Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |        Hengo - niech was bogowie długo chowają - ano i do grobu
 2   1,  3  |          zasłonił dłonią i żywo, długo mu coś szeptać zaczął. Z
 3   1,  3  |         Zamyślony stał gospodarz długo w podwórzu, skinął potem
 4   1,  3  |      lasami. Siadł stary milcząc długo. Słowiki tylko krzyczały... -
 5   1,  5  |       hać na jeziorze... Jechali długo, nim nareszcie pod wrota
 6   1,  5  |      głowę.~- Mów, mów mi o nich długo, wiele...~ ~Siadła znów
 7   1,  6  |    chmurną, oczy krwią naciekłe, długo patrzał na Niemca, nim usta
 8   1,  6  |          Nie macie tu czego stać długo... Wracać wam zdrowiej i
 9   1,  6  |          złości. Trwało to dosyć długo, aż dwu czy trzech wybranych
10   1,  6  |             E! nie było co robić długo na tym grodzie - odezwał
11   1,  6  | naciągnął na siebie. Dziwa stała długo w miejscu jak przykuta,
12   1,  7  |       poszła w odwłokę.~Gwarzyli długo... naradzali się w izbie
13   1,  7  |          siedli radzić jeszcze i długo na osobności szeptali z
14   1,  7  |      Wisz zatrąbił.~Stali jednak długo, nim zza tynu wysokiego
15   1,  7  |      świetlicy wpuszczono, stali długo wprzód, nim oczy ich oswoiły
16   1,  7  |         starzec, z brodą wyrosłą długo, której włosy jak trawa,
17   1,  7  |          bezkarnym?~Kneź milczał długo, aż zerwał się gniewny.~-
18   1,  7  |  Będziecie z nami?~Stary milczał długo.~- Nie - rzekł - serce bym
19   1,  8  |         wprzódy na słowa, myślał długo, ale gdy na ostatek wśród
20   1,  8  |         i znikł.~Po wyjściu jego długo cicho było w chacie, jakby
21   1,  9  |    ciskano na siebie z obu stron długo, grożąc z jednej pięściami,
22   1,  9  |      grobu, bo ciała nie chciano długo trzymać nie spalonym, ażeby
23   1,  10 |         spojrzał w głąb. Patrzał długo nic dojrzeć nie mogąc, choć
24   1,  10 |          Dyszał ledwie, wyciągał długo ręce i nogi, jęczał.~Zaszeleściało
25   1,  11 |          mi powraca... tak na to długo czekać trzeba...~Zaczęta
26   2,  12 |        dokoła tętniło... Chłopak długo jeszcze z dala się w nią
27   2,  12 |          żadnego głosu.~Jak wiek długo trwała ta męczarnia. Blask
28   2,  12 |             Cóżeś to ty spał tak długo? - zabełkotała.~- Nie spałem,
29   2,  12 |         szyi i płacząc. Dziewczę długo jeszcze drżące słowa nie
30   2,  12 |          się wyrwała?~Nie mówiła długo nic. Żywia jej w kubku świeżej
31   2,  12 |    wszyscy umilkli. Trwała cisza długo.~- Mnie już tu nie być -
32   2,  12 |         co poczynać mieli. Dziwy długo nie było. Poszła świąteczne
33   2,  13 |    zapytał gość. Jaruha milczała długo trzęsąc głową.~- Hę? Dzik -
34   2,  13 |  podparła brodę na ręku, myślała długo.~- Kto to może wiedzieć -
35   2,  13 |        nogi jego uczepił, zawisł długo przy niej i wyrwawszy z
36   2,  14 |      Dziwa. Nie odpowiadał stary długo, myślał.~- Zostań - rzekł
37   2,  14 |     pilnujące Znicza dziewczęta. Długo je oczyma przechodził, zatrzymał
38   2,  14 |  dziewczynę. Trzymano ją nad nim długo. Czuła, jak się jej zmąciły
39   2,  15 |        co on znaczy... ciągnąłem długo... dziś... tak lepiej, niech
40   2,  15 |      poszło, co w nas siedzi, na długo by stało. A kto tu na tym
41   2,  16 |         aby zamknięci na stołbie długo się trzymać mogli, a w owych
42   2,  16 |       owych czasach napady nigdy długo nie trwały w kraju obcym.
43   2,  16 |          i jak pies się łasić.~I długo nic słychać nie było, tylko
44   2,  16 |          swoich odbiegły, latały długo, szczebiocąc, około wieży
45   2,  16 |      rzekli co poczynać.~Mściwój długo pomilczawszy, a namarszczywszy
46   2,  16 |        blada pani i nie było jej długo - kneź słuchał, nie mówił
47   2,  17 |      stołu wszyscy, jedli i pili długo, a nie wstał już z ławy
48   2,  17 |       Nie wytrwa w nim zamknięty długo, po kilku dniach na łowy
49   2,  17 |     zaczęli. Bumir ze swymi stał długo i chodził usiłując się rozwiedzieć,
50   2,  18 |            Piastun popatrzał nań długo.~- Jeśli jaki jest - rzekł -
51   2,  20 |         mówić, słuchał, milczał, długo trzeba było czekać, aż co
52   2,  20 |      słyszeć nie dawał, szeptali długo, prawie do dnia - kto może
53   2,  21 |       oczyma potoczył po okolicy długo, pogardliwie i do izby powrócił.~
54   2,  21 |         któż mógł odgadnąć?~Stał długo zdrętwiały jakby Chwostek,
55   2,  21 |   chodził i patrzał, a Brunhilda długo leżała jak martwa, nie mówiąc
56   2,  21 |     nawet było trudno, bo nie na długo drzewa by stało. Starte
57   2,  21 |  szepnęła. - Co czynić?~Szeptali długo, Chwostek to chodził, to
58   2,  21 |    obelżywymi, to znowu milczano długo.~Trzeciego dnia około południa
59   3,  22 |    wtargną z nimi prędko, bo ich długo prosić nie trzeba. Ziemię
60   3,  22 |     chramu na Lednicę, a jam się długo lizać musiał...~Piastun
61   3,  23 |     okryła ich chmurna.~Szli tak długo, zwracając na różne strony,
62   3,  24 |       nigdy na miejscu nie mogła długo usiedzieć, dalej się powlokła.~
63   3,  24 |       Znęcali się Niemcy nad nim długo, ale ścierpiał wszystko.
64   3,  25 |         dyszałam nic... Szumiało długo koło mnie, deptali nogami.
65   3,  25 |         wiążąc do torby wsuwała.~Długo tu siedzieć musiała, nim
66   3,  25 |       ziemię i leżeć musi czasem długo, nim zejdzie.~Dobrej myśli,
67   3,  26 |          sobie szukając.~Gromada długo naradzała się po cichu i
68   3,  26 |        abyśmy raz pokoju zażyli.~Długo tak gwarzono u ogniska,
69   3,  26 |   wierząc uszom własnym i oczom, długo w niepewności milczał. Szepnął
70   3,  28 |         ale nigdzie nie strzymał długo.~Przyjacielem też umiał
71   3,  28 |         lipowej i drzewa, jakich długo potem jeszcze używano.~Jesiennego
72   3,  29 |          płacić. W zgodzie z nim długo trwać było trudno, lecz
73   3,  29 |        czy spoczywać?~Stary kneź długo, wedle obyczaju swego, słuchał,
74   3,  29 |        do ściany, patrzył na nią długo, potem w ręce uderzając
75   3,  30 |    dokoła. Z obu stron nieufnie, długo niechętnymi mierzono się
76   3,  30 |       zgodę, uczyńcie!~Mówił tak długo i gorąco gość obcy, a choć
77   3,  30 |     powrócił do siebie - chodził długo a myślał, co ma począć,
78   3,  30 |   jadowitego oszczepu, która się długo goić nie chciała.~- Moja,
79   3,  Dop|       Dzieje Słowian w ogólności długo są prawie nieprzebitą mgłą
80   3,  Dop|    właściwie, kiedy istniał, jak długo ród jego panował, dosyć,
81   3,  Dop|    opiece stryjów, przeciąga się długo. "W ciągu tych rozmów -