Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        stał gruby i niezgrabny... Ręka niewprawna wyrzeźbiła na
 2   1,  1 |           sił stało.~Gerda ciągle ręką chwytał za nogę zranioną,
 3   1,  1 |    właśnie na psy zawołał groźno, ręką im wskazując w tył, za siebie,
 4   1,  1 |           inaczej żonę bierze jak ręką zbrojną? Tak jak u was,
 5   1,  2 |          zawahał się nieco, potem ręką dał znak i sam podszedł
 6   1,  2 |       podał... Hengo, co miał pod ręką rozłożywszy, - patrzał zwycięsko
 7   1,  2 |        kmieciowi przystało.~Stary ręką zamachnął w powietrzu.~-
 8   1,  2 |     podniósł się z ławy i sięgnął ręką na półkę, ponad dzieżę chlebną,
 9   1,  2 |           stanie, że niewidzialna ręka zwierza i wilkołaka odegna,
10   1,  3 |          brwiami siwymi ruszył. a ręką w prawo, nie mówiąc nic,
11   1,  3 |    Wiszowi twarz się zachmurzyła, ręką pokazał na kierunek i spytał:~-
12   1,  3 |       sieni.~Nic nie mówiąc stary ręką ukazał Niemcowi na drzwi
13   1,  3 |          po schylonej jego głowie ręką pogładził.~- Musi jeden
14   1,  4 |         strunach jej przebiegając ręką drżącą. Smerda, który się
15   1,  4 |          Tutaj jest Kraka mogiła, ręka brata go zabiła. Ludzie
16   1,  5 |           niewieścią przystrojone ręką.~Przepełniała je woń jakichś
17   1,  5 |       zmarszczyła brwi, biała jej ręka podniosła się z oznaką lekceważenia. ~-
18   1,  6 |      Jakby coś sobie przypomniał, ręką skinął, aby się Hengo zbliżył
19   1,  6 |         ja wam winien?... Jam ich ręką nie tknął, jam żadnego zabijać
20   1,  6 |         do skarbnicy niewidzialną ręką rzucony, mnożąc dobro ogólne.~
21   1,  7 |           głową swoich pozdrowił, ręką wskazał na drogę w las -
22   1,  7 |         krzyknął Doman znak dając ręką - sam tu! Dorodny chłop,
23   1,  8 |          przeciwiając się jednak, ręką wskazał bliską polankę w
24   1,  9 |         stanąwszy tuż przy starcu ręką się zamierzył na niego.
25   1,  9 |      która buchnęła z rany. Stary ręką drżącą pochwycił pocisk,
26   1,  9 |          leżał trup starca blady, ręką jeszcze ściśniętą trzymając
27   1,  10|         zasypawszy, mądry Znosek. Ręką tulił oko, z którego krew
28   1,  10|          sycą miody... oko widzi, ręka zgarnia... dobry pan! Siedzi
29   1,  10|        głowę spuścił, podparł się ręką na ziemi, na pół położył
30   1,  11|         stara.~Znosek się zwlókł, ręką wciąż trzymając oko, a raczej
31   1,  11|       takiego przyjaciela szukać?~Ręką podniosła mu brodę do góry
32   1,  11|       poratowaniem biedaka, który ręką wciąż oko tulił i zęby ścinając
33   2,  12|            najkraśniejszą! hę!...~Ręką machnęła i zaśpiewała ze
34   2,  12|           siedziała zamyślona, to ręką wodząc po czole, to coś
35   2,  13|         zobaczywszy spuścił oczy. Ręką uciskał piersi, jakby mu
36   2,  13|          siadając na ławie.~Doman ręką skinął i bratu dał znak,
37   2,  13|           nic.~Chory też dał znak ręką, Bumir zamilkł.~Wszedł Duży
38   2,  14|           przyniosło, nie tknięte ręką ludzką, z tymi twarzami,
39   2,  14|        podniosła, nic nie mówiąc, ręką jej pokazała na prawo, na
40   2,  14|       posłuchała słowików gwaru i ręką drżącą podniosła zasłonę,
41   2,  14|     bledniejąc i jakby przelękły, ręką się opierał o częstokół,
42   2,  14|          nawet, milczał obojętny; ręka kneziowi opadła.~- Jakby
43   2,  14| Namarszczywszy się więc, pogroził ręką i usty: - Precz mi z drogi!~
44   2,  15|          tam...~Wskazał na zachód ręką.~- Jedź do starego - powiedz,
45   2,  15|          Sasów.~Hadon podparł się ręką na stole, patrzał ukradkiem
46   2,  15|       pochylił, kołpaka dotknął i ręką pozdrowił. Kneź ledwie się
47   2,  15|       niektórych własną ich siekł ręką.~Nierychło się uspokoiło;
48   2,  15|           czole go uderzyła białą ręką. - U ciebie, miłościwy panie,
49   2,  15|           domyślać, że szukał pod ręką czegoś, co by mu do obrony,
50   2,  16|       Zobaczycie!~- Idźcie z nami ręka w rękę - odezwała się Brunhilda.~-
51   2,  17|          będę - zamruczał stary - ręką tylko... Z kmieciami nie
52   2,  17|     siedzi, idźże precz ode mnie! Ręką mu wskazał na pole.~Bumir
53   2,  18|        niemu poskoczył. Wskazywał ręką na polankę. Tu na obalonej
54   2,  18|          Towarzysz stał nad nim z ręką przetrąconą oszczepem, nie
55   2,  18|           trzymając, gdy smerda z ręką obwiniętą chustą pokrwawioną,
56   2,  18|     pomruczawszy Chwostek siadł i ręką od ognia twarz sobie zakrywał.
57   2,  18|   nastawił ucha, zmarszczył się i ręką pośpiesznie wskazał na komorę,
58   2,  19|        Mówiąc, starzec ich ciągle ręką w podwórze zapraszał. Zsiadł
59   2,  20|         szły same. Trzęsła mu się ręka, gdy siadał, ale w robocie
60   2,  20|          żupanie? Młody wędrowiec ręką wskazał na lasy, za jezioro.~-
61   2,  20|   przewoźnik pot otarłszy z czoła ręką wody zaczerpnął, napił się
62   2,  20|        dać jedną staremu, ale ten ręką odtrącił.~- Postawcie to
63   2,  20|       inne mi nie do smaku. Wizun ręką gwałtownie potrząsł.~- Spróbujże
64   2,  20|         chaty chodźcie. - Wskazał ręką na drzwi.~Mila z dala poznała
65   2,  21|       tych, co głowy podnosili...~Ręką pokazał do góry. - Na dęby!~
66   3,  22|    człowiek w koszuli, z dala już ręką coś ukazując a krzycząc.~
67   3,  25|           tę, którą mu jej własna ręka zadała. Zdało się nawet
68   3,  25|            zbliżyła się do łóżka, ręką pomarszczoną pogładziła
69   3,  26|        Piastun, nie odpowiadając, ręką jej wskazał, ażeby zamilkła,
70   3,  27|            Gdy przed nim stanęli, ręką ich powitał i czekał.~Natenczas
71   3,  27|           się i wąs siwy zakąsał, ręka wychudła, ogromna, jakby
72   3,  27|        rzucone buchnął nareszcie. Ręka się podniosła.~- Z wami
73   3,  27|        się, ludziom nadbiegającym ręką ich wskazując: - Związać
74   3,  28|       bolał, że takiego sługi pod ręką nie miał, bo w domu wiele
75   3,  28|          wyciągał; miód mając pod ręką i tak na brzuchu leżąc,
76   3,  28|          u młodych kneziów będzie ręką prawą, panem na ich dworze,
77   3,  29|   szczęśliwej powtórzyły.~Piastun ręką wskazywał ku lasom.~Ścibor
78   3,  29|         siadła na kamieniu, serce ręką cisnęła, na ognisko patrzała,
79   3,  30|            Nikt też ich słowem ni ręką nie witał. Obejrzawszy się
80   3,  30|        wśród ludzi nie zaczepiani ręką ni słowem.~Piastun za nimi