Tom,  Rozdzial

2501   3,  28 |                 z posagiem, którego by na dziesięć wozów nie zabrał.~
2502   3,  28 |            tylko słuchał, kłaniał się, na Niemca swego spoglądając
2503   3,  28 |            potem z uprzejmością wielką na ławie podle siebie i zaczęli
2504   3,  28 |               palca zdjąwszy dał mu go na znak przymierza, drugi mieczem
2505   3,  28 |           podochocili sobie, Dobek się na lepszą myśl zdobył i ciesząc
2506   3,  28 |              mu też należało) i innych na stronę Leszków przeciągać.
2507   3,  28 |           potem zaprowadził pod szałas na horodyszczu zawczasu dla
2508   3,  28 |                nich opróżniony i tu go na spoczynek złożywszy sam
2509   3,  28 |         obozujący otaczali. Z miejsca, na którym szałas stał, wojsko
2510   3,  28 |              był posłuszny.~Z miejsca, na którym szałas stał, liczbę
2511   3,  28 |               doń Hengo i przy nim się na straży położył, dopytując
2512   3,  28 |              by co rychłej znaleźć się na swobodzie.~Minąwszy obóz
2513   3,  28 |            milczał posępnie. Pierścień na placu go piekł, miecz u
2514   3,  28 |             mało.~Gdy nocą już stanęli na nocleg i konie pętać przyszło,
2515   3,  28 |                przyszło, aby je puścić na paszę, Dobek się zakręcił
2516   3,  28 |           opodal spokojnie się położył na trawie, ogień tylko podkładając,
2517   3,  28 |            zaczęły, mściciel konie oba na powrót ściągnął z paszy,
2518   3,  28 |               z paszy, pokładł ładunek na nie, nałożył uzdy i wyczekiwał
2519   3,  28 |               może, skoczył więc Dobek na koń splunąwszy na trupa
2520   3,  28 |                Dobek na koń splunąwszy na trupa i szybko się oddalił.~
2521   3,  28 |                ledwie cokolwiek koniom na polance spocząwszy ruszył
2522   3,  28 |              śpiesząc nie do domu, ale na prost ku jezioru Lednicy,
2523   3,  28 |                wieściami, jakie zdobył na wyprawie - myślałby, że
2524   3,  28 |           tarcze.~Ponieważ innej zbroi na ciele nie mieli, tarcze
2525   3,  28 |            Jesiennego dnia wystąpiwszy na pagórek, gdy wszystek lud
2526   3,  28 |              ze swymi bogi i stanicami na wysokich dzidach wetkniętymi -
2527   3,  28 |               w pośrodku, aby własnymi na wszystko patrzeć oczyma~
2528   3,  28 |               jednego wieczora stanęli na nocleg pod lasem. Piastun
2529   3,  28 |              się usiedli. Piekli sobie na drewienkach mięso zabitego
2530   3,  28 |             wysilonego podróżą, bo się na nogach chwiał stojąc.~-
2531   3,  28 |               waszą udał, że się biorę na wędę, jechałem z nim aż
2532   3,  28 |                wędę, jechałem z nim aż na granicę pomorską do obozowiska
2533   3,  28 |                sobie - odparł Dobek. - Na noclegu dla wilków upiekłem
2534   3,  28 |         noclegu dla wilków upiekłem go na gorących węglach, aby smaczniej
2535   3,  28 |         wielkiej do boju ochoty, i jak na brzask kazano dać znać do
2536   3,  29 |            wyszli z okalających puszcz na równinę. Mogło się to nazwać
2537   3,  29 |         zatrzymać się do jutra, czekać na nieprzyjaciela, a jeżeliby
2538   3,  29 |                 w lasach stała jeszcze na liściach rosa, w polu wesoło
2539   3,  29 |          szykowały powoli, gdy stojący na wzgórzu postrzegli u skraju
2540   3,  29 |               ujrzawszy obóz rozłożony na równinie, stanęły wryte.
2541   3,  29 |       najeźdźcy, obiegać zaczęli końmi na boki, rozpatrując się w
2542   3,  29 |            uchodzić za późno już było.~Na tej więc dolinie nad Lednicą
2543   3,  29 |                swoim dalej wysuwać się na pole. Gromada ta, zrazu
2544   3,  29 |           siebie i dla ludzi. Siedział na koniu, przygarbiony nieco,
2545   3,  29 |            miał dzidę okutą żelazem, a na szyi obręcze miedziane dawne,
2546   3,  29 |           przebijały, rumiany i świeży na twarzy, choć latami od Ścibora
2547   3,  29 |               starszy, zwał się Nagim. Na głowie miał czapkę z wilczej
2548   3,  29 |               dawał, już by się rzucił na Pomorców nie dając im czasu
2549   3,  29 |              wysoki, prawie bez włosów na brodzie i głowie, żółtej
2550   3,  29 |             zapalczywy, i niejeden raz na swoją rękę z garścią małą
2551   3,  29 |                miał kruczą. Dziś oboje na pół siwizna objęła. Na małej
2552   3,  29 |           oboje na pół siwizna objęła. Na małej głowie, w której oczy,
2553   3,  29 |           gorący do boju i do rozprawy na języki, uparty przy swoim,
2554   3,  29 |          wiedział, że krwi zakosztuje.~Na ostatek najmłodszy z wojewodów,
2555   3,  29 |         rychłoli rzecze, aby lud szedł na spotkanie. Był to mąż w
2556   3,  29 |          przestawała, jakby ją puszcza na zawołanie rodziła.~Po namyśle
2557   3,  29 |            pierwsi, i odpierać czy iść na nich ławą całą? Dwa zastępy
2558   3,  29 |                całą? Dwa zastępy stały na dwu wzgórzach, w pośrodku
2559   3,  29 |           Kolado! - krzyknął. - Idźcie na nich! następujcie!... Niech
2560   3,  29 |            noga stąd nie ujdzie. Łado! na nich!...~Za Wizunem i wodzowie,
2561   3,  29 |      tysiącznicy i co dorodniejszy lud na czoło wychodził, tarcze
2562   3,  29 |              wskazywali coś, wywijając na prawo i lewo. Za nimi w
2563   3,  29 |           orszakiem w środek szyków, a na przód wyskoczyli co najzajadlejsi,
2564   3,  29 |         wyzywali Polan, którzy czekali na nich u pochyłości wzgórza.~
2565   3,  29 |          wyrazy... idący przodem pluli na siebie i pięści pokazywali,
2566   3,  29 |                 zwarli się, naskoczyli na siebie i zmieszali wnet
2567   3,  29 |           który dalszym drogę hamował. Na ziemi leżący jeszcze się
2568   3,  29 |               najrzawszy przeciw sobie na koniu siedzącego Klodwiga,
2569   3,  29 |                się przebił przez ciżbę na niego i spadł nań jastrzębiem.
2570   3,  29 |                zwijając nim rzucił się na Niemca; ten z koniem z miejsca,
2571   3,  29 |                ten z koniem z miejsca, na którym stał, zerwał się
2572   3,  29 |              Krwawa pręga pokazała się na szyi, ale krew nie trysła,
2573   3,  29 |      zmierzywszy Klodwigowi z konia go na ziemię zwalił.~Niemcy krzyknęli
2574   3,  29 |        otaczając Lutego, który obuchem na wsze strony wywijając obraniał
2575   3,  29 |            Klodwiga konającego porwali na ręce towarzysze. Ustami
2576   3,  29 |                nową zajadłością rzucić na nieprzyjaciela i lec znowu
2577   3,  29 |               sobą i napadały wściekłe na ludzi, psy Pomorców i kneziowskie
2578   3,  29 |         kneziowskie wyły, rzucając się na wojaków, i padały przebijane
2579   3,  29 |               widoczniej chcąc uciekać na lasy. Leszkowie z obawy,
2580   3,  29 |         wysiłkach. Jedni twarzą leżeli na ziemi, drudzy ku niebu zwróconą,
2581   3,  29 |               dźwignąć chcieli, sparci na rękach skostniałych, z nogami
2582   3,  29 |            krwawi wojewodowie patrzeli na wzgórza; kupy otaczające
2583   3,  29 |                a z lasu wilcy ciągnęli na biesiadę, wyjąc z daleka
2584   3,  29 |             zbiegami i pomszczą najazd na Pomorcach. Tego starczy
2585   3,  29 |              nam bogi dały zwycięstwo, na kościach najeźdźców założym
2586   3,  29 |          drugim dobijając się tego, by na Pomorze iść mogli. Każdy
2587   3,  29 |                reszta, choć zazdrosnym na nich patrzała okiem.~Przy
2588   3,  29 |           patrzała okiem.~Przy ognisku na uboczu leżał ranny Dobek,
2589   3,  29 |         błyskały radością, a gdy słabł na chwilę, rzeźwiła go wnet
2590   3,  29 |              że się przecie pomszczono na dziczy, która kraj niszczyła.~-
2591   3,  29 |           odezwał się Doman - tu leżeć na wygonie i na trupy patrzeć
2592   3,  29 |                  tu leżeć na wygonie i na trupy patrzeć niezdrowo.
2593   3,  29 |           patrzeć niezdrowo. Wizun już na ostrów powrócił, dzidę we
2594   3,  29 |               zawieziemy cię do niego, na ostrów. On ci rany lepiej
2595   3,  29 |               wzięli, ja mu będę głowę na kolanach trzymał:~Wszyscy
2596   3,  29 |            trzymał:~Wszyscy się dokoła na ostrów prosili: Doman, Ludek,
2597   3,  29 |               nie rzekł nic, wzięto go na ręce i do czółna niesiono.
2598   3,  29 |           Doman sam głowę jego położył na swych kolanach, Samborowi,
2599   3,  29 |               chat czerwone okienka, a na łące obozy ludzi, co się
2600   3,  29 |               w piasek.~Sambor skoczył na ląd, aby go wyciągnąć. Dziwa
2601   3,  29 |            skaleczył. Dobek wskazał mu na nogę.~- A ty... gdzie mu
2602   3,  29 |          chacie Wizuna i chramowi. Tu, na tym samym miejscu, gdzie
2603   3,  29 |               i zawstydzony wzrok padł na ziemię.~- Co ludzie pomyślą,
2604   3,  29 |              chustę i milcząc położyła na ranie.~- Rychło będziecie
2605   3,  29 |        spoczywajcie tylko...~Wizun też na drzwi wskazywał i wszyscy
2606   3,  29 |              wielu zginęło.~Siadł więc na kamieniu pod chatą i gdy
2607   3,  29 |              jak wilkom i psom głodnym na noc zostawiono ciała...
2608   3,  29 |            Wyszedł więc Domen z chramu na łąkę i ciągnął ku brzegowi,
2609   3,  29 |              przelękła, palce położyła na ustach, płachtę zasunęła
2610   3,  29 |               ustach, płachtę zasunęła na czoło, skryła się w zarośla
2611   3,  29 |            młode. I dognała młode lata na kaliny moście, wracajcie
2612   3,  29 |         wcisnęła się do chramu, siadła na kamieniu, serce ręką cisnęła,
2613   3,  29 |          kamieniu, serce ręką cisnęła, na ognisko patrzała, a poza
2614   3,  29 |              blisko do ściany, patrzył na nią długo, potem w ręce
2615   3,  29 |            Sambor czekał. Płynęli więc na powrót w milczeniu oba,
2616   3,  30 |              łupy a jeńce? Garść ziemi na oczy, oszczep w piersi się
2617   3,  30 |         zapłata... Żony stoją w progu, na powrót czekają, wypatrują
2618   3,  30 |          litościwa wszystkich pokryła. Na stosach poczestnych spalono
2619   3,  30 |                granicy, pójdziemy i my na Pomorze i na Leszki. Wolę
2620   3,  30 |            pójdziemy i my na Pomorze i na Leszki. Wolę kneziowską
2621   3,  30 |               Stali tak dzień i dwa, a na trzeci wojewodowie przyszli
2622   3,  30 |             żaden spowinowacony z nimi na wojnę przeciw synom Chwostka
2623   3,  30 |            świtaniu czwartej doby, gdy na obozowisku gwarno być poczynało,
2624   3,  30 |            przy której wojewodowie już na koniach stali. Tu zatrzymawszy
2625   3,  30 |             wzroku nie spuścił. Skinął na swoich i kołpaków nie zdejmując
2626   3,  30 |                przed nim rzędem, Bumir na przodzie.~- Znacie nas -
2627   3,  30 |          Leszki jesteśmy, dawni jak wy na tej ziemi ojczyce. - A dziś
2628   3,  30 |              kmieci, jeszcze starszych na tej ziemi ojczyców, nieprzyjaciele -
2629   3,  30 |         pomścić mogli. Bumir popatrzał na swoich.~- Gorzej niż krew,
2630   3,  30 |              Mieściliśmy się od wieków na ziemi jednej, żyli z sobą
2631   3,  30 |           uczyńmy i poprzysiężmy sobie na ogień święty, na "kamień
2632   3,  30 |    poprzysiężmy sobie na ogień święty, na "kamień w wodę". Leszkowie
2633   3,  30 |               Pepełka synom i siedzieć na swej ziemi i nam też wszystkim,
2634   3,  30 |                mają.~Bumir ręki chciał na to, co mówił Piastun, i
2635   3,  30 |            odeszli Leszkowie w pokoju, na koń siedli i jechali wśród
2636   3,  30 |            chciało, innym kary srogiej na całym rodzie, niektórzy
2637   3,  30 |            dawali.~Zasępiły się twarze na samą tę wzmiankę, aby wojsko
2638   3,  30 |            pochodu wstrzymać, czekając na obozowisku.~Piastun po raz
2639   3,  30 |                Leszkom, zemsty się ich na sobie obawiając. Piastun
2640   3,  30 |             odzywało się, iż Leszkowie na czasie tylko zyskać chcieli
2641   3,  30 |                iż się dał oszukać, ale na to nie odpowiadał. Domagano
2642   3,  30 |             ale orszak okazały Leszków na drodze od lasu się ukazał.
2643   3,  30 |               siebie, jak panna młoda, na pamięć, że bartnikiem był,
2644   3,  30 |             był, ul postawić wywrócony na siedzenie.~Wojewodowie zaś
2645   3,  30 |           ujrzawszy ich powstał z ula, na którym siedział, witać ich
2646   3,  30 |               Waśń to domowa dwu rodów na jednej ziemi siedzących -
2647   3,  30 | niepomiarkowanie, złość swą wywierając na nienawistny ród. Zaczęli
2648   3,  30 |          bronić się powinniście. Komuż na korzyść pójdą waśnie i walki,
2649   3,  30 |              Pepełków zmówią się jutro na nas, gdy lud rozpuścim,
2650   3,  30 |           Uczynimy uroczystą przysięgę na "kamień w wodę" - odparł
2651   3,  30 |               każdy z nas weźmie kamyk na znak przysięgi i rzuci go
2652   3,  30 |       przysięgi i rzuci go wobec bogów na dno wody mówiąc, jak zwykli
2653   3,  30 |           milczała, lecz kneź spojrzał na nich nakazująco i odezwał
2654   3,  30 |            między Leszkami i kmieciami na dawnym zakonie żyć mającymi
2655   3,  30 |                 i wróżbitów, po Wizuna na Lednicę i ogień święty dla
2656   3,  30 |                 gdy się tak rozbiegają na wsze strony oczyma szukając
2657   3,  30 |              człowieka, co by zaradził na to, patrzą, na polu stoi
2658   3,  30 |                zaradził na to, patrzą, na polu stoi bezpański pług
2659   3,  30 |            czarnych zaprzężony i czeka na pana, przewrócony do góry.~
2660   3,  30 |        pierwszą skibą, którą wyorawszy na staję, najstarszemu po sobie
2661   3,  30 |                się wszelka siła składa na gród i stolicę; niech każdy
2662   3,  30 |                mógł się docisnąć, choć na chwilę pługa dotykał. Tak
2663   3,  30 |         zostawując tylko miejsce jedno na wrota.~Na wzgórzu nad jeziorem
2664   3,  30 |                miejsce jedno na wrota.~Na wzgórzu nad jeziorem zapalono
2665   3,  30 |             już przywiezione podwaliny na przyszły dwór kneziowski
2666   3,  30 |            domy, dwory i chaty zawsze "na głowy" zakładano. Komu na
2667   3,  30 |              na głowy" zakładano. Komu na inną nie stało, koguta zabijał
2668   3,  30 |             zgotował.~Padły więc belki na to zgliszcze prastare i
2669   3,  30 |          prastare i zrąb się zarysował na ziemi. W pośrodku jego już
2670   3,  30 |           szytymi pokryty, chleb leżał na nim, aby go doma nie brakło.
2671   3,  30 |           barana i tego u progu zabito na ofiarę, po czym wszedł bezpiecznie
2672   3,  30 |            drzwi zawrzeć było można, a na ognisku naniecić ognia,
2673   3,  30 |            wszystkie mienie Piastunowe na gród nowy, aby pierwsze
2674   3,  30 |            siermięgę wieszał, aby mógł na nią patrzeć, pod oknem malowanego
2675   3,  30 |            barcie leśne przypominał. A na wiosnę stała się rzecz dziwna:
2676   3,  30 |            rzecz dziwna: bocian, który na chacie starej mieszkał,
2677   3,  30 |               starej mieszkał, gniazdo na dworcu założył.~Syna też
2678   3,  30 |          ziemiańskiego nie zapominał i na równi z ubogimi mógł życie
2679   3,  30 |           uczynić.~Dobek leżał jeszcze na Lednicy ze swą raną, powoli
2680   3,  30 |            Kneźno i gród ściągnęły tam na brzegi znaczny napływ ludu,
2681   3,  30 |                samotniejszego, skąd by na Lednicę popłynął.~Dobrano
2682   3,  30 |           wieczór puścił się samoszóst na Lednicę, ludziom wprzódy
2683   3,  30 |                dobrze nogą nie władał, na próg już mógł wynijść i
2684   3,  30 |               kroku, aby się z nim sam na sam nie spotykać, ale chłopak
2685   3,  30 |              nie chciała.~- Moja, choć na piersi, daleko się rychlej
2686   3,  30 |           rzucił się ku nim, niosąc ją na ramionach łamiącą ręce,
2687   3,  30 |              wyrywała Domanowi; upadła na dno łodzi osłaniając twarz
2688   3,  30 |             czółna ze trzcin i zarośli na czyste wody wypływały. Nie
2689   3,  30 |               więc słuchając i patrząc na próżno - gdy i stary Wizun,
2690   3,  30 |          uważała. Wiózł ją więc z sobą na koniu - nie do własnego
2691   3,  30 |                u wrót zagrody stanęli.~Na podwórku u studni czerpała
2692   3,  30 |               Ludek sposobił się wyjść na łowy. Gdy ujrzeli nadjeżdżających
2693   3,  30 |           rzucili.~Wtem Dziwa skoczyła na ziemię i zapomniawszy o
2694   3,  30 |              siostry rzuciły się sobie na szyję z krzykiem radości -
2695   3,  30 |              twarz zarumienioną tuliła na siostry ramionach, płacząc
2696   3,  30 |               młody, sprawiono wesele, na którym siedem dni goście
2697   3,  Dop|               Jak dziecię po przyjściu na świat rośnie olbrzymio i
2698   3,  Dop|           istnienia ich domyślać każą, na tych samych ziemiach, na
2699   3,  Dop|               na tych samych ziemiach, na których później występują -
2700   3,  Dop|              Słowianie, że zamieszkali na krańcu Oceanu Zachodniego
2701   3,  Dop|          podróży. Ale Chagan, niepomny na prawo posłów, postanowił
2702   3,  Dop|           pokoju i zgodzie, grają tedy na gęślach, nie umiejąc uderzać
2703   3,  Dop|               i życie do chana Awarów, na dwór cesarza Maurycego.~
2704   3,  Dop|        rodzajem federacji, wszystko to na dnie starej Słowiańszczyzny
2705   3,  Dop|             Słowiańszczyzna dzieli się na niezliczone nie narody,
2706   3,  Dop|               odpowiedniego.~Godzą się na to wszyscy badacze nasi,
2707   3,  Dop|                 występuje to państwowo na karty dziejowe, pojmujemy
2708   3,  Dop|            mieście polsko-czeskim. Ale na Wawelu pod zamkiem, w jaskini
2709   3,  Dop|           wściekłością w dzień biały i na jawie, wypadając z łożyska
2710   3,  Dop|           przeraźliwe ryki, rzucał się na najroślejsze bydlęta, konie,
2711   3,  Dop|           opuszczać Kraków. Krak wpada na myśl nakarmienia potwora
2712   3,  Dop|              wdzięczny sypie mu mogiłę na górze Lassocie pod Krakowem
2713   3,  Dop|           Upsalą w Szwecji sypał naród na pamiątkę. Z tej to mogiły
2714   3,  Dop|                Kraka, rąbie ciało jego na części i zasypuje piaskiem
2715   3,  Dop|                zwierz dziki rozszarpał na łowach. Panuje więc Lech
2716   3,  Dop|          strąconego ze stolicy skazują na wieczne wygnanie. Inna legenda
2717   3,  Dop|               to rozćwiartowanie ciała na części.~Jako spadkobierczyni
2718   3,  Dop|                tej powietrznej postaci na ziemię zawsze ją umniejsza
2719   3,  Dop|        wojskiem w granice. Wanda staje na czele sił swych i przyjmuje
2720   3,  Dop|        zwycięstwo i dobrowolnie siebie na ofiarę bogom poświęca rzucając
2721   3,  Dop|           rzeczywistości nas zbliżają. Na tle tej prawdy występuje
2722   3,  Dop|              wschodzącego słońca kazał na wzgónach przeciwległych
2723   3,  Dop|                  do szyszaków podobne, na które gdy uderzyły promienie
2724   3,  Dop|          Leszkami i Lechem pierwotnym.~Na dnie podania jest jakaś
2725   3,  Dop|             bezpotomny; przyszyty jest na tle gminowładztwa dwunastu
2726   3,  Dop|                dla skrócenia rozruchów na taki środek, aby obrano
2727   3,  Dop|              pewnym oznaczonym czasie, na koniach różnej maści i różne
2728   3,  Dop|              słupca, temu, bez względu na stan, lecz wskutek szybszego
2729   3,  Dop|                Krakowa nad Prądnikiem, na darnią pokrytej równinie.
2730   3,  Dop|             Wyścigi naznaczone zostały na dzień 15 października i
2731   3,  Dop|         ogromne tłumy ludu zebrały się na nie. Długosz powiada, że
2732   3,  Dop|              jabłkowitego konia, o tym na pewno wie Długosz). Zdrada
2733   3,  Dop|          ubogiego pochodzenia. "Często na zebraniach publicznych -
2734   3,  Dop|             lichy, w którym był wzięty na stolicę państwa, w miejscu
2735   3,  Dop|              braci, co skromnością swą na wywyższenie zasłużył?~Od
2736   3,  Dop|           Potomstwo miało się rozsiąść na Rugii u Połabów, Obotrytów,
2737   3,  Dop|         plemion słowiańskich) osadzają na państwie.~Młody ów dziedzic
2738   3,  Dop|              męża opanowała. Przyjście na świat dwóch synów, Lecha
2739   3,  Dop|                i przewagę...~Stryjowie na próżno starali się upadłego
2740   3,  Dop|                podźwignąć, nie wymogli na nim nic, a zjednali sobie
2741   3,  Dop|          rządów, namawiać męża zaczęła na zgładzenie ich ze świata.
2742   3,  Dop|         Przebiegła niewiasta postawiła na swoim, Popiel udaje ciężką
2743   3,  Dop|               zdobiące zamek królewski na tak rzewliwe płacze i narzekania
2744   3,  Dop|           spłynęły". Te posągi spiżowe na zamku Popiela są zaprawdę
2745   3,  Dop|            zgonu chwili. Wtedy Popiel, na pożegnanie niby ze stryjami
2746   3,  Dop|              równowagi, jak to widzimy na wrzącym ukropie, gdy się
2747   3,  Dop|           środka naczynia wypróżnia je na pozór; rzeczywiście ani
2748   3,  Dop|     biesiadującego przy stole". Służba na próżno je odpędzić się stara,
2749   3,  Dop|           spoczynku, rzucają się nawet na odpędzające straże, przeciskają
2750   3,  Dop|             ogniska. Popiel chroni się na statku wśród jeziora, potem
2751   3,  Dop|           myszy płyną za łodzią, pędzą na wieżę, zjadają dzieci w
2752   3,  Dop|           oczach rodziców, potem żonę, na ostatek Popiela, którego
2753   3,  Dop|           ostatek Popiela, którego tak na drobniuchne kawałeczki rozniosły,
2754   3,  Dop|               dwaj nieznani pielgrzymi na próżno prosząc o schronienie
2755   3,  Dop|        uraczenia sąsiadów zaproszonych na postrzyżyny syna. Uboga
2756   3,  Dop|              tłum zgłodniały zebranych na wiec nakarmi i napoi...
2757   3,  Dop|          wyrzekli pychy i próżności...~Na tym się kończą legendy poprzedzające
2758   3,  Dop|            późniejsze jeszcze tkaniny, na ostatek rękę historyka,
2759   3,  Dop|             się z pierwszego wejrzenia na cały ich ciąg przekonać
2760   3,  Dop|              jeszcze dziś są widoczne. Na próżno by tylko usiłował
2761   3,  Dop|               pełno pomysłów pięknych, na które się składały wieki,
2762   3,  Dop|                są tym kwiatem wyrosłym na mogiłach, który coś przecie