte ziarno na kaszę mogło z wodą służyć
1912   2,  21 |               W popłochu, gdy uciekano na wieżę, mało co kto porwał
1913   2,  21 |              czerń zbrojna u dołu, gdy na nią Brunhilda przez szpary
1914   2,  21 |           odpowiedział. Ci, co wczoraj na twarz padali przed panem,
1915   2,  21 |                Widać ich było leżących na ziemi, zobojętniałych, ledwie
1916   2,  21 |                 zobojętniałych, ledwie na wołanie podnoszących głowy.
1917   2,  21 |              wzięła Muchę, powiernika, na stronę i pokazała mu w dół,
1918   2,  21 |            stronę i pokazała mu w dół, na ludzi. - Gąb za dużo, rąk
1919   2,  21 |                chodził, to padał w kąt na skórę, to do okna szedł
1920   2,  21 |                do okna szedł i patrzał na Myszków, jak spokojnie piwo
1921   2,  21 |              odbiegał od okna i wracał na posłanie. Spotykali się
1922   2,  21 |          dojadło, brał zaufanego sługę na stronę i radził się z nim.~
1923   2,  21 |                padał, gdy Mucha zszedł na dół i począł ludzi na górną
1924   2,  21 |           zszedł na dół i począł ludzi na górną połać na nocną straż
1925   2,  21 |            począł ludzi na górną połać na nocną straż wybierać, dzielił
1926   2,  21 |             osobno, jednych zostawując na dole, drugich śląc na górę.
1927   2,  21 |       zostawując na dole, drugich śląc na górę. Ci, co pozostawali
1928   2,  21 |               górę. Ci, co pozostawali na zgniłej słomie, nie gniewali
1929   2,  21 |               Zaledwie ci odeszli, gdy na dole wieczorną strawę dwie
1930   2,  21 |               dwie niewiasty Brunhildy na miskach przyniosły. Była
1931   2,  21 |          ciepłą zaczyniona wodą, ale i na tę rzucili się skwapliwie
1932   2,  21 |              milczenie głuche panowało na dole.~Mucha spuścił się
1933   2,  21 |         oddechu, policzył ich i wrócił na górę.~Ludzie to byli niepotrzebni,
1934   2,  21 |                Z góry ściągnięto kilku na dół i trupy oknami wyrzucać
1935   2,  21 |                towarzyszów; popatrzali na blade i sine twarze i zabrali
1936   2,  21 |            siedzieli u ogniska, z dala na stołb poglądając, gdy pierwsze
1937   2,  21 |       podsunęło się pod wieżę, wnet im na głowę sypnięto kamieniem,
1938   2,  21 |              trup przygniótł do ziemi. Na wszystkie tak strony, jak
1939   2,  21 |                milczeniu przeszła, ale na wieży migały światła w otworach
1940   2,  21 |            migały światła w otworach i na obozowisku paliły się ognie.
1941   2,  21 |             ognie. Spali jedni, drudzy na straży chodzili. Niekiedy
1942   2,  21 |               Niekiedy z górnej połaci na upatrzonego świsnęła strzała,
1943   2,  21 |           dzień biały nad zgliszczami. Na lasy posłano po zwierza,
1944   2,  21 |               lasy posłano po zwierza, na dwory po chleb i strawę
1945   2,  21 |             weselono się przy ogniach.~Na wieży nie było znaku życia
1946   2,  21 |            otworu ogromny głaz padł mu na czaszkę, mózg i krew prysnęła,
1947   2,  21 |            biednego uratować; ciśnięto na nich belkę, która tylko
1948   2,  21 |             ciało, aby je spalić zaraz na stosie.~Na zgliszczu, gdzie
1949   2,  21 |                spalić zaraz na stosie.~Na zgliszczu, gdzie wczoraj
1950   2,  21 |           wybitym. Ukradkiem spoglądał na wieżę, a chodził poza ogniskami
1951   2,  21 |          Przysiadł sobie razem z psami na pagórku śmiecia - nikt mu
1952   2,  21 |       próbowali. Odarty Znosek właśnie na takie stworzenie bezbronne
1953   2,  21 |          uważano, że się wciąż patrzał na stołb i obchodził go dokoła,
1954   2,  21 |            Ciemno się już zrobiło, gdy na darń przyległszy niedaleko
1955   2,  21 |              drzemali, stróże patrzali na jezioro, gdy z jednego otworu
1956   2,  21 |          jezioro, gdy z jednego otworu na wieży ostrożnie gruby powróz
1957   2,  21 |               postrzegł coś migającego na ścianie, coś po gładkim
1958   2,  21 |           podnosił się do góry ciągle, na ostatek zbliżył się do otworu,
1959   2,  21 |                Znosek wciągnięty leżał na drugiej połaci w wieży i
1960   2,  21 |           słowem krew płynęła. Patrzał na Brunhildę, jak zdychający
1961   2,  21 |         Brunhildę, jak zdychający pies na pana swego, do nóg jej przypełznął,
1962   2,  21 |              Przekleństwem więc cisnął na trupa i odszedł. Biała pani
1963   2,  21 |            wściekał się.~Chłopaki więc na długiej żerdzi związanej
1964   2,  21 |               je strzałami. Odlatywały na chwilę i powracały dobijając
1965   2,  21 |                 Myszkowie wołać kazali na rozmowę, nie odezwał, się
1966   2,  21 |              Stali jeszcze dni cztery. Na wierzchołku nie było strażnika,
1967   2,  21 |                Sprzykrzyło się patrzeć na mur i do ptastwa puszczać
1968   2,  21 |               grzmotem stoczyły się aż na dno.~W wieżycy ciemno było
1969   2,  21 |                jak w grobie, cicho jak na żalniku nocą, nie widać
1970   2,  21 |           zgniliznę czuć było i trupy.~Na spodzie, na dnie leżały
1971   2,  21 |              było i trupy.~Na spodzie, na dnie leżały stosy ciał pogniecionych,
1972   2,  21 |                się padając pozabijali.~Na górnej połaci leżały dwa
1973   2,  21 |           górnej połaci pułap ciśnięto na głowy, kamieniami ciężarny,
1974   2,  21 |            ciężarny, i zgniótł motłoch na miazgę gruchocząc. Dwoje
1975   2,  21 |               leżący po kątach zostali na długie konanie.~Gdy się
1976   2,  21 |           poniosły po mirach wieść, że na grodzie krucy już tylko
1977   3,  22 |                            ROZDZIAŁ 22~Na spustoszonym grodzie Chwostkowym
1978   3,  22 |               Wszystko zapowiadało, że na tym zgliszczu, co tyle okropności
1979   3,  22 |            dworka, chcąc go też z sobą na naradę powołać.~- Ja się
1980   3,  22 |             przodować nie chcę, bo się na siłach nie czuję... Nie
1981   3,  22 |               rzekł - bo się u nas nie na pogodę, ale na straszny
1982   3,  22 |               u nas nie na pogodę, ale na straszny wicher zanosi.
1983   3,  22 |                takich, którzy by radzi na gród się dostać chcieli
1984   3,  22 |             się więc u wrót, a Piastun na plecy kobiałkę wziąwszy
1985   3,  22 |         prędzej uszedł i drudzy jadący na wiec mimo zagrody, co później
1986   3,  22 |               Myśleli może, iż gdy się na innych nie zgodzą ludzie,
1987   3,  22 |               oczyma mierzono.~Miejsce na wiec pono takie wybrane
1988   3,  22 |               drudzy, popuszczawszy je na paszę, pokładli się na ziemię,
1989   3,  22 |              je na paszę, pokładli się na ziemię, inni chodzili od
1990   3,  22 |                i najgłośniej szumieli. Na nich się też oczów najwięcej
1991   3,  22 |              dosyć i stali z kmieciami na równi w prawie, nie chcąc
1992   3,  22 |          prawie, nie chcąc im ustąpić. Na tych koso patrzano. Przybył
1993   3,  22 |             którego przy sobie trzymał na nim się opierając, jakby
1994   3,  22 |       ognistych wici synowie jego byli na grodzie, skąd ich w czas
1995   3,  22 |             zagrody popalą, nim się my na wodza zbierzemy... A nas
1996   3,  22 |               serca człowieka. Lat już na świecie przeżył ze czterdzieści,
1997   3,  22 |               był nieposłuszny, nogami na śmierć ściskał. Dla ludzi
1998   3,  22 |          śmierć ściskał. Dla ludzi też na razie ostry bywał, ale do
1999   3,  22 |               Ten Dobek tedy, wlazłszy na kupę kamieni, mówić począł:~-
2000   3,  22 |                   po staremu... rzućmy na losy... prędzej będzie...